I SA/Go 230/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2016 r. wniosku P.Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2009 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 2.331 zł skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku poinformował, że leczy się psychiatrycznie, mieszka z dwójką dzieci (w wieku 12 i 8 lat), płaci alimenty w łącznej wysokości 500 zł miesięcznie i utrzymuje się z działalności handlowej przynoszącej 1.000 zł netto miesięcznie. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, wezwano go, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo: wyciągi z rachunków i lokat bankowych oraz dokumenty potwierdzające wysokość dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Na wniosek skarżącego termin do złożenia żądanych dokumentów przedłużono do dnia 30 września 2016 r. o czym poinformowano pełnomocnika skarżącego. Pomimo upływu tego terminu skarżący nie złożył dokumentów określonych w wezwaniu. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie w jakiejkolwiek części. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 718 - dalej cyt. jako "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, w odniesieniu do stanu majątkowego swojego oraz rodziny, skarżący stwierdził, że nie ma majątku, podał wysokość dochodów z "działalności handlowej" oraz oświadczył, że ponosi alimenty na dzieci. Nie przedstawił jednak żadnego dokumentu potwierdzającego deklarowany stan majątkowy i wysokość dochodów. Na podstawie art. 255 p.p.s.a. pełnomocnika skarżącego wezwano zatem do przedstawienia dokumentów obrazujących wartość dochodów z działalności gospodarczej (zestawienie przychodów i kosztów ich utrzymania oraz odpisy deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług) oraz wyciągi z rachunków bankowych. Ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania, brak jest dowodów mogących potwierdzać deklarację o braku środków na pokrycie wpisu od skargi. Nie można bowiem ustalić ani stanu posiadania ani wysokości dochodów skarżącego. Tymczasem, jak wskazano wcześniej, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przesłanek prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżący nie zastosował się do tego wymogu, więc jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Stąd na podstawie wymienionego przepisu, postanowiono jak w sentencji.