I SA/Go 230/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2018 r. wniosku adwokata T.K. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi T.K., tytułem pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 1.107 zł (słownie: tysiąc sto siedem złotych) obejmujące należny podatek od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017r. sygn. akt I SA/Go 230/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zwolnił skarżącego R.S. od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata T.K. (karta 50 akt sądowych). Wyrokiem z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt I SA/Go 230/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R.S. oraz przyznał adwokatowi T.K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 2.214 zł obejmującą należy podatek od towarów i usług. W wywiedzionej od ww. wyroku skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwana P.p.s.a.) o przyznanie mu wynagrodzenia według norm przepisanych za postępowanie w obu instancjach, jednocześnie oświadczając, iż wynagrodzenie to nie zostało zapłacone w całości, ani w części. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt II FSK 3981/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl jednak art. 250 § 2 P.p.s.a. w uzasadnionych przypadkach, Sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1.Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016 r. poz. 1714). Przedmiotem niniejszego postępowania są koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 13 października 2017 r. sygn. akt I SA/Go 230/17. Z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit a. stawki te w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 8. Ten zaś w pkt 6 stanowi, że opłata przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 zł do 200 000 zł (a więc w przedziale adekwatnym do sprawy) – wynosi 3600 zł. Nie ulega wątpliwości, że adwokat T.K., który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, tym samym jego wynagrodzenie zgodnie z ww. rozporządzeniem wynosi 1.800 zł - § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 6. Sąd postanowił jednak ww. wynagrodzenie na podstawie art. 250 § 2 P.p.s.a. obniżyć do kwoty 900 zł. Obniżając wynagrodzenie miał na uwadze, że przed tutejszym sądem skarżący zainicjował szereg, nierzadko podobnych przedmiotowo spraw. Pełnomocnikiem skarżącego w części z nich wyznaczony został adwokat T.K.. W szeregu sprawach wywiódł on do NSA skargi kasacyjne od wyroków sądu pierwszej instancji. Niejednokrotnie ponieważ sprawy te były tożsame rodzajowo, m.in. dotyczyły zobowiązania w tym samym podatku, lecz za inny okres, pełnomocnik wnosił skargi kasacyjne o jednakowej treści, powielając formułowane w nich zarzuty np. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 312/17 oraz I SA/Go 230/17. Ta okoliczność miała wpływ na ocenę nakładu pracy pełnomocnika, który okazał się niższy w stosunku do wysokości stawki wynagrodzenia przewidzianej za tą czynność w ww. rozporządzeniu. W tym stanie rzeczy uzasadnione jest obniżenie wynagrodzenia przyznawanego pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Przyznaną kwotę, stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług. Przyznając ww. wynagrodzenie, Sąd jednocześnie stwierdza - mając na uwadze wniosek pełnomocnika zamieszczony w skardze kasacyjnej o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie strony w obu instancjach – że w wyroku z 13 października 2017 r. sygn. akt I SA/Go 230/17, WSA w Gorzowie Wielkopolskim przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.