I SA/Go 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Starszy referent Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2009 nr [...] odmawiające skarżącej spółce " A" sp. z o.o. wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności w/w spółki jako dzierżawcy nieruchomości za zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości spółki "B" S.A.. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Burmistrz Miasta orzekł o odpowiedzialności podatkowej spółki "A" sp. z o.o. jako dzierżawcy nieruchomości za zaległości podatkowe spółki "B" S.A z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych podczas trwania dzierżawy. Od powyższej decyzji nie zostało złożone odwołanie w związku z czym stałą się ona ostateczna. Wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta oraz o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem skarżącej spółki, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika ma charakter subsydiarny, a w tym przypadku owa zasada subsydiarności została naruszona. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji wnioskodawca powołał się na oczywisty interes spółki ,,A", albowiem zajęcie jej rachunku bankowego naraziło by ją na wymierne straty, oraz na utratę zaufania w obrocie gospodarczym w szczególności na pomniejszenie zdolności kredytowej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki odmówiło wstrzymania wykonania w/w decyzji Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu zważyło, że w jej ocenie nie zachodzi prawdopodobieństwo, iż przedmiotowa decyzja dotknięta jest jedną z wad prawnych z art. 247§ 1 Ordynacji podatkowej warunkujących wstrzymanie jej wykonania. Na powyższe postanowienie skarżąca spółka wniosła w ustawowym terminie zażalenie z dnia [...] grudnia 2009 r. zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta nie nosi znamion wydania jej z rażącym naruszeniem. Ponadto zaznaczyła, że uzasadnienie postanowienia nie zawiera żadnego rozwinięcia tezy o braku uprawdopodobnienia naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji a wskazuje jedynie, że strona powołała się przy wniosku na swój interes faktyczny, podając, że wykonanie decyzji naraża na szkodę jej istotne interesy. Wskazała, że przedmiotowa decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 114 a oraz art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ I instancji. Wskazało, że w myśl art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego nie ma podstaw do uznania, że w niniejszym przypadku zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia a tym bardziej, że wykazane zostały przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), skutkujące nieważnością ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2007 r., a tym samym uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej spółki rażącego naruszenia art. 114a § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy podkreślił, że przeczy mu treść końcowa uzasadnienia kwestionowanej decyzji Burmistrza, stanowiąca konkluzję podjętego rozstrzygnięcia, cyt. ,, Wobec powyższego stosownie do treści art. 114a ustawy Ordynacja podatkowa, spółka A (...) jako dzierżawca nieruchomości należącej do spółki B S.A., odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych z opodatkowania tej nieruchomości za okres od [...] października 2005 r. do dnia zawartej umowy dzierżawy, tj. [...] października 2030 roku." Z kolei zarzut skarżącej oparty na sprzeczności decyzji Burmistrza z art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej wskazuje na mylne rozumienie treści tego przepisu, jeśli zważyć, iż normuje on sytuację, w której decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej już została wydana . Na powyższe postanowienie skarżącą spółka w ustawowym terminie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lutego 2010 r. wnosząc o : 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej zwana – P.p.s.a.), 2. wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 P.p.s.a., 3. wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. z powodu wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody związanej z brakiem wstrzymania wykonalności, w przypadku odmowy wstrzymania wykonalności na podstawie wskazanej w punkcie 2. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa formalnego, poprzez nierozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w sposób wszechstronny, biorąc pod uwagę całość argumentacji przedstawionej przez stronę. Jej zdaniem, organ odwoławczy ograniczył się jedynie do wyszukania i wskazania tych elementów materiału dowodowego, które mogły wskazywać na brak bezprawności w działaniach organu podatkowego. Ponadto zaznaczyła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienie błędnie nie odnosi się do argumentacji zawartej w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta co świadczy o tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wybiórczo odnosi się do argumentacji strony, ograniczając się do rozpoznania jedynie argumentacji zawartej w samym wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1 ). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, pozwala na przyjęcie, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem pobocznym w odniesieniu do postępowania głównego, którego zostało wywołane wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji. Stosownie do treści art. 252 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwym jest również, że regulacja wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej przewidziana w art. 252 Ordynacji podatkowej stanowi regulacje szczególną wobec regulacji zawartej w art. 224 Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej nie powoduje jej uchylenia. Decyzja ta obowiązuje w trakcie postępowania, dopóki w jego wyniku nie zostanie stwierdzona jej nieważność. W przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z przesłanek wymienionej w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej., organ podatkowy właściwy w sprawie powinien wstrzymać wykonanie tej decyzji. Zatem przesłanką do wstrzymania decyzji ostatecznej jest zaistnienie prawdopodobieństwa wystąpienia jednej z wad skutkujących stwierdzeniem nieważności. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz argumentów przedstawionych przez stronę we wniosku z dnia [...] września 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, uznając, że nie wystąpiło prawdopodobieństwo, dotknięcia przedmiotowej decyzji wadą wskazującą na jej nieważność. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu podatkowego naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, bo tylko takie dają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a to przepisów art. 122, 187 § 1, art. 191, art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 czy art. 121 i 124 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała na jego oczywistość uzasadnioną interesem spółki, dla której zajęcie rachunku bankowego na poważną kwotę, naraża ją na wymierne straty, a w szczególności na utratę zaufania w obrocie gospodarczym. Tak sformułowana okoliczność uzasadniająca wstrzymanie wykonania nie może podlegać ocenie organów podatkowych, ponieważ mogą one jedynie ocenić, czy zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie oceniać skutków jakie może wywierać decyzja w sferze gospodarczej, ekonomicznej skarżącej. Wynika to również z tego, że przedmiotem sporu jest kwestia poboczna jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w ramach toczącego się nadzwyczajnego postępowania podatkowego. Organy podatkowe mogły jedynie dokonać wstępnego badania zaistniałego prawdopodobieństwa wystąpienia wady kwalifikowanej, co w przedmiotowej sprawie uczyniły. Nie dopatrzono się również braku uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne. Fakt przedstawienia przez podatników określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Otóż powołane wyżej argumenty skarżącej podlegały ocenie przez organy podatkowe na tle całokształtu okoliczności sprawy, a fakt, że ocena ta była niekorzystna dla stron skarżących nie oznacza jeszcze, że zaistniało naruszenie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz