I SA/Go 231/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,00 złotych (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. R.K. –zwany dalej Skarżącym, Stroną - złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2016 r. ustalającą podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 1.233 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w związku ze złożonym odwołaniem R.K. i M.K. od decyzji wydanych przez Burmistrza wobec wyżej wymienionych w których ustalono podatek od nieruchomości za 2016 r. Z decyzji organu I instancji wynika, że ustalony podatek od nieruchomości dotyczy działek nr [...] położonych w [...] przy ul. [...]. Skarżący jak i M.K. posiadają udziały w przedmiotowych działkach. Podatek od nieruchomości ustalono od marca do grudnia 2016 r., a powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu wyniosła 6.432 m2. Grunty te zostały zaklasyfikowane jako grunty pozostałe, a stawka podatku wynosiła 0,23 zł za m2. Z uzasadnienia decyzji organu wynika, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych przez Stronę informacji oraz danych z ewidencji gruntów. W złożonym odwołaniu Strona wskazała, że ustalona kwota podatku od nieruchomości jest zawyżona. Określona przez rzeczoznawcę wartość nieruchomości jest nieadekwatna do obecnej wartości rynkowej. Strona wskazała, że "celem ustalenia zasadności aktualizacji opłaty należy przeprowadzić dowód z opinii biegłego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że podstawą opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie wartość. Z tego też względu nie było potrzeb powołania rzeczoznawcy. Od przedmiotowej decyzji R.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Powtórzył zarzuty z odwołania, wskazując że odwołujący zarzucił, że "zmiana kwoty podatku od nieruchomości nie ma uzasadnienia merytorycznego, albowiem wartość rynkowa nieruchomości nie uległa zwiększeniu." Wskazał również, że wysokość stawek została zawyżona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że podtrzymuje w sprawie stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Przy czym na ośmiu stronach odpowiedzi na skargę (z 11 stron odpowiedzi) organ zawarł rozważania nie dotyczące przedmiotowej sprawy. Na rozprawie, pełnomocnik organu wskazał, że stawka podatku jest zgodna z uchwałą Rady Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej wskazywanej jako ppsa), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem mniemającym tu zastosowania). Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy podatkowe prawidłowo wskazały, że podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia gruntów a nie ich wartość. Zupełnie niezrozumiałe są zarzuty zarówno odwołania jak i skargi dotyczące wartości nieruchomości. Wartość nieruchomości nie stanowiła podstawy opodatkowania, nie było więc potrzeby jej określania. Podstawę opodatkowania stanowiła powierzchnia gruntów. W ocenie Sądu decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 210 Ordynacji podatkowej szczególnie w odniesieniu do uzasadnienia stanu faktycznego. Uzasadnienie to ogranicza się do wskazani, że organ I instancji ustalił wysokość podatku od nieruchomości, a strona złożyła od tej decyzji odwołanie oraz przytoczono zarzuty odwołania. Z treści decyzji jednak nie wynika w jaki sposób ustalona została podstawa opodatkowania (powierzchnia gruntów). Sąd dokonując oceny legalności decyzji, nie będąc związany jej granicami zobowiązany jest zbadać czy ustalenie wysokości zobowiązania zostało dokonane prawidłowo. Aby ta ocena była pozytywna, z treści decyzji musi wynikać w jaki sposób została ustalona powierzchnia do opodatkowania, a te ustalenia winny mieć odzwierciedlenie w dowodach znajdujących się w aktach. Jednym z elementów decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (...). W zaskarżonej decyzji brak jest ustalenia faktów dotyczących podstawy opodatkowania. Za niewystarczające w okolicznościach sprawy było wskazanie powierzchni 6.432 m2 bez jednoczesnego wskazania sposobu jej wyliczenia. Z treści uzasadnienia organu I instancji wynika, iż organ ustalenie to poczynił na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów. I o ile lakoniczne uzasadnienie organu I instancji może wynikać właśnie z uwagi na to, że to strona w informacji o nieruchomościach wskazuje dane niezbędne do podstawy opodatkowania, o tyle organ odwoławczy z uwagi na złożone przez Stronę odwołanie winien wskazać konkretnie jaka ta podstawa była - w jaki sposób została wyliczona powierzchnia. Nie ma znaczenia przy tym, że strona nie kwestionowała wskazanej powierzchni gruntu stanowiącej podstawę opodatkowania. Zarzuty Strony zostały tak postawione jakby nie dotyczyły tej decyzji. Należało więc wskazać co stanowiło podstawę opodatkowania, w jaki sposób została ustalona. Należało również wskazać na odpowiedzialność solidarną za zobowiązanie wynikającą z faktu, że grunty stanowiły współwłasność. Tych elementów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło. . Sąd pragnie zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 złożona 31 października 2008 r. a dotycząca działek [...]. W informacji tej wskazano, że powierzchnia gruntów pozostałych wynosi 8.238 m2 (w tym 5824 m2 – udział w ½ części; 2414m2 –udział w 143/1000). Z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z [...] października 2008 r. wynika, że działka [...] jest o powierzchni jest o powierzchni 2.414 m2; działka [...] o powierzchni 1.293m2 a działka [...] o powierzchni 4.531 m2 – razem 8.238 m2. Natomiast decyzja organu I instancji dotyczy działek [...]. Przedmiotowe działki stanowiły również współwłasność. Inaczej niż w powołanej informacji IN-1 - nie ma działki [...] jest natomiast działka [...]. Z raportu z rejestru gruntów według stanu na [...] lutego 2017 r. znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że Skarżący posiada udział 143/1000 w działce [...] o powierzchni 0,2414 ha (2.414 m2) zaklasyfikowanej jako użytek Bp – zurbanizowany teren niezabudowany; udział ½ w działce [...] o powierzchni 0,4531 ha (4.531m2) zaklasyfikowanej jako użytek Ba – tereny przemysłowe oraz udział ½ w działce [...] o powierzchni 0,1211 ha (1.211m2) zaklasyfikowanej jako użytek Ba. Suma powierzchni wymienionych działek wynosi 8.156 m2. W decyzji wskazano jako opodatkowaną powierzchnię gruntów pozostałych 6.432 m2. W piśmie przekazującym odwołanie do SKO wskazano, że łączna powierzchnia gruntów wg rejestru prowadzonego przez Starostwo Powiatowe wynosi 6.432 m2. Podsumowując, Sąd nie miał możliwości na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych ocenić czy ustalenie podstawy opodatkowania jest prawidłowe, a ściślej w jaki sposób organ ustalił powierzchnię gruntów przypisaną Stronie do opodatkowania tj. 6432 m2. Ustalenie powierzchni opodatkowania ma wpływ na rozstrzygnięcie decyzji – na wysokość zobowiązania podatkowego. Brak wyjaśnienia (uzasadnienia) tej kwestii uniemożliwia Sądowi dokonania oceny prawidłowości decyzji. W ponownym postępowaniu organ winien wyjaśnić w jaki sposób wyliczył powierzchnię do opodatkowania. Co do pozostałych okoliczności, z wyjaśnień Strony wynika, że nie prowadzi działalności gospodarczej tym samym użytki Ba i Bp organy prawidłowo zaliczyły jako grunty pozostałe. Przyjęta stawka jest zgodna z uchwałą Rady Miejskiej Nr XIX/112/2015 z dnia 17 listopada2015 r. zmieniającą uchwałę w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa z dnia 19 listopada 2015 r. poz. 2025). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. zaskarżoną decyzję należało uchylić.