I SA/Go 232/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2013 r. wniosków L.K. i W.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L.K. i W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wysokości dochodu za 2006 rok postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W złożonych odrębnie wnioskach skarżący zgodnie wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 19 i 23). Z zawartych w tych wnioskach oświadczeń o sytuacji rodzinnej, majątkach i dochodach skarżących oraz przedstawionych dokumentów wynikało, że skarżący mieszkają razem i wspólnie wychowują dwoje dzieci (w wieku 18 i 14 lat). Są właścicielami domu mieszkalnego o powierzchni 99 m. kw. Nie mają innego majątku, w tym oszczędności. Utrzymują się z renty skarżącego wynoszącej netto 561,51 zł miesięcznie oraz wynagrodzenia za pracę skarżącej w wysokości netto ok. 3.592,62 zł. Skarżący ponoszą raty kredytowe oraz wydatki na leki i dojazdy skarżącej do pracy. Z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) wynika, że warunkiem uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie, że poniesienie pełnych kosztów postępowania mogłoby narazić wnioskodawcę lub jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Zaznaczyć przy tym należy, iż w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się zgodnie, że udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście – obiektywnie niemożliwe. Ustalenie, czy tego rodzaju przesłanki zachodzą wymaga zestawienia obciążających stronę kosztów postępowania z wykazaną sytuacją majątkową. Z porównania sytuacji majątkowej skarżących oraz kosztów postępowania w niniejszej sprawie, nie wynika by poniesienie ich w pełnej wysokości mogło narazić skarżących na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżący wprawdzie nie mają oszczędności, lecz nie jest to okoliczność samoistnie rozstrzygająca o konieczności uwzględnienia ich wniosku. Skarżący uzyskują, wprawdzie niewygórowane, lecz stałe dochody. Jedyną opłatą podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania jest natomiast wpis od skargi, który - z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji - winien wynieść 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.). Poniesienie tej wysokości opłaty nie będzie stanowiło zauważalnego uszczerbku finansowego dla skarżących. Skarżący nie wykazali bowiem, że ich dochody są pochłaniane w całości przez wydatki związane z bieżącym - koniecznym utrzymaniem. Deklarowane we wnioskach dodatkowe wydatki związane ze spłatą kredytów oraz zakupami leków i dojazdami do pracy nie zostały bowiem przez skarżących w ogóle sprecyzowane. Tym samym ich wniosek o przyznanie prawa pomocy, jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego orzeczono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).