I SA/Go 2336/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący : sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2006r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych odrzuca skargę Pełnomocnik strony skarżącej doradca podatkowy K.K. została wezwana pismem z dnia 30 grudnia 2005 r. (k.16) do uzupełnienia braków formalnych skargi przez : nadesłanie odpisu skargi , podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego wraz z opłatą skarbową , w terminie 7 dni od doręczenia wezwania , pod rygorem odrzucenia skargi . Wezwanie Sądu zostało doręczone w dniu 3 stycznia 2006 r. Przy piśmie z dnia 10 stycznia 2006 r. pełnomocnik przedłożyła odpis skargi oraz uwierzytelniony przez nią odpis pełnomocnictwa z dnia [...].05. 2005 r. wraz z należną opłatą skarbową . Nie została natomiast podana wartość przedmiotu zaskarżenia . Doradca podatkowy K.K. w wyżej powołanym piśmie twierdziła bowiem , iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe określenie tej wartości , ponieważ przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji dotyczącą odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych . Według pełnomocnika określenie wartości przedmiotu zaskarżenia byłoby możliwe , gdyby przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy "wymiarową decyzję" organu I instancji , czy też uchylająca decyzję I instancji i określająca nową wysokość zobowiązania podatkowego . Pełnomocnik wywodziła , że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej "zgadza się ze stanowiskiem" Naczelnika Urzędu Skarbowego , iż nie zaistniały przesłanki do rozłożenia na raty zaległości podatkowej , zatem przedmiotem zaskarżenia jest "sama sentencja decyzji , a nie należności pieniężne określone przez organ podatkowy I lub II instancji ". Powyższy pogląd Sąd uznaje za pozbawiony racji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (z tytułu sprzedaży nieruchomości w lipcu 2000 r.) w kwocie 7.500, 00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 4.428,40 zł . Suma wymienionych kwot stanowi zatem należność pieniężną , która jest przedmiotem sprawy podatkowej , zaskarżonej obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Należność ta jest wartością przedmiotu zaskarżenia w myśl art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , według którego jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna , stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia . W świetle powyższego nie jest uprawnione twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej , iż określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy odnosić wyłącznie do tzw. decyzji wymiarowych , określających wysokość zobowiązania podatkowego . W przypadku skargi na decyzję w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę niewątpliwie jako przedmiot zaskarżenia występuje należność pieniężna w rozumieniu art. 216 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Zgodnie z art. 215 § 1 wyżej powołanej ustawy obowiązkiem wnoszącego pismo wszczynające postępowanie sądowe w danej instancji jest podanie wartości przedmiotu zaskarżenia , jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty . Sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma , od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art.220 § 1 ustawy). Istniały zatem podstawy do wezwania pełnomocnika strony skarżącej do usunięcie braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia , a nieusunięcie tego braku uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , co orzeczono w sentencji. sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko