I SA/Go 2337/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Anita Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: grudzień 1996 r., maj i listopad 1998 r., maj, sierpień i grudzień 2000 r., styczeń, marzec, kwiecień, sierpień i listopad 2001 r., wrzesień, październik i listopad 2002 r., styczeń, luty i marzec 2003 r. I. Oddala skargę. II. Przyznaje adwokatowi [...] od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), obejmującą należy podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący [...], wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2005 r. nr [...], w sprawie był następujący stan faktyczny. W dniu [...] lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres 12/1996 r., 05,11/1998 r., 05,08,12/2000 r., 01,03,04,08,11/2001 r., 09-11/2002 r., 01-03/2003 r. w łącznej kwocie należności głównej 180.058,07 zł. wraz z odsetkami za zwłokę od powyższej zaległości w kwocie 207.471,50 zł. Na powyższą decyzję Skarżący w dniu 16 sierpnia 2005 r. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej . Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania oraz weryfikacji dowodów zebranych w sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr US [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres 12/1996 r., 05,11/1998 r., 05,08,12/2000 r., 01,03,04,08,11/2001 r., 09-11/2002 r., 01-03/2003 r. w łącznej kwocie należności głównej 180.058,07 zł. wraz z odsetkami za zwłokę od powyższej zaległości w kwocie 207.471,50 zł., Strona Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W skardze Strona Skarżąca wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając jednocześnie nieuwzględnienie w zaskarżonym rozstrzygnięciu okoliczności powstania zadłużenia firmy. Dyrektor Izby Skarbowej , udzielając odpowiedzi na wniesioną skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Rozpoznawana skarga, dotyczyła przeprowadzania przez Sąd kontroli prawidłowości podjętej decyzji znajdującej podstawę w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, mającej charakter decyzji uznaniowej. W tym postępowaniu nie może być już prowadzone postępowanie dotyczące weryfikacji powstałego zobowiązania podatkowego, gdyż zmiana wysokości zaległości podatkowej, stanowi zmianę jednego z elementów stanu faktycznego sprawy w przedmiocie umorzenia tej zaległości (por. wyrok NSA z 25 maja 2000 r., I SA/Łd 1884/98 ONSA 2001, Nr 3, poz. 129). Oznacza to, iż podniesiona w skardze kwestia, powstania zobowiązania podatkowego na skutek "przeoczenia" nie może być podstawą oceny wydanej decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej. Możliwość zastosowania uznania administracyjnego polegającego, jak w rozpatrywanej sytuacji na umorzeniu zaległości podatkowej, wystąpi jedynie w przypadku ustalenia zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przy tym należy pamiętać, że nawet w przypadku gdy wystąpi jedna lub dwie cytowane powyżej przesłanki to organ posiadający kompetencję do umorzenia zaległości podatkowej, może z takiej możliwości nie skorzystać co jest istotą uznania administracyjnego, nazywanego w literaturze guestia diabolica ("bastion absolutyzmu"). Rozstrzygając kwestę uznaniowej decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej, należy zauważyć, że oparta jest ona na przepisie, który w swej treści zawiera pojęcia niedookreślone takie jak "ważny interes podatnika", "interes publiczny". Ustalając "ważny interes podatnika" należy brać pod uwagę nie tylko jego indywidualny aspekt opierający się na subiektywnym przekonaniu o istnieniu podstaw do umorzenia zaległości podatkowej, ale należy dokonywać ustaleń faktycznych, aby zastosować zobiektywizowane kryteria. Do których należy zaliczyć powszechnie aprobowaną hierarchię wartości, takich jak ochrona życia i zdrowia, a także możliwości zarobkowania, czy też posiadania świadczeń w postaci emerytury lub renty, umożliwiających uzyskiwanie środków na własne utrzymanie. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe w wyniku którego ustalono nie kwestionowaną przez niego sytuację majątkową skarżącego. Z ustaleń tych wynika, iż skarżący jest właścicielem wielu nieruchomości, posiada ponadto 50 % udziału w spółce jawnej [...], która w 2004 r., uzyskała zysk w kwocie 40.377,08 zł., a za 2003 r. zysk ten wyniósł 477.240,00 zł. Skarżący oraz jego żona uzyskują także świadczenia emerytalne, które pokrywają w całości ich miesięczne koszty utrzymania. Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły brak istnienia ważnego interesu podatnika, mającego zobiektywizowany charakter. Interes ten istnieje jedynie w sensie subiektywnym i polega na uzyskaniu korzyści majątkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Z zebranego materiału wynika także, iż skarżący posiada znaczne zadłużenie wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz na rzecz gminy. Umorzenie zatem, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego spowodowałaby jedynie lepszą sytuację pozostałych wierzycieli skarżącego, egzekwujących swoje należności z jego majątku. Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. O kosztach przyznanego prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata orzeczono na podstawie art. 250 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu. |Asesor WSA Alina Rzepecka |Sędzia WSA |Sędzia WSA | | |Jacek Niedzielski |Dariusz Skupień |