I SA/Go 236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Go 236/14 o rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wskazał, że skoro Dyrektor Izby Skarbowej podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe, skarżący uzyskał, choć w sposób zastępczy, oczekiwany przez siebie cel. W rezultacie uznał postępowanie sądowoadministracyjne za bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej "P.p.s.a." i je umorzył. Postanowienie o umorzeniu postępowania wraz z uzasadnieniem zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego 26 czerwca 2014r. Doręczone zostało skutecznie 15 lipca 2014 r. (dowód: karta 54 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia [...] czerwca 2014r. wniósł o uzupełnienie powyższego orzeczenia o rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze. Podniósł, że zarówno na dzień występowania ze skargą, jak i obecnie, postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, bowiem w obrocie prawnym w dalszym ciągu funkcjonuje wadliwe postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 P.p.s.a. , strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten, na mocy art. 166 P.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie postanowienie o umorzeniu postępowania zostało wydane po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. i doręczone wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego 15 lipca 2014. Wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie kosztów strona złożyła już 27 czerwca 2014 r. Z powyższego wynika zatem, że wniosek został złożony nim rozpoczął biec termin do jego wniesienia. Termin do dokonania czynności procesowej (złożenie wniosku o uzupełnienie postanowienia) jest określony przez wskazanie momentu jego rozpoczęcia, a także jego zakończenia. Nie mniej jednak, negatywne konsekwencji ustawodawca wiąże jedynie z niedochowaniem terminu końcowego. Brak natomiast w P.p.s.a przepisów, które określałyby skutki wniesienia środka zaskarżenia przed rozpoczęciem biegu terminu do jego złożenia, w tym także przepisu, który nakazywałby odrzucenie takiego środka (por. uchwała SN z 2 grudnia 2003 r., III CZP 90/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 21, Lex Omega 82113). Tym samym w ocenie Sądu, taki wniosek podlega rozpoznaniu. Odnosząc się zatem w sposób merytoryczny do wniesionego wniosku, należy rozstrzygnąć, czy w sprawie istniały podstawy prawne do zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Z generalnej zasady wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. wynika, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Według tej zasady każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady zostały ściśle określone w art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (uwzględnienie skargi w całości przez organ), natomiast art. 203 i 204 P.p.s.a. dotyczy zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie z [...] marca 2014r., w którym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie dotyczące zawieszenia postępowania wznowieniowego w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., a więc po wniesieniu skargi, które nastąpiło 21 marca 2014r., organ podjął z urzędu postępowanie wznowieniowe i następnie uchylił decyzje wymiarowe organów obu instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, w konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - postępowanie to umorzył. Podkreślić w tym miejscu jednak należy, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego nie było związane z zastosowaniem art. 54 § 3 P.p.s.a. tzw. "autokontroli" przez organ podatkowy, co uzasadniłoby możliwość zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, lecz z powodu niewymienionego w art. 209 P.p.s.a. przypadku bezprzedmiotowości postępowania "z innych przyczyn". W rezultacie stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie brakuje podstaw prawnych do zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Nadmienić przy tym również wypada, że w niniejszej sprawie nie miała również miejsca sytuacja, w której Sąd zobowiązany był do zwrotu uiszczonego wpisu bowiem zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis jedynie od pisma odrzuconego lub cofniętego. W tych okolicznościach Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 P.p.s.a, nie uwzględnił wniosku o uzupełnienie postanowienia i orzekł jak w sentencji.