I SA/Go 236/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. W skardze tej w na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1303 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. skarżąca wniosła o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a w razie odmowy wstrzymania przez organ albo nierozpoznania przez organ wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez Sąd. W motywach uzasadnienia tego wniosku spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki odnoszące się zarówno do sytuacji faktycznych jak i prawnych w jakich znajdzie się spółka M. oraz spółka G. (przedstawiciel pośredni skarżącej). W ocenie skarżącej zrealizowanie decyzji na tym etapie postępowania spowoduje albo powstanie skutków, które właściwie uniemożliwią przywrócenie stanu poprzedniego sprzed wykonania decyzji nawet przez wynagrodzenie szkody poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia albo raz zaistniałe okoliczności, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżąca podniosła, że poza niniejszą sprawą dotyczącą kwoty łącznie 99.143,00 zł należności podatkowych, dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozstrzygnął odwołania w czterech innych sprawach dotyczących również podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu wykonywanego przez M. Sp. z o.o. W ocenie spółki oznacza to, że w krótkim czasie została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie 5 decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie ponad 1.600.000,00 zł wraz z odsetkami. Skarżąca zaznaczyła, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej i zgromadzony majątek spółki nie pozwalają w żaden sposób na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Spółka wskazała, że ma również aktualnie 3 postępowania kontrolne w wyniku których nie ustalono wysokości zobowiązań podatkowych. Cały zatem obowiązek zapłaty zobowiązań spadnie na firmę G., która jest w trakcie spłat ratalnych innych zadłużeń i zatrudnia znaczną ilość pracowników- więcej notabene niż IAS i ci wszyscy ludzie pójdą na bruk. Spółka w latach 2014-2015 osiągała dochód w granicach ponad 100 tyś zł, ale obecnie praktycznie nie prowadzi już działalności gospodarczej. Skarżąca stwierdziła, że brak wstrzymania wykonalności a co za tym idzie rabunkowa i natychmiastowa egzekucja wszystkich należności, która ma już miejsce spowoduje paraliż całej działalności skarżącej oraz spółki G. i rzeczywiste zakończenie działalności obu podmiotów wraz ze zwolnieniami pracowników i współpracowników (kilkanaście osób) dla których na odprawy spółka G. musi w pierwszej kolejności zabezpieczyć środki. Działania organów egzekucyjnych zmierzać będą do pełnej likwidacji zatem obu podmiotów gospodarczych co jest założeniem przyjętym przez organy podatkowe od samego początku prowadzenia postępowania podatkowego. Skarżąca spółka podniosła, iż w aktualnej sytuacji finansowej wykonanie tak znacznego zobowiązania stwarza realne zagrożenie jej bytu i zgłoszenie wniosku o upadłość. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki odnoszące się zarówno do sytuacji faktycznych jak i prawnych w jakich znajduje się spółka M. oraz spółka G. Wskazała, że poza niniejszą sprawą dotyczącą kwoty łącznie 99.143,00 zł należności podatkowych, dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozstrzygnął odwołania w czterech innych sprawach dotyczących również podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu wykonywanego przez M. Sp. z o.o. W ocenie skarżącej oznacza to, że w krótkim czasie została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie 5 decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie ponad 1.600.000,00 zł wraz z odsetkami. Skarżąca podniosła również, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej i zgromadzony majątek nie pozwalają w żaden sposób na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Skarżąca zaznaczyła, że ma również aktualnie 3 postępowania kontrolne w wyniku których nie ustalono wysokości zobowiązań podatkowych. Cały zatem obowiązek zapłaty zobowiązań spadnie na firmę G., która jest w trakcie spłat ratalnych innych zadłużeń i zatrudnia znaczną ilość pracowników- więcej notabene niż IAS i ci wszyscy ludzie pójdą na bruk. Spółka w latach 2014-2015 osiągała dochód w granicach ponad 100 tyś zł, ale obecnie praktycznie nie prowadzi już działalności gospodarczej. Skarżąca stwierdziła, że brak wstrzymania wykonalności a co za tym idzie rabunkowa i natychmiastowa egzekucja wszystkich należności, która ma już miejsce spowoduje paraliż całej działalności skarżącej oraz spółki G. i rzeczywiste zakończenie działalności obu podmiotów wraz ze zwolnieniami pracowników i współpracowników (kilkanaście osób) dla których na odprawy spółka G. musi w pierwszej kolejności zabezpieczyć środki. Zaznaczyć jednak należy, że skarżąca, co istotne reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła żadnych dokumentów pozwalających zweryfikować podnoszone przez nią okoliczności. O ile sytuacja finansowa spółki G. jest Sądowi znana bowiem i ona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], w której również domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a zasadność tego wniosku została przez Sąd oceniona w sprawie o sygn. akt I SA/Go 213/19, o tyle brak jest dokumentów pozwalających zweryfikować aktualną sytuację finansową skarżącej. Stosownej dokumentacji w tym zakresie nie ma też w aktach administracyjnych sprawy. Wskazane przez skarżącą informacje nie dają pełnego obrazu jej sytuacji ekonomicznej i materialnej nie pozwalają tym samym ocenić Sądowi zdolności płatniczych strony. Dopiero mając do dyspozycji dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej skarżącej Spółki, jej możliwości płatniczych i stanu posiadania, Sąd może ocenić, czy faktycznie wykonanie kwestionowanej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stosownej wysokości będzie miało dla skarżącej skutek, na który wskazuje we wniosku. Brak tych danych uniemożliwia Sądowi dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Zaznaczyć należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). W ocenie Sądu, na obecnym etapie postępowania, skarżąca nie wykazała aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.