I SA/Go 244/07

Dnia 9 października 2007 roku WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GORZOWIE WLKP. w składzie następującym: asesor WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych i podatku od towarów i usług. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik strony skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarł w skardze z dnia 20 lutego 2007 roku złożonej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2007 roku nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych i podatku od towarów i usług. W motywach uzasadnienia podniósł, iż wydane decyzje stanowią fiskalne obciążenie dla wnioskodawcy, którego sytuacja finansowa jest trudna, albowiem przez długi okres czasu przebywał w areszcie i nie osiągał w tym czasie żadnego dochodu. Wykonanie decyzji spowoduje więc znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny jak i samego skarżącego, gdyż żona skarżącego jest osobą bezrobotną zajmującą się wychowaniem dzieci i nie osiągającą żadnego dochodu. Na zakończenie stwierdził, iż nieprawidłowości jakich dopuścił się organ wydając zaskarżone decyzje winny spowodować ich uchylenie, jednak do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd zasadnym byłoby wstrzymanie jej wykonania, bowiem w przeciwnym razie spowoduje to daleko idące ujemne konsekwencje dla strony i pozbawi ją środków do życia. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art.61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami - zwanej dalej P.p.s.a. ) - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl §3 w/w normy prawnej, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że Sąd rozstrzygając w oparciu o art.61 §3 jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków - mogą one wystąpić łącznie lub oddzielnie. Sąd rozpoznający wniosek podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt Gz 138/04 -niepublikowany), iż przez pojęcie szkody należy rozumieć szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Przesłanka dotycząca niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącej. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji nie jest możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takim przypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Należy podkreślić, iż w obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony, wprowadzonej w art.61 §3 P.p.s.a. jako odstępstwo od powyżej wskazanej zasady, wynikającej z art.61 §1 tej ustawy (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 10 maja 2006 roku I Gz 166/06 - niepubl., 24 maja 2006 r. I Gz 170/06 - niepubl.). Zdaniem Sądu przedstawione przez stronę skarżącą okoliczności nie uzasadniają zastosowania w niniejszej sprawie "instytucji" wstrzymania zaskarżonej decyzji. Otóż pełnomocnik wskazał, że wydane decyzje stanowią fiskalne obciążenie dla wnioskodawcy, którego sytuacja finansowa jest trudna, gdyż przez długi okres czasu przebywał w areszcie i nie osiągał w tym czasie żadnego dochodu. W jego ocenie wykonanie decyzji spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego samego skarżącego, jak i jego rodziny, albowiem żona skarżącego jest osobą bezrobotną zajmującą się wychowaniem dzieci i nie osiągającą żadnego dochodu. Podkreślił, że do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd wykonanie decyzji spowoduje daleko idące ujemne konsekwencje dla strony i pozbawi ją środków do życia. Z podniesionej argumentacji nie wynika jednak, by organy celne wszczęły wobec skarżącego jakiegokolwiek rodzaju postępowanie egzekucyjne. W tym względzie nie przedstawiono również żadnych dokumentów, które miałyby wskazywać na zaistnienie takiego zdarzenia. Poza tym, strona skarżąca, ani nie wskazała, ani też tym bardziej nie uprawdopodobniła, by odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowała trudne do odwrócenia skutki związane choćby np. z koniecznością likwidacji prowadzonej działalności W ocenie sądu powołane przesłanki, nie mogą prowadzić do uznania, że wnioskodawca wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza w jego przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cyt. przepisów P.p.s.a. Należy je ocenić jako zbyt ogólne. Strona z jednej strony akcentuje, że nie uzyskuje żadnych dochodów z działalności gospodarczej, z drugiej jednak uzasadnia, że wykonanie decyzji spowoduje pozbawienie jej środków do życia nie wskazując jednak źródła otrzymywania tych środków. Na marginesie należy również podkreślić, iż nawet w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gwarantują stronie ochronę przed pozbawieniem jej w postępowaniu egzekucyjnym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.