I SA/Go 247/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Anna Juszczyk- Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant referent stażysta Monika Pasich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ") utrzymało w mocy decyzję tego organu z [...] października 2018 r. o nr [...] odmawiającą M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka"), stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części za zobowiązania podatnika. Decyzja ta została wysłana pełnomocnikowi skarżącej spółki za pośrednictwem platformy ePUAP. Z urzędowego poświadczenia odbioru wynika natomiast, że dotarła do pełnomocnika skarżącej 15 lutego 2019 r. W dniu 18 marca 2019 r. spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium zarzucając jej obrazę: - art. 210 i art. 211 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.- dalej: O.p.) poprzez nie doręczenie stronie decyzji spełniającej wymogi przewidziane w tych przepisach, - art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 223 O.p. poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] października 2017 r. mimo zaistnienia okoliczności obligujących organ do takiego działania, - innych przepisów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz w pismach składanych w toku postępowania podatkowego w zakresie określonym w uzasadnieniu. Wobec podniesionych zarzutów spółka wniosła o: - odrzucenie skargi jako przedwczesnej, ewentualnie, z ostrożności procesowej na wypadek gdyby Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej przemawiającej za odrzuceniem skargi, o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Kolegium z [...] października 2018 r. - przeprowadzenie dowodu z dokumentów na wykazanie faktów wskazanych w uzasadnieniu; - zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W motywach uzasadnienia skargi spółka podniosła, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo albowiem doręczona pełnomocnikowi strony decyzja nie zawiera wymaganych art. 210 O.p. podpisów osób upoważnionych do jej wydania, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego oraz nie została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym przez żadną z osób biorących udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dokument przesłany pełnomocnikowi strony podpisany został jedynie profilem zaufanym M.A., który nie brał udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej przesłany pełnomocnikowi dokument stanowi w istocie fotokopię (skan) kopii dokumentu, która za zgodność z oryginałem została potwierdzona przez bliżej nieokreśloną osobę, która najprawdopodobniej nie brała udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca zaznaczyła, że podobnie wygląda sprawa w zakresie decyzji pierwszoinstancyjnej, z tą różnicą, że doręczona pełnomocnikowi fotokopia (skan) kopii podpisana jest przez Inspektora-Archiwistę Ż.B., która nie brała udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wyjaśnił, że ww. zarzuty skarżącej, co do zasady podnoszone były w trybie postępowania odwoławczego. Zaznaczył, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych w skład kolegium wchodzą prezes, pozostali członkowie. Wskazał również, że przy wydawaniu przedmiotowych decyzji brali udział członkowie kolegium – co jest wyeksponowane na początku zaskarżonej decyzji. Podpis każdego z członków rozstrzygających sprawę został złożony pod treścią decyzji. Decyzja zawiera zatem podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W Samorządowym Kolegium Odwoławczych nie ma stanowisk służbowych są orzecznicy i pełny skład, który podjął orzeczenie i podpisał również to orzeczenie. Wobec powyższych wyjaśnień organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi zawsze poprzedza sprawdzenie wszystkich jej wymagań formalnych, w tym czy została złożona w zachowaniem terminu. Stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Wniesienie skargi po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub przed doręczeniem stronie skarżonej decyzji (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Doręczenie skarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowi jedną z kwestii spornych pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Skarżąca spółka utrzymuje bowiem, że ww. decyzja Kolegium, która została przesłana jej pełnomocnikowi za pośrednictwem platformy ePUAP nie zawiera wymaganych art. 210 § 1 pkt 8 O.p. podpisów elektronicznych lub zaufanych osób upoważnionych do jej wydania a doręczone pełnomocnikowi pismo stanowi w istocie odpowiednik wydruku komputerowego bądź kserokopii. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, decyzja ta nie została jej doręczona. Z kolei organ twierdzi, że zaskarżona decyzja nie uchybia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. i została doręczona stronie prawidłowo. Przy czym, ani w odpowiedzi na skargę ani w skarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odnosi się do argumentacji skarżącej. Wskazuje jedynie, że przy wydawaniu decyzji brali udział członkowie Kolegium – co jest wyeksponowane na początku zaskarżonej decyzji a podpis każdego z członków rozstrzygających sprawę został złożony pod jej treścią. W świetle powyższego sporu wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 126 O.p. sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ten w ww. brzmieniu wprowadzono do Ordynacji podatkowej na podstawie ustawy z 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 183). W uzasadnieniu projektu tej ustawy nowelizującej wskazano m.in., że sprawne państwo, aby mogło efektywnie spełniać swoje funkcje, powinno przede wszystkim zapewnić wysoką jakość usług administracji publicznej, która może być osiągnięta między innymi dzięki cyfryzacji. Od tego czasu ujęta w art. 126 O.p. zasada załatwiania spraw w formie pisemnej obejmuje zarówno pisma "tradycyjne", czyli papierowe oraz pisma utrwalone na innych nośnikach niż papier, w tym także na informatycznym nośniku danych, a zatem dokumenty elektroniczne. Co istotne, w omawianym przepisie wprowadzono równoważność zasady załatwiania spraw podatkowych w formie pisemnej oraz w formie dokumentu elektronicznego. Ponadto łącznik "lub", oznaczający alternatywę nierozłączną, upoważnia do zajęcia stanowiska, że dana sprawa podatkowa może być załatwiana zarówno w jednej z tych dwóch równorzędnych form, jak również możliwe będzie zastosowanie w jednej sprawie obu tych form. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że akta sprawy podatkowej będą mogły zawierać wyłącznie dokumenty na nośniku tradycyjnym - papierowym, ewentualnie wyłącznie dokumenty elektroniczne, jak również możliwe będzie prowadzenie akt hybrydowych, czyli zawierających dokumenty elektroniczne i dokumenty utrwalone w innej postaci, najczęściej papierowe (P. Pietrasz, I. Szczepańska [w:] Nowe technologie w podatkowym postępowaniu dowodowym – wybrane zagadnienia [w:] Ordynacja podatkowa..., red. R. Dowgier,s.89) Z zasadą określoną w art. 126 O.p. korespondują pozostałe przepisy tej ustawy. W art. 144 § 1 O.p. wskazano, że organ podatkowy doręcza pisma: 1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą (art. 144 § 2 O.p.). W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 (art. 144 § 3 O.p.). W § 5 omawianego przepisu wskazano z kolei, że doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. W art. 144a § 1 O.p. określono, że doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy; 2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny. Z powyższych przepisów wynika, że zasadniczo warunkiem dopuszczalności doręczania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest zgoda strony. Wybór podatnika co do sposobu doręczania pism w formie elektronicznej jest dla organu wiążący. Natomiast zmiana tej formy jest dopuszczalna w ściśle określonych przypadkach, tj. w przypadku wystąpienia problemów technicznych lub gdy strona zrezygnuje z doręczenia pism w formie dokumentu elektronicznego. Ustawodawca jednak w sposób szczególny potraktował doręczanie pism profesjonalnym pełnomocnikom oraz organom administracji. Precyzując w § 5 art. 144 O.p., że doręczanie pism tym podmiotom następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Tym samym, doręczanie pism w postaci tradycyjnej, tj. papierowej, podmiotom wymienionym w tym przepisie, co do zasady, jest możliwe tylko gdy pełnomocnik lub organ administracji publicznej (w zasadzie osoba reprezentująca taki podmiot) znajdują się w siedzibie organu podatkowego. Oczywistym jest jednak, że organ podatkowy nie może wzywać pełnomocnika do osobistego stawiennictwa w celu doręczenia mu pisma a odmowa odebrania pisma przez pełnomocnika wezwanego do organu podatkowego tylko w celu doręczenia pisma nie powinna wywoływać skutku doręczenia na zasadach określonych w art. 153 § 1 tej ustawy. Natomiast przyjęcie, że do sytuacji uregulowanej w art. 144 § 5 O.p. nie ma zastosowania § 3 tego przepisu może stanowić trwałą przeszkodę doręczania pism podmiotom wymienionym w § 5. To z kolei sprzeniewierza się idei zastosowania środków komunikacji elektronicznej jako sposobu komunikacji zapewniającego szybkość postępowania, zdyscyplinowanie adresatów oraz pewność dokonywanych doręczeń. Stwierdzić zatem należy, że do doręczania pism na zasadach określonych w art. 144 § 5 O.p. mają zastosowanie także regulacje wynikające z § 3 tego przepisu (podobnie P. Pietrasz. Komentarz do art. 144 ustawy Ordynacja podatkowa. Teza 9, LEX). W konsekwencji doręczenie podmiotom wskazanym w § 5 art. 144 O.p. pism w tradycyjnej formie papierowej możliwe jest tylko w 2 przypadkach., tj. w siedzibie organu lub gdy w sprawie wstąpią problemy techniczne uniemożliwiające organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zaznaczyć należy, że art. 144 O.p. wyraża zasadę oficjalności. Z uwagi na to, że organ podatkowy jest "gospodarzem" postępowania, to wyłącznie na nim – z urzędu – spoczywa obowiązek doręczania wszelkich pism kierowanych zarówno do strony, jak i do innych uczestników postępowania. Adresat nie musi zatem zabiegać o doręczenie mu pisma. Nie może on również ponosić negatywnych konsekwencji płynących z wadliwego doręczenia pisma (Tamże. Teza 3, LEX). Przyjęta przez organ forma doręczenia pism (czy to na wniosek strony czy też z uwagi na taki obowiązek wynikający z ustawy) determinuje sposób działania organu na etapie wydawania pisma. Stosownie do treści art. 211 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepis ten w ww. brzmieniu również został wprowadzony do Ordynacji podatkowej wskazaną na wstępie ustawą nowelizującą z 10 stycznia 2014 r. Wynika z niego w sposób jednoznaczny, że wszystkie decyzje podatkowe muszą być sporządzone w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego i doręczone stronom, a także podmiotom biorącym udział w postępowaniu na prawach strony. Samo doręczenie powinno nastąpić według zasad określonych w art. 144–154c omawianej ustawy. Sposób sformułowania omawianego przepisu wskazuje, że organ podatkowy powinien doręczyć stronie oryginał pisma lub dokumentu elektronicznego zawierającego decyzję odpowiadającą wymaganiom określonym w art. 210 O.p. (por. A Kabat. Komentarz do art. 111 ustawy Ordynacja podatkowa LEX). Zgodnie z art 210 § 1 pkt 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, decyzja podatkowa powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis zaufany. Obecnie przepis ten, w brzmieniu ustalonym art. 63 pkt 11 ustawy z 5.09.2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz.U. poz. 1579), wskazuje, że decyzja podatkowa powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, jej imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. Natomiast decyzja podatkowa wydana w formie dokumentu elektronicznego powinna zawierać kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty. Brak podpisu na decyzji wydanej w formie pisemnej oraz braki w samym podpisie (np. niepodanie nazwiska lub imienia), jak i brak kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego w wypadku decyzji wydanej w formie dokumentu elektronicznego stanowią istotną wadę decyzji (por. A, Kabat. Komentarz do art. 210 Ordynacji podatkowej. Teza 13. LEX). Przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazują bowiem, że stronie doręcza się decyzję a niej jej opis, kserokopię czy też wydruk komputerowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca, w postępowaniu przed organem podatkowym, reprezentowana była przez doradcę podatkowego a zatem jednego z profesjonalnych pełnomocników, o których mowa w art. 144 § 5 O.p. Organ posiadał elektroniczny adres tego pełnomocnika winien zatem kierować do niego korespondencję zgodnie z dyspozycją art. 144 § 5 O.p. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że organ komunikował się z pełnomocnikiem skarżącej spółki za pomocą platformy ePUAP. Natomiast w aktach znajdują się decyzje sporządzone w tradycyjnej formie papierowej. Z wyjaśnień skarżącej, które nie zostały przez organ w żaden sposób podważone, wynika, że doręczone pełnomocnikowi skarżącej przez Kolegium decyzje stanowiły w istocie ich skany a w zasadzie skany kopii tych decyzji. Dokument przesłany pełnomocnikowi skarżącej nie został podpisany kwalifikowanym podpisem elektronicznym czy podpisem zaufanym żadnej z osób wydających zaskarżoną decyzję. Podpisany został jedynie profilem zaufanym M.A., który nie brał udziału w wydawaniu zaskarżonego aktu. W aktach sprawy brak jest dowodu "weryfikacja podpisu" dotyczącego samej decyzji. W tej sytuacji, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że ww. decyzja nie została jej doręczona. Jak bowiem słusznie zauważyła spółka doręczenie kopii decyzji czy też jej odpisu nie jest wypełnieniem nakazu wynikającego z art. 211 O.p. Skoro w tym przepisie mowa jest o doręczeniu decyzji, to ma być to oryginał decyzji odpowiadający wymaganiom określonym w art. 210. Mimo przekonywania organu w zaskarżonej decyzji (k-5), nie wystarczające jest zapewnienie, że zawarta w aktach sprawy decyzja jest orzeczeniem spełniającym wszystkie wymogi ustawy. Doręczając zatem decyzję za pośrednictwem platformy ePUAP Kolegium powinno ją sporządzić w formie dokumentu elektronicznego i opatrzyć kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi albo podpisami zaufanymi członków decyzję tą wydających (do tego bowiem obligował organ art. 210 § 1 pkt 8 w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania skarżonej decyzji). Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że w przypadku doręczenia decyzji za pomocą platformy ePUAP, zeskanowanie decyzji czy też jej kopii, w której nagłówku wyeksponowano nazwiska członków Kolegium biorących udział w wydawaniu tej decyzji oraz złożenie przez nich podpisów jedynie na papierowej wersji decyzji spełnia wymogi, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Zaznaczyć należy, że w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej oraz niektórych innych ustaw, którą nowelizowano m.in. treść art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej wskazywano, że świadczenie bezpiecznych usług wymaga przydzielenia użytkownikom systemu teleinformatycznego odpowiednich uprawnień. Odpowiednie uwierzytelnienie użytkownika zabezpiecza zaś przed nieuprawnionym dostępem do danych stanowiących elementy świadczonej usługi, a co za tym idzie pozwala zapobiec narażeniu stron (strony korzystającej z usługi i strony świadczącej usługę) na szkody z tym związane. Wskazano również, iż w ramach świadczonych usług mogą być stosowane różne poziomy uwierzytelniania zapewniające różne poziomy bezpieczeństwa. Dlatego dążąc do wprowadzenia zasad i mechanizmów powszechnego stosowania środków identyfikacji elektronicznej należy wziąć pod uwagę ich zróżnicowanie pod względem zapewnianego poziomu bezpieczeństwa (druk sejmowy VIII.2502). W art. 210 § 1 pkt 8 O.p. ostatecznie przyjęto, że doręczana stronie drogą elektroniczną decyzja winna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Podkreślić należy, że prowadzenie postępowań za pomocą środków komunikacji elektronicznej ma na celu ich usprawnienie niemniej jednak usprawnienie to nie może godzić w zasady bezpieczeństwa i pewności, że dany akt został wydany przez uprawnione do tego osoby. Zachowanie wszystkich wymogów związanych z doręczeniem decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest niezwykle istotne chociażby z tego względu, że ustawodawca z doręczeniem decyzji wiąże szereg skutków prawnych. Np. zgodnie z art. 212 O.p., poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 4 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2379/16 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Od daty doręczenia decyzji biegnie też termin na wniesienie odwołania, co wyraźnie wynika z art. 223 § 2 O.p. Sąd zdaje sobie sprawę, że przystosowanie organów kolegialnych do wyżej opisanych wymogów związanych z cyfryzacją postępowań może być kłopotliwe. Niemniej jednak jest ono koniczne aby organy te sprawnie pełniły swoje funkcje. Zaznaczyć trzeba, że w zakresie pojęcia "problemów technicznych", o którym mowa w art. 144 § 3 O.p., i które jest przesłanką zmiany zasad doręczenia pism mieści się także nieprzystosowanie techniczne organu podatkowego do doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przesłanka ta ma jednak charakter awaryjny i nie może być trwałą przeszkodą w działaniu organu. W przeciwnym razie prowadziłaby do obejścia przepisów prawa. W takiej też sytuacji na organie podatkowym, spoczywa obowiązek wykazania w sposób wiarygodny zaistnienia okoliczności faktycznych związanych z wystąpieniem tych problemów, co powinno być utrwalone w postaci adnotacji sporządzonej na podstawie art. 177 § 1 O.p. (por. P. Pietrasz. Komentarz do art. 144 Ordynacji podatkowej. Teza 8. LEX). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że spółka wniosła skargę na decyzję Kolegium z [...] stycznia 2019 r. przedwcześnie, bowiem przed jej doręczeniem. Z tego też względu, Sąd, na postawie rat. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia). Z kolei o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 postanowienia). | | | |