I SA/Go 249/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E sp. z o.o. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. E spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wraz ze skargą złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że ma słabą kondycję finansową spowodowaną przewlekłością kontroli podatkowej oraz zajęciem konta bankowego. Postępowanie organu podatkowego wymusiło sprzedaż majątku spółki, konieczność zaciągnięcia pożyczki oraz zakończenia działalności gastronomicznej. Do dnia dzisiejszego skarżąca nie otrzymała zwrotu nadpłaconego podatku VAT. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 5.000 zł, nie posiada żadnych środków trwałych, a w ostatnim roku podatkowym poniosła stratę w wysokości 6.600,14 zł. Stan jej dwóch rachunków bankowych wynosi odpowiednio -63.265,30 zł oraz 620 zł. Miesięczne obroty spółki wynoszą około 25.000 zł, wydatki na poziomie 24.000 zł. Spółka zobowiązana jest do spłaty pożyczki w wysokości 65.000 zł. Ponieważ treść ww. oświadczeń nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do przedłożenia dodatkowych dokumentów i informacji. Ze sprawozdania finansowego oraz zeznań podatkowych wynika, że spółka w 2017 r. osiągnęła przychód w wysokości 184.600,26 zł. Z kolei w drugim i trzecim kwartale 2018 r. dokonała dostawy towarów lub świadczyła usługi na kwoty odpowiednio 58.920 zł oraz 90.801 zł. Stan rachunków bankowych skarżącej na dzień 31 października 2018 r. wynosi 6.142,69 zł oraz 7.017,74 zł. Analiza sytuacji majątkowej i dochodów spółki prowadzi do wniosku, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Podkreślić należy, że skarżąca spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą. W ostatnim kwartale spółka nabyła towary i usługi na kwotę 79.867 zł. Oznacza to, że środki te mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Od przedsiębiorcy należy oczekiwać, że potrafi przewidywać konsekwencje wykonywanej działalności w postaci konieczności prowadzenia postępowań sądowych i ponoszenia związanych z tym kosztów. Przychody spółki wynikające z dostaw towarów oraz świadczenia usług (średnio 30.267 zł miesięcznie w trzecim kwartale 2018 r.) uzasadniają twierdzenie, że skarżąca, odpowiednio planując wydatki, jest w stanie wygospodarować kwotę 168 zł na uiszczenie wpisu sądowego w niniejszej sprawie. Osoba prawna obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne środki, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 2 wyd., Warszawa 2006, s. 504, postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., I GZ 147/08, LEX nr 479137). Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przytoczonego wyżej art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto stan rachunków bankowych skarżącej, który wynosi łącznie 13.160,43 zł uzasadnia twierdzenie, że skarżąca jest w stanie ponieść pełne koszty zainicjowanego postępowania. W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że spółka E nie wykazała, że wobec niej zachodziła ustawowa przesłanka, o której mowa w art. 246 § 2 pkt 1 lub 2 P.p.s.a., dlatego na podstawie powyższych przepisów, orzeczono jak na wstępie.