I SA/Go 25/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki kwotę 2.800 (dwa tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Go 25/12 UZASADNIENIE Skarżąca, H spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wydanej w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. W dniu [...] kwietnia 2006 r. działająca z upoważnienia skarżącej Agencja Celna, zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (nr zgłoszenia [...]) towar w postaci: szortów damskich z włókien syntetycznych w ilości 12.781 sztuk, deklarując kod CN 62046390 oraz wartość towaru w wysokości 1661,53 USD ( poz. 1 ), spódnic damskich z włókien syntetycznych w ilości 1.710 sztuk, kod CN 62045300 oraz wartość towaru w wysokości 188,10 USD ( poz. 2 ), bawełnianych szlafroków damskich w ilości 1180 sztuk, kod CN 62089100 o wartości towaru 177 USD ( poz. 3 ), na podstawie faktury nr [...] z [...] marca 2006 r., wystawionej przez firmę G z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono m. in. świadectwo pochodzenia CCPIT nr [...] z [...] marca 2006 r. W toku czynności kontrolnych organ celny przesłał świadectwo pochodzenia do weryfikacji właściwym w sprawie władzom chińskim. Przeprowadzona weryfikacja przez Chińską Radę ds. promocji Handlu Międzynarodowego, Niższa Rada Guangzhou wykazała, że świadectwo pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego jest autentyczne. Jednocześnie organ dokonujący weryfikacji przesłał w załączeniu kopię faktury nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., powiązaną z przedstawionym świadectwem pochodzenia oraz listem przewozowym. Otrzymana od władz chińskich faktura zawierała ten sam numer i datę wystawienia, co faktura przedłożona do zgłoszenia celnego, jednak opiewała ona na znacznie większą wartość. Faktura ta wystawiona została przez tą samą firmę, która wystawiła świadectwo pochodzenia, a odbiorcą była skarżąca firma. Postanowieniem z [...] lutego 2007 r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celne i podatkowe dotyczące ustalenia właściwej wartości, należnej kwoty cła i podatku VAT dla towaru objętego zgłoszeniem celnym. Postanowieniem z [...] września 2007 r. powyższe postępowanie zostało zawieszone z uwagi na wystąpienie przez organ celny do władz chińskich o weryfikację dokumentu transakcyjnego. Zawieszone postępowanie podjęto w dniu [...] stycznia 2011 r., uzasadniając to przewidzianym ustawowo czasem na rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną towaru objętego zgłoszeniem celnym z [...] kwietnia 2006 r. nr [...], na kwotę 15465 USD (50196 zł), kwotę podatku VAT w wysokości 10747 zł. W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że analiza dokumentów przedłożonych do zgłoszenia celnego i przesłanych przez władze chińskie w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia pozwoliła na przyjęcie, że towar został sprzedany do Unii Europejskiej za cenę wyższą niż zadeklarowana przez importera w zgłoszeniu. W wyniku porównania zadeklarowanej przez importera ceny jednostkowej ze średnimi cenami jednostkowymi towarów importowanych z Dalekiego Wschodu do Unii Europejskiej, organ stwierdził, że deklarowana cena jest rażąco mniejsza, niż średnia cena deklarowana na obszarze UE. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów obiektywnie uzasadniających ten stan rzeczy. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że cena ta nie może być ustalona w oparciu o przepis art. 29 WKC i należało ją ustalić innymi metodami. Powołując się na przepis art. 30 ust. 1 WKC i wskazując cztery metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda tzw. ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej), organ celem uzyskania danych porównawczych, dokonał przeglądu ogólnopolskiej bazy danych zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze RP zaewidencjonowanych w systemie celnym. W wyniku tego przeglądu organ nie stwierdził danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych. Poszukując materiałów do przyjęcia kolejnej metody - wartości transakcyjnej materiałów podobnych organ wybrał zgłoszenie celne z: [...] maja 2006 r. [...], z [...] marca 2006 r. [...] oraz z [...] czerwca 2006 r. [...], biorąc pod uwagę podobny rodzaj towaru, podobną jakość, bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobną ilość towaru objętą całym zgłoszeniem, jak i podobną ilość tego rodzaju towaru w zgłoszeniu. Założenia te są zgodne z Uwagami interpretacyjnymi dotyczącymi wartości celnej (załącznik nr 23 do RWKC). Do ustalenia wartości przyjęto cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Chin, czyli szorty damskie ( 100% poliester – 0,30 USD za sztukę, spódnice damskie 100% poliester – 6,29 USD za sztukę oraz szorty damskie 100 % bawełna – 2,43 USD za kilogram. Tak ustaloną wartość przeliczono przez obowiązujący kurs walut w dacie zdarzenia oraz ilość netto importowanego towaru. W złożonym odwołaniu, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 1 ustawy - Prawo celne w zw. z art. 204a Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w całości zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację wskazaną przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji, zasadnie działając na podstawie art. 181 a ust. 1 RWKC, powziął uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Podstawę takich ustaleń stanowiła weryfikacja świadectwa pochodzenia, w wyniku której uzyskano fakturę sprzedaży towaru opiewającą na kwotę znacznie wyższą niż deklarowaną w zgłoszeniu celnym. Wobec powyższego dokonano ustalenia wartości celnej metodami zastępczymi, w oparciu o treść art. 30 ust. 2 lit. b WKC. Podano przy tymże że ustalając materiał porównawczy organ celny kierował się takimi względami jak podobny towar o identycznym przeznaczeniu i cechach ogólnych, rodzaj towaru, zbliżona ilość, bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, bardzo podobna jakość i ilość towaru objęta całym zgłoszeniem. Uwzględniając ponadto dyspozycję art. 151 ust. 3 RWKC, która stanowi że do ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość z ustalonych, za punkt wyjściowy sporządzenia kalkulacji przyjęto cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Chin wg ww. zgłoszenia celnego. Wskazano, że zakwestionowanie przez organ celny zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej wiąże się - w myśl art. 181 a RWKC - z koniecznością odstąpienia od ustalenia tej wartości na podstawie wartości transakcyjnej. Odrzucenie wartości transakcyjnej jest konsekwencją zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Organ uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany towar co pozwoliło na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej. W sytuacji gdy zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, ustalono tą wartość stosując kolejno zastępcze metody określone w art. 30-31 WKC. W celu uzyskania materiałów porównawczych dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze RP. W wyniku przeglądu zgłoszeń celnych nie stwierdzono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych, jednakże uzyskane informacje pozwoliły na wykorzystanie ich jako materiał pozwalający na skorzystanie z metody "towarów podobnych". Organ dokonał oceny ujawnionych dokumentów i przyjął, że w myśl art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, z zachowaniem warunków określonych w art. 29 lit a) do d). Zdaniem organu, fakt otrzymania faktury o tym samym numerze co faktura przedłożona do zgłoszenia celnego, ale opiewająca na znacznie wyższą wartość, jest bowiem wystarczającą przesłanką do odstąpienia od ustalania wartości celnej importowanego towaru na podstawie wartości transakcyjnej i ustalenie jej w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 ust. 2 WKC. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego oczekiwanie na wynik pomocy prawnej w zakresie weryfikacji obu faktur było bezcelowe. Okoliczność wystąpienia o pomoc prawną do organu celnego państwa obcego nie stanowiła o istnieniu przeszkody w prowadzeniu postępowania podatkowego. Zaskarżając powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz orzeczenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1. naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne, poprzez nie wywiązanie się przez organy celne z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności brakiem oczekiwania na wynik pomocy prawnej i brakiem weryfikacji dokumentu handlowego dołączonego do zgłoszenia celnego, pomimo że weryfikacja ta została wcześniej uznana przez organ l instancji za mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. 2. naruszenie przepisu art. 151 ust.1 rozporządzenia Komisji nr 2454 z dnia 2,07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: RWKC), poprzez przyjęcie jako materiału porównawczego zgłoszeń celnych [...] z dnia [...].05.2006 r., [...] z dnia [...].03 2006r., [...] z dnia [...].06.2006r., podczas gdy materiał porównawczy nie dotyczył towarów importowanych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w podobnych ilościach. 3. naruszenie przepisów art.29 oraz art.30 ust. I1lit. b) rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Ceiny (dalej: WKC) poprzez bezzasadne odstąpienie od metody wartości transakcyjnej i ustalenie wartości celnej na podstawie metody określonej w art.30 ust. 1 lit.b) WKC. Uzasadniając skargę spółka stwierdziła, że powzięcie przez organy celne "uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie zapłaconą lub należną za importowany towar" jest ustaleniem dowolnym, a co najmniej przedwczesnym. Podjęcie wcześniej zawieszonego postępowania nastąpiło z naruszeniem art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż weryfikacja nie została zakończona, a tym samym nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty i argumenty w niej zawarte Sąd podzielił. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie tego sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpatrywania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Ceiny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. - WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. - RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ celny I instancji, korzystając z powyższych uprawnień, podjął czynności weryfikacyjne dotyczące dokumentów transakcyjnych. Sprawdzeniu podlegało przede wszystkim dołączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia. Organ celny przesłał świadectwo pochodzenia do weryfikacji właściwemu w sprawie organowi władz chińskich, który potwierdził (po przeprowadzeniu dochodzenia), że dane zawarte w nadesłanym do weryfikacji świadectwie pochodzenia są autentyczne i prawdziwe. Do pisma dołączono również kopię faktury wskazanego w weryfikowanym świadectwie. Przesyłając do weryfikacji rachunek przedłożony przez skarżącą wraz, ze zgłoszeniem celnym, organ I instancji zawiesił postępowanie celne i podatkowe z uwagi na czas trwania weryfikacji. Następnie mimo braku odpowiedzi organu chińskiego postępowanie to po ponad trzech latach podjął. Zdaniem skarżącej, dowolne, a co najmniej przedwczesne było powzięcie przez organy celne obu instancji "uzasadnionych wątpliwości", że zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar. Zarzuciła organowi I instancji wadliwe podjęcie zawieszonego postępowania, mimo że przyczyna zawieszenia nie ustała. Poddała w wątpliwość uznanie za wiarygodną faktury nadesłanej przez organ chiński. Uchybienia te, zdaniem skarżącej, naruszyły przepisy art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Podkreślić należy, że w świetle treści art. 86 ust. 1 ustawy - Prawo celne, organ I instancji mógł zawiesić postępowanie z uwagi na wystąpienie do organu chińskiego o weryfikację faktury przedłożonej przez skarżącą, gdyż zgodnie z tym przepisem organ celny może zawiesić postępowanie w przypadku, gdy w jego toku wystąpił z wnioskiem o pomoc prawną do organu celnego państwa obcego lub innego uprawnionego podmiotu państwa obcego. Zawieszenie postępowania nie jest zatem obligatoryjne, gdyż - jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu - organ celny może zawiesić postępowanie. W tej sytuacji należy uznać, że mimo braku odpowiedzi od organu chińskiego, a tym samym ustania przyczyny, dla której zawieszono postępowanie, organ celny mógł również podjąć zawieszone postępowanie. Natomiast brak odpowiedzi organu chińskiego powodował jedynie konieczność oceny przez organ celny dowodów jakie zebrał w toku prowadzonego postępowania. Ocena ta odbywa się w oparciu o przepis art. 191 Ordynacji podatkowej i w ocenie tej organy celne nie są skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonują jej w sposób swobodny, ale nie dowolny, na podstawie własnego przekonania w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Takiej oceny w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały, zasadnie kwestionując wartość transakcyjną zgłoszonego towaru. Istnienie dwóch faktur dotyczących tego samego towaru, ale wskazujących odmiennie jego cenę jest dostatecznym powodem do powzięcia przez organy celne uzasadnionych wątpliwości czy deklarowana przez skarżącą cena stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. W tej sytuacji art. 181 a RWKC pozwolił organom celnym na nie ustalanie wartości celnej z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej i zastosowanie jednej z metod zastępczych określonych w art. 30 ust. 2 WKC. Należy podkreślić, że nie budzi zastrzeżeń Sądu zasadność zakwestionowania przez organy celne wiarygodności zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru, jak i ustalanie tej wartości w oparciu o jedną z metod zastępczych. Prawidłowo organy celne wybrały uregulowaną w art. 30 ust. 2 lit. b WKC metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 142 ust. 1 lit d RWKC "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towaru, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne. W myśl art. 141 ust. 1 RWKC do celów stosowania przepisów art. 28 » 36 WKC oraz przepisów tytułu V RWKC "Wartość celna", Państwa Członkowskie postępują zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku 23 a przepisy ustanowione w pierwszej kolumnie tego załącznika są stosowane zgodnie z odpowiednią uwagą interpretacyjną zamieszczoną w drugiej kolumnie. Odnośnie art. 30 ust. 2 lit. b WKC uwaga interpretacyjna wskazuje, że organy celne, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, posługują się sprzedażą towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach, co towary, dla których ustalana jest wartość. W przypadku nie stwierdzenia tego rodzaju sprzedaży załącznik 23 nakazuje odpowiednie posługiwanie się sprzedażą towarów podobnych, która spełnia którykolwiek z trzech wymienionych w tabeli warunków (sprzedaż na tym samym poziomie handlu lecz w innych ilościach, sprzedaż na innym poziomie handlu lecz w zasadzie w tych samych ilościach, sprzedaż na innym poziomie handlu i w innych ilościach), a następnie dokonanie korekt na podstawie dowodów rzeczowych. Przy braku obiektywnego kryterium ustalenie wartości celnej w oparciu o art. 30 ust. 2 lit b WKC nie jest możliwe. Podobne uregulowania zawarto w art. 151 RWKC. Jego ust. 1 stanowi, że w celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b WKC (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach, co towary dla których określana jest wartość celna. W przypadku, gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilością, pod warunkiem, że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty. Jednakże w ust. 4 wskazano, że w celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytwarzanych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, jeżeli na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów podobnych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona. Organy celne obu instancji w podstawie prawnej wydanych przez siebie decyzji nie powołały art. 151 RWKC, choć jest on kluczowym przepisem przy ustalaniu wartości transakcyjnej towarów podobnych. Jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 151 ust. 3 RWKC, gdyż w oparciu o jego treść wybrał najniższą wartość transakcyjną z wybranych przez siebie zgłoszeń celnych. Natomiast organy celne całkowicie zignorowały treść ust. 4 powyższego artykułu. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w ogóle przepis ten zastosowały, dokonując wyboru zgłoszeń z systemu. W uzasadnieniach decyzji nie ma o tym wzmianki. To powoduje, że Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy przepis ten został zastosowany, a jego zastosowanie jest niezbędne do prawidłowego ustalenia wartości transakcyjnej towarów podobnych. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem, Sąd miał obowiązek rozpoznać niniejszą sprawę, badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, mimo że zarzuty skargi nie zostały przez Sąd podzielone, zaskarżona decyzja winna być uchylona z uwagi na jej pominięcie przez organy celne obu instancji przepisu art. 151 ust. 4 RWKC. Wobec powyższego organ celny winien ustalić, czy wśród znajdujących się w systemie ALINA zgłoszeń celnych znajdują się takie, które dotyczą towarów podobnych w rozumieniu przepisu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC i zostały wytworzone przez tego samego producenta, co towary sprowadzone przez skarżącą. Dopiero poczynienie takich ustaleń, daje organowi celnemu w dalszej kolejności możliwość zastosowania art. 151 ust. 1 RWKC w oparciu o uwagi znajdujące się w załączniku 23 ust. 1 RWKC. Z materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jak również z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ celny takie ustalenia poczynił, czym naruszył regulację z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a., zaskarżoną decyzję uchylić. W sprawie doszło również do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 151 ust. 4 RWKC oraz art. 30 ust. 2 lit. b WKC, które to naruszenie miało wpływ na wynika sprawy. Zaistniała zatem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie, spełniające wskazane wyżej uwagi, dokonując subsumcji prawa materialnego z art. 30 ust. 2 lit b WKC i art. 151 RWKC zgodnego z zaprezentowanym przez Sąd poglądem. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a na postawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł o kosztach postępowania. /-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ A. Rzepecka