I SA/Go 252/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 rok. oddala skargę. Skarżący, A.Z., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] lutego 2016 r. dotyczącą łącznego zobowiązania pieniężnego – podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2016 r. w łącznej wysokości 100 zł. Z akt postepowania wynika następujący stan faktyczny sprawy. Wójt Gminy decyzja z [...] lutego 2016 r. ustalił A. i M. małż. Z. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 100,00 zł (w tym podatek rolny w wysokości zero zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 100,00 zł) tytułem własności nieruchomości położonej w miejscowości [...] nr geodezyjny [...], przyjmując do opodatkowania: budynki mieszkalne : o wys. 1,40 - 2,20 metrów o pow. 50,50 m² oraz o wysokości pow. 2,20 m o pow. 101,00 m². W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że wysokość podatku została ustalona na podstawie informacji złożonych przez podatników oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków Starostwa. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie przepisów art. 390 §1 i art.58 §1 kodeksu cywilnego. W ocenie podatnika wydanie decyzji wywołało u podatnika szkodę. Jako dowód swojego stanowiska podatnik powołał akt notarialny nabycia nieruchomości rolnej a także wyroki sądowe wydane przez Sąd Okręgowy oraz Sąd Apelacyjny. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego. Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne , jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 6a ust. 5 tej ustawy osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust 10 (nie mającym tu zastosowania), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśniecie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust. 4. Stosownie do art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji( nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2 ( nie mającym tu zastosowania). Dalej organ II instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy, A.Z. w dniu 10.01.2013 r. złożył organowi I instancji informacje podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego, ustalony decyzją, jest zgodny z informacjami podatkowymi złożonymi przez stronę postępowania, jak również z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, w której począwszy co najmniej od [...].01.2013 r. A. i M. małż. Z. figurują jako właściciele na zasadach wspólnoty małżeńskiej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 0.2128 ha sklasyfikowana jako użytki rolne zabudowane. Ostatecznie Kolegium stwierdziło, że zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, zawarte w odwołania, których podstawę prawną stanowiły przepisy prawa cywilnego są w całości chybione . Decyzja organu odwoławczego zaskarżona została przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący nie zgodził się z decyzją i zaskarżył ją w całości, zarzucając naruszenie prawa - art. 24 i 25 Kpa oraz interesu prawnego i interesów majątkowych. Wniósł o "przywrócenie nieruchomości rolnej budynków oraz działki przyzagrodowej we wsi [...]" W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. skarżący wniósł o wyłączenie "rozpoznania tej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim...". Sąd na podstawie art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") odrzucił jako niedopuszczalny wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Nadto, skarżący podniósł, że zaniepokoił go wymiar podatku, który w jego ocenie jest za niski, albowiem działka jest zabudowana wieloma obiektami. Na skutek odwołania skarżący dowiedział się, że do niego należy dom a był przekonany, iż posiada całą nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało oddalić jako niezasadną. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, dotyczy bowiem skargi na indywidualną interpretację podatkową). Żeby uwzględnić skargę Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., musi stwierdzić, że doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji pozwala stwierdzić, że odpowiada ono prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że skarżący w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. w części D.2 (powierzchnia użytkowa budynków lub ich części) wskazał: powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych ogółem – 202, w tym kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m 50,50 m, kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 – 101 m. Z akty notarialnego z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że skarżący, wraz z małżonką, nabyli nieruchomość zabudowaną położoną we wsi [...], składającą się z działki oznaczonej numerem [...] o pow. 0,2128 ha. Działka była zabudowana budynkiem mieszkalnym podpiwniczonym, składającym się z 4 pokoi, kuchni, łazienki i korytarza o łącznej pow. Użytkowej 101 m², przeznaczonym do remontu oraz stodoły przeznaczonej do remontu i szopy przeznaczonej do rozbiórki. W ewidencji gruntów i budynków A. i M. małżonkowie Z. figurują jako właściciele, na zasadach wspólnoty małżeńskiej, nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 0.2128 ha sklasyfikowana jako użytki rolne zabudowane. Z powyższego wynika, że decyzja organu I instancji wydana został zgodnie z deklaracją złożoną przez skarżącego. Dane zawarte w informacji są natomiast zgodne zarówno z aktem notarialnym, na podstawie którego skarżący nabył nieruchomość, jak i danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący, kwestionując ustaloną przez organ podatkowy wysokość podatku od nieruchomości twierdził, że jest ona za niska, ponieważ na nieruchomości znajdują się jeszcze inne obiekty (nie tylko dom) i w związku z tym obawia się, że nie jest ich właścicielem. Z takim rozumowaniem skarżącego nie można się zgodzić. Własność nieruchomości i jej przedmiot wynika z aktu notarialnego z [...] listopada 2012 r. Z aktu tego wynika jednoznacznie, że skarżący wraz z małżonkom nabyli nieruchomość zabudowaną położoną we wsi [...], składającą się z działki oznaczonej numerem [...] o pow. 0,2128 ha. Działka była zabudowana budynkiem mieszkalnym podpiwniczonym, składającym się z 4 pokoi, kuchni, łazienki i korytarza o łącznej pow. Użytkowej 101 m², przeznaczonym do remontu oraz stodoły przeznaczonej do remontu i szopy przeznaczonej do rozbiórki. Powyższe dane znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków, w której A. i M. małżonkowie Z. figurują jako właściciele, na zasadach wspólnoty małżeńskiej, nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 0.2128 ha sklasyfikowana jako użytki rolne zabudowane. Podkreślić należy, że nie wszystkie obiekty znajdujące się na nieruchomości mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zakres opodatkowania tym podatkiem wynika bowiem z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2014 r. poz. 849 ze zm.). Do opodatkowania organy podatkowe przyjęły jednanie powierzchnie użytkową budynku zadeklarowaną przez skarżącego i opodatkowały ją (podstawa opodatkowania) stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd pragnie podkreślić, że nie oznacza to, że skarżący nie jest właścicielem innych obiektów znajdujących się na nabytej przez niego nieruchomości. Oznacza to jedynie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości była, zadeklarowana przez skarżącego, powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego. Podkreślić również należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 24 i 25 Kpa nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku ponieważ organy obu instancji ich nie stosowały. Stosownie do art. 3 § 1 pkt 2 Kpa, przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV (udział prokuratora), V (uchylony), i Viii (skargi i wnioski). Powołane zaś w skardze przez skarżącego przepisy art. 24 i 25 znajdują się w dziale I (przepisy ogólne) i dotyczą odpowiedni: art. 24 wyłączenia pracownika od udziału w postepowaniu w sprawie, art. 25 dotyczy zaś wyłączenia organu administracji publicznej od załatwienia sprawy. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.