I SA/Go 253/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2019 r. wniosku strony skarżącej o "wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji" w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący – A.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2018r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, gdyż ze względu na znaczną kwotę zobowiązania podatkowego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jego osobie, która bez wątpienia również odbije się na życiu jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z regulacją art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Zwrócić uwagę należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04), zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 889/04, 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 694/04 i 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący starał się przekonać, że uiszczenie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. określonego decyzją organu pierwszej instancji, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, z uwagi na wysoką wartość, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jego osobie, a w konsekwencji również jego rodziny. W tym miejscu przede wszystkim wskazać należy, że ww. twierdzenia nie poparte zostały żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności wnioskodawca nie wyjaśnił na czym polegać miałaby domniemana szkoda i jakie konkretne konsekwencje dla jego sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Tymczasem, jak już wspomniano wyżej, postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem, w którym wyłącznie od strony skarżącej zależy los wniosku, gdyż to na niej ciąży obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 1357/16). Sąd rozpoznając wniosek związany jest zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania aktu. Dodać też przy tym trzeba, że wykonanie zaskarżonej decyzji, bez wątpienia, ma wpływ na sytuację finansową wnioskodawcy, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z wyrządzeniem znacznej szkody czy też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji nie może być bowiem sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu, a wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie WSA w Warszawie z 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3455/14). Zapłata oznaczonej w decyzji należności, co do zasady, ma bowiem charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, określenie w skarżonej decyzji administracyjnej zobowiązania, nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania. W rezultacie, w ocenie Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności, jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.