I SA/Go 270/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi A.K. i B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę. I SA / Go 270 / 10 U Z A S A D N I E N I E Skarżący A. i B.K. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 roku wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 93.281,00 złotych. Z akt sprawy wynika że : Postanowieniem z dnia [...].10.2005 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne wobec A. i B.K. w sprawie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003. Po przeprowadzeniu postępowania organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...].02.2006 roku, określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku w wysokości 101.915,00 złotych. Organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].03.2006 roku uchylił powyższą decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...].06.2006 roku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...].09.2006 roku, określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, w wysokości 101.915,00 złotych. Organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w dniu [...].10.2006 roku uchylił powyższą decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...].02.2007 roku. W następstwie ponownego zbadania sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...].06.2007 roku, określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, w wysokości 101.522,00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].06.2007 roku, organ drugiej instancji uchylił przedmiotową decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...].03.2008 roku. Rozpatrując sprawę kolejny raz, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...].08.2008 roku, określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku, w wysokości 82.680,00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].09.2008 roku, organ odwoławczy uchylił w / w decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...].12.2008 roku. Po ponownym zbadaniu sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...].05.2009 roku, określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku, w wysokości 82.680,00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].05.2009 r. organ odwoławczy uchylił w / w decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...].08.2009 roku. Organ podatkowy I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2009 roku określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, w kwocie 93.281,00 złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że małżonkowie A. i B.K. w wspólnym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu / poniesionej straty / za rok podatkowy 2003 wykazali : - przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej wykonywanej na obojga małżonków w wysokości 2.391.072,37 złotych, - koszty uzyskania przychodów w wysokości 2.492.989,76 złotych, - dochód z tytułu emerytury A.K. w wysokości 5.070.74 złotych, - stratę podatkową z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 101.917,39 złotych. W 2003 roku, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej małżonkowie K. uzyskiwali przychody z tytułu sprzedaży mięsa drobiowego. Mięso do sprzedaży pozyskiwali z własnego uboju. Do uboju przeznaczali drób własnej produkcji, oraz zakupiony od innych hodowców. Dodatkowo kupowali mięso indycze w firmie "E" M.R.. Skarżący w 2003 roku kupowali również kurczęta do chowu w Zakładzie T. i A.S.. Według dowodów zakupili 216.505 szt. kurcząt "brojlera" o wartości 217.103,50 złotych. Na ogólną ilość 216.505 sztuk kurcząt wstawionych do chowu, w kartach producenta brojlerów wykazali upadki w łącznej ilości 10.985 sztuk, co stanowiło 5,07 % ogółu dostaw. Producent piskląt, ze względu na ewentualne upadki, każdorazowo przy ich sprzedaży udzielał bonifikaty. Skarżący łącznie otrzymali z tego tytułu 3090 sztuk piskląt. Ustalił także, że zakupione w dniach [...] listopada i [...] grudnia 2003 roku kurczęta w ilości 45.400 sztuk, zostały przeznaczone do dalszego chowu w 2004 roku. Z zapisów prowadzonych przez skarżących, w kartach producenta brojlera wynika, że naturalne upadki kurcząt na dzień [...].12.2003 roku, z tych partii wynosiły 1.991 sztuk, a więc do dalszego chowu pozostało 43.409 sztuk kurcząt. Zawarte w kartach producenta brojlerów upadki nie były potwierdzone przez lekarza weterynarii nadzorującego fermę, a książka leczenia zwierząt nie zawierała informacji dotyczącej upadków kurcząt. Organ pierwszej instancji na podstawie dokumentów źródłowych wykazał, iż skarżący z 171.105 sztuk kurcząt w zachowanym 6-cio tygodniowym cyklu produkcyjnym przekazali do uboju 163.140 sztuk, a więc ubytki naturalne wynosiły 7.965 sztuk piskląt, co stanowiło 4,66 %. Ponadto organ kontroli skarbowej ustalił, iż z dokumentów źródłowych przedłożonych przez skarżących wynika, że do rozliczenia przekazanych do uboju kurcząt z własnego chowu przyjęto 6-cio tygodniowy cykl hodowli kurcząt, co odpowiada średniemu normatywnemu cyklowi produkcji brojlera do uzyskania wagi 2,40 kg dla jednej sztuki. Ilość przekazanych do uboju kurcząt w poszczególnych miesiącach 2003 roku wg kilogramów wagi żywej udokumentowana została sporządzonymi przez skarżących dowodami wewnętrznymi "przekazanie własnej produkcji żywca". Według tych dokumentów skarżący w 2003 roku z własnej produkcji uzyskali 391.536 kg żywca. Ustalił również, że w 2003 roku, od producentów drobiu skarżący zakupili 525.372 kg żywca. Natomiast w ewidencji zakupu ujęli dowody zakupu na 516.856 kg żywca. Nie ujęli w ewidencji zakupu dwóch faktur zakupu brojlerów na wartość netto 25.464,60 złotych i łącznej wadze 8.516 kg wagi. Ponadto na podstawie książki badania przed ubojowego zwierząt rzeźnych stwierdzono, iż styczniu 2003 roku ubito 14.000 sztuk ptaków, o łącznej wadze 33.600 kg, których nie wykazano w ewidencji. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji ustalił, że Podatnicy w 2003 roku dysponowali żywcem drobiowym w łącznej ilości 950.508 kg. Ustalając wydajność rzeźną porównano wartość wynikającą z oświadczenia B.K. przesłuchanej w charakterze strony w dniu [...].11.2005 roku, z normami zawartymi w opracowaniu E.P.I - R sp. z o.o., oraz z wynikami stacji testowej uzyskanymi od firmy H spółka z o.o. W wyniku powyższego organ kontroli skarbowej przyjął do rozliczenia wysokość wydajności rzeźnej w wysokości 70,87 %. Ponadto na podstawie dokumentów uzyskanych z inspekcji weterynaryjnej ustalono, że w wyniku badania poubojowego 586 tuszek tj. 1 .406,4 kg, zostało uznanych za niezdatne. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji przyjął, że skarżący w 2003 roku uzyskali 672.628,30 kg tuszek. Wskazaną wielkość wyliczono poprzez odjęcie od wagi posiadanego żywca w ilości 950.508 kg, tuszek niezdatnych o wadze 1.406,4 kg, co dało 949.101,60 kg żywca, które przemnożono przez wskaźnik wydajności rzeźnej, tj. 70,87 %. Uwzględniając zeznanie B.K. z dnia [...].11.2005 roku, organ kontroli wyliczył, iż z łącznej ilości tuszek skarżący w 2003 roku przeznaczyli : - do rozbioru 201.788,49 kg mięsa drobiowego, - do sprzedaży 470.839,81 kg tuszek. Według oświadczenia skarżących z dnia [...].11.2005 roku, ubytki na sprzedaży mięsa drobiowego kształtowały się na poziomie od 1,5 do 2 %. Organ kontroli skarbowej ustalił, że ubytki naturalne są elementem procesu technologicznego i przechowalnictwa i powstają w toku produkcji, przechowywania i sprzedaży. Z uwagi na to, że skarżąca określiła wysokość ubytków w skali "od -do", to do ich wyliczenia przyjęto ubytki w wysokości 2 % i ustalono, że ubytki wynosiły 13.452,57 kg. Ilość mięsa drobiowego po uwzględnieniu ubytków wynosiła 659.175,73 kg. Uwzględniając powyższe oraz wykazany w remanencie przez Podatników na koniec 2002 roku stan towarów handlowych w ilości 4.600 kg ustalono, że skarżący dysponowali w 2003 roku mięsem drobiowym w łącznej ilości 663.775,73 kg. Uwzględniając ten stan ilościowy, oraz ilości sprzedane zgodnie z ewidencją, tj. 546.751,40 kg organ kontroli skarbowej, przyjął, że skarżący poza ewidencją sprzedali 117.024,33 kg mięsa drobiowego. Celem dokonania wyboru najbardziej optymalnej metody szacowania podstawy opodatkowania, organ kontroli skarbowej dokonał analizy możliwości zastosowania metod wymienionych w art. 23 § 3 ordynacja podatkowej i stwierdził, iż żadna metoda wymieniona w tym przepisie nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym stosownie do art. 23 § 4 i § 5 w / w ustawy uznał, iż metodą zapewniającą określenie przychodu ze sprzedaży mięsa drobiowego poza ewidencją w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistości jest zastosowanie ceny sprzedaży mięsa, wg średniej ważonej, ustalonej na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie / tj. faktur VAT zakupu i sprzedaży, paragonów z kasy fiskalnej, dowodów wewnętrznych /, z uwzględnieniem struktury' sprzedaży mięsa drobiowego. Ustalił, że przychody z tytułu sprzedaży mięsa drobiowego w 2003 roku zaniżono o kwotę 473.120,92 złotych, oraz z tytułu błędnie wykazanej kwoty na fakturach o 4,95 złotych. Łącznie przychody ze sprzedaży zostały zaniżone o kwotę 473.125,87 złotych. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący zaniżyli w prowadzonej ewidencji także koszty uzyskania przychodów o kwotę 140.760,26 złotych. Stwierdzono, iż w księdze przychodów i rozchodów nie ujawniono wszystkich faktur zakupu, tj. faktury VAT nr [...] z dnia [...].06.2003 roku, wystawionej przez PP spółka z o.o. na sprzedaż 6.646,00 kg brojlerów kurzych o wartości netto 20.602,60 złotych, oraz faktury VAT nr [...] z dnia [...].10.2003 roku, wystawionej przez firmę C S.A., na sprzedaż 1.870 kg brojlera o wartości netto 4.862,00 złotych. W księdze nie ujawniono także 12 faktur zakupu 124.940 kg paszy o wartości 115.295,66 złotych. Ustalił także, że skarżący nie wykazali w remanencie końcowym paszy w ilości 15,15 ton o wartości 15.301,50 złotych, zakupionej na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].12.2003 roku wystawionej przez C S.A., oraz kurcząt zakupionych w Zakładzie [...] na podstawie rachunku nr [...] z dnia [...].11.2003 roku, w ilości 23.000 sztuk, oraz na podstawie rachunku nr [...] z [...].12.2003 roku w ilości 22.400 szt. Łącznie zakupiono 45.400 sztuk piskląt, z czego do dalszego chowu pozostało 43.409 sztuk o wartości 43.401,39 złotych. Tak więc zaniżono stan remanentu na [...].12.2003 roku o kwotę 58.702,89 złotych. Skarżąca wykazała, iż na [...].12.2003 r. posiadała towary handlowe o wartości 2.373,00 złotych. W związku z powyższym, stosownie do postanowień art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, organ kontroli skarbowej nie uznał podatkowej księgi przychodów i rozchodów za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów w części dotyczącej ewidencji przychodów i kosztów uzyskania przychodów, gdyż księga ta prowadzona była w tej części nierzetelnie, co stanowiło podstawę do dokonania szacowania Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego i procesowego. Jego zdaniem przedmiotowa decyzja zawiera szereg uchybień formalnych i merytorycznych, a w szczególności przy jej wydaniu naruszono unormowania zawarte w artykułach: 120, 121, 122, 123, 124, 180, 181, 187, 191 oraz 192 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali na bezzasadnie przyjęcie, że skarżący zawyżyli ubytki brojlera o 1.029 sztuk, oraz wnieśli zastrzeżenia do przyjętej wagi jednej sztuki brojlera w wysokości 2,40 kg. Ponadto zarzucili, iż przyjęta przez organ pierwszej instancji metoda szacowania jest niezrozumiała i nieprawidłowa. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania i zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia [...],01.2010 roku utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].11.2009 roku. Zarzuty zawarte w odwołaniu organ odwoławczy uznał za bezzasadne potwierdzając argumentację zawartą w uzasadnieniu organu I instancji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych upłynął w roku 2004. Termin przedawnienia w sprawie rozpoczął bieg z dniem 1 stycznia 2005 roku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego organ podatkowy zobowiązany jest ustalić z urzędu. W związku z tym organ odwoławczy ustalił że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny w dniu [...].03.2006 roku przyjął do realizacji tytuł wykonawczy [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 12/2003 w kwocie należności głównej 98.846,00 złotych, oraz tytuł wykonawczy [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie należności głównej 2.249,00 złotych. Tytuły wykonawcze zostały wystawione na skarżących. Podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].02.2006 roku. W dniu [...].03.2006 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne poprzez doręczenie odpisów ww. tytułów wykonawczych. W dniu tym dokonano również zajęcia ruchomości tj. samochodu [...] do przewozu zwierząt. W dniu [...].03.2006 roku dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku [...]. W dniu [...].10.2006 r. dokonano pobrania gotówki u zobowiązanego w wysokości 10.000,00 złotych, którą rozksięgowano następująco: kwota należności głównej 785,40 złotych, koszty egzekucji 8.971,30 złotych. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania został przerwany w dniu [...].10.2006 roku i ulegnie ono przedawnieniu w dniu [...].10.2011 roku. Ponadto powyższe zobowiązanie zostało również zabezpieczone hipoteką przymusową w kwocie 101.915,00 złotych wpisaną w dniu [...].03.2006 roku na nieruchomości dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Zgodnie natomiast z art. 70 § 8 ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym nie ulegają przedawnieniu, z zastrzeżeniem, iż po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te egzekwowane mogą być tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie : 1. art. 23 § 1 pkt 1, § 4 i § 5 ustawy ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie nieprawidłowej metody szacowania, - art, 191 w/w ustawy poprzez dokonanie oceny okoliczności będących podstawą wydanej decyzji wbrew treści przeprowadzonych w sprawie dowodów i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku w kwocie 93.281,00 złotych, - art. 121 § 1, oraz art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 w/w ustawy poprzez nie wyczerpujące rozpoznanie zebranego materiału dowodowego i przeprowadzenie wnioskowania pomijającego dokonane w sprawie ustalenia i przeprowadzone dowody. W uzasadnieniu skargi zarzucili, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszono unormowania zawarte w artykułach: 121, 122, 123, 180,187, 191 ordynacji podatkowej. Wskazali, iż organy podatkowe przyjęły, że metodą zapewniającą określenie przychodu ze sprzedaży mięsa drobiowego poza ewidencją w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistości jest zastosowanie ceny sprzedaży mięsa wg średniej ważonej ustalonej na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, z uwzględnieniem struktury sprzedaży. Podnieśli również, że w sytuacji kiedy konieczne jest zastosowanie metody szacowania organ podatkowy musi wskazać metodę szacunku oraz dowody, na jakich się oparł, a szacunkowe określenie podstawy opodatkowania nie może oznaczać dowolności działania organu. W ocenie skarżących organ podatkowy dla potrzeb wydania przedmiotowej decyzji przyjął nieprawidłową i niezrozumiałą metodę szacowania. Ponadto zarzucili, że organ kontroli niezasadnie przyjął, iż skarżący zawyżyli upadki brojlerów o 1.029 sztuk. Rozstrzygnięcie to zapadło wbrew dowodom wynikającym z zapisów w kartach producenta brojlera prowadzonych przez skarżących. Uzasadniali, iż w w/ w dokumentach wykazano 10.985 sztuk naturalnych upadków kurcząt na ogólną ilość 216.505 sztuk kurcząt, co stanowi 5,07 %. Ilość naturalnych upadków kurcząt została również potwierdzona oświadczeniem prowadzącego obsługę weterynaryjną farmy lekarza weterynarii M.D.. Potwierdził on, pismem z dnia [...].11.2005 roku, iż na ogólną ilość 220.000 sztuk. wstawionych piskląt padło około 11.000 sztuk, co stanowi 5 % upadków. Natomiast organ kontroli uznał to pismo za niewiarygodne. Zarzucili, iż wbrew twierdzeniom organu kontroli skarbowej, w trakcie przesłuchania przez organ podatkowy M.D. potwierdził liczbę naturalnych upadków kurcząt. Skarżący podnieśli również, iż nie można się zgodzić z przyjętą przez organ pierwszej instancji wagą kurcząt przekazywanych do uboju z własnej produkcji w wysokości 2,40 kg. Podkreśla, iż organ odwoławczy uprzednio rozpatrując sprawę stwierdził, że istotne jest ustalenie właściwej wagi kurcząt przekazywanych do uboju. Wskazuje, że skarżący przekazywali sztuki o wadze między 2 a 2,3 kg, co daje średnią wagę 2,15 kg/szt. Wagę 2,40 kg zgodną z normami statystycznymi, brojlery uzyskują w optymalnych warunkach, Skarżący natomiast w 2003 roku, po raz pierwszy podjęli produkcję brojlerów, co skutkuje tym, iż nie osiągali wyników produkcji zbliżonych do danych statystycznych. Strona skarżąca przystosowywała kurniki do tuczu i nie posiadała jeszcze doświadczenia niezbędnego do optymalizacji produkcji. W związku z powyższym stwierdzili, iż wyliczony przez organ pierwszej instancji remanent na koniec 2003 roku jest nieprawidłowy. Zaniżenie przez skarżących na dzień [...].12.2003 roku ilości mięsa drobiowego o 79.280 kg jest nie możliwe, ponieważ skarżący nie dysponowała takimi mocami przerobowymi a chłodnie i punkty sprzedaży, którymi dysponowała nie były w stanie pomieścić takiej ilości mięsa. Zarzucili również, że organ kontroli skarbowej po zbadaniu projektu technicznego ubojni zgodził się z w/w twierdzeniem, bezpodstawnie jednak przyjął, iż świadczy to o sprzedaży towaru poza ewidencją. Zdaniem skarżących dane stanowiące podstawę do przyjęcia wszystkich obliczeń przez organ pierwszej instancji są danymi wynikającymi z oszacowania wielkości produkcji podatników. Dane te są skrajnie niekorzystne dla podatników. W/ w fakty powodują, że dokonana analiza, w wyniku której określono stronie skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 93.281,00 złotych jest błędna, a wnioski organu niezgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, Zdaniem organy z akt sprawy wynika, iż w księdze przychodów i rozchodów skarżący nie ujawnili wszystkich faktur zakupu, tj. 2 faktur VAT dotyczących zakupu 8.516 kg brojlerów kurzych o wartości netto 25.464,60 złotych, oraz 12 faktur zakupu 124.940 kg paszy o wartości 115.295,66 złotych. Tym samym skarżący zaniżyli koszty uzyskania przychodów o 140.760,26 złotych. Ustalono również, iż w styczniu 2003 roku skarżący poza ewidencją przekazali 14.000 sztuk. kurcząt z własnego chowu do uboju. W ocenie organu powyższe świadczy, iż skarżący zaniżyli ilość mięsa przekazanego faktycznie do uboju w 2003 roku i potwierdza stanowisko organów podatkowych o sprzedaży poza ewidencją. Mając na względzie powyższe okoliczności wg Strony przeciwnej prawidłowe jest ustalenie, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów była przez skarżących prowadzona nierzetelnie. W konsekwencji stosownie do art. 193 § 4 w/w przepisu organ podatkowy nie uznał za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. Z uregulowań art. 193 ordynacji podatkowej wynika, iż dla oceny czy księga jest rzetelna decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o zapisy w niej dokonane można ustalić prawidłową podstawę opodatkowania, a więc czy zawiera zapisy dotyczące wszystkich zdarzeń podatkowych mających wpływ na ustalenie tej podstawy. Wykazanie rozbieżność pomiędzy treścią zapisów księgi a stanem rzeczywistym uniemożliwia ustalenie właściwej podstawy opodatkowania i stanowi przesłankę do uznania ksiąg podatkowych za nierzetelne. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości, iż skarżący w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie ewidencjonowali wszystkich zdarzeń gospodarczych mających wpływ na wysokość opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19.04.2005 r. sygn akt I SA/Łd 968/04 wskazał, iż jeśli organ podatkowy lub organ kontroli zamierza zarzucić podatnikowi prowadzenie księgi w sposób wadliwy lub nierzetelny i odrzucić ją jako dowód w postępowaniu podatkowym, to musi to wykazać w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego czy kontrolnego, czyli przedstawić konkretne zarzuty lub dowody podważające rzetelność ksiąg. Jeżeli natomiast z powyższego obowiązku się wywiąże to ciężar odparcia zarzutów w tym zakresie przechodzi na podatnika. W ocenie organu wykazane wyżej nieprawidłowości pozwalają na stwierdzenie, iż księga przychodów i rozchodów prowadzone przez skarżących za 2003 roku były nierzetelne. Zgodnie z art. 23 § 1 w/w ustawy, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania lub podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. W takich sytuacjach w uzasadnieniu decyzji organ musi wskazać jaką metodę szacunku zastosował oraz na jakich dowodach się oparł. Wybór ten nie może być dowolny i w maksymalnym stopniu powinien zmierzać do określenia podstawy opodatkowania w wysokości odpowiadającej rzeczywiście możliwej do uzyskania przez podatnika. Natomiast zgodnie z § 2 ww. przepisu organ podatkowy odstępuje od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na jej określenie. W niniejszej sprawie obliczenie podstawy opodatkowania nie było możliwe wg zasad wynikających z ww. art. 23 § 2 ordynacji podatkowej. Natomiast zarzut, iż przyjęto niezrozumiałą i nieprawidłową metodę szacowania jest w ocenie organu bezpodstawny. W § 3 ww. artykułu zamieszczone zostały podstawowe metody szacowania, których możliwość zastosowania w konkretnym przypadku organ podatkowy zawsze musi rozważyć : 1. metoda porównawcza wewnętrzna, 2. metoda porównawcza zewnętrzna, 3. metoda remanentowa, 4. metoda kosztowa, 5. metoda udziału dochodu w obrocie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy ich zastosowanie nie jest możliwe, organ podatkowy może oszacować podstawę opodatkowania w inny sposób, na co wskazuje zapis art. 23 § 4 ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie organ kontroli skarbowej rozważył możliwość zastosowania metod szacowania wymienionych w art. 23 § 3 ordynacji podatkowej. Stwierdził jednak, że nie jest możliwe ich zastosowanie, wobec czego oszacowanie podstawy opodatkowania nastąpiło w inny sposób, tj. przy zastosowaniu dyspozycji zawartej w art. 23 § 5 ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji poddał szczególnej analizie wszystkie metody zawarte w art. 23 § 3 ordynacji podatkowej oraz uzasadnił wykluczenie możliwości ich zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dokonał również szczegółowego uzasadnienia zastosowania dyspozycji zawartej w art. 23 § 5 ordynacja podatkowa, opisał przyjętą metodę, podał wielkości liczbowe wykorzystywane do obliczeń, zawarł sposób wyliczenia szacowanych kwot. Zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym, a oszacowana podstawa opodatkowania ustalona została w sposób zmierzający do jej ustalenia w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Bez znaczenia natomiast jest nazewnictwo przyjętej metody szacowania, bowiem ocenie podlega przede wszystkim przyjęta metodologia. Powyższe znajduje również potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.10.2006 roku sygn. akt II FSK 1276/05 w którym sąd stwierdził, iż szacunkowe ustalenie podstawy opodatkowania chociaż ma w znacznej mierze charakter uznaniowy, nie może oznaczać dowolności działania organu. Ma on bowiem obowiązek zgromadzenia odpowiednich danych pozwalających na zbliżenie szacunkowej podstawy opodatkowania do jej wielkości rzeczywistej, a w szczególności powinien zastosować optymalną w określonych warunkach metodę oszacowania. Wybór metody determinowany jest materiałem faktycznym, jakim dysponuje ten organ, jak również charakterem działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę, wreszcie miejscowymi warunkami gospodarowania. W świetle omawianego przepisu kontroli sądowej podlega nie wybór metody jako takiej, lecz to, czy zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym i czy prawidłowy jest wniosek końcowy w postaci ustalenia dochodu. W przedmiotowej sprawie organ kontroli skarbowej na podstawie dowodów w postaci faktur zakupu kurcząt przekazanych do uboju oraz dowodów wewnętrznych stanowiących potwierdzenie przekazania ilości mięsa do uboju wyliczył, iż skarżący w 2003 roku przekazali do uboju 950.508 kg kurcząt wagi żywej. Następnie opierając się o prawidłowości zachodzące w cyklu chowu i uboju drobiu w tym m. in. o wskaźniki wydajności rzeźnej i ubytków naturalnych oraz dokumenty uzyskane z inspekcji weterynaryjnej wyliczył, iż ilość mięsa jaką skarżący dysponowali do sprzedaży w 2003 roku wynosiła 663.775,73 kg. Zgodnie z ewidencją sprzedaży skarżący w 2003 roku sprzedali 546.751,40 kg. Różnica między ilością posiadanego mięsa drobiowego a ilością sprzedaną wyniosła 117.024,33 kg. Przychody uzyskane przez stronę skarżącą ze sprzedaży w/w ilości mięsa drobiowego wyliczono wg ustalonej na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie struktury sprzedaży z zastosowaniem ceny "średniej ważonej" dla poszczególnych elementów. Organ drugiej instancji wskazał ponadto, iż charakter szacunkowy w przedmiotowej sprawie ma także ustalenie wielkości produkcji i sprzedaży mięsa drobiowego przy wykorzystaniu opracowanych przez E.P.I. R sp. z o.o. oraz H sp. z o.o. wskaźników wydajności rzeźnej poszczególnych ras brojlera kurzego. Zastosowanie wskaźnika wydajności rzeźnej kurcząt w stosunku do wielkości ustalonych na podstawie dowodów źródłowych /ilość mięsa przekazanego do uboju/ prowadzi do kolejnych ustaleń, które nie mogą zostać uznane za wynikające wprost z tych dowodów. W/w wskaźnik nie został bowiem ustalony w oparciu o faktycznie uzyskiwane wydajności w ubojni skarżących. Powyższego nie zmienia fakt, iż wysokość wskaźnika nie była przez stronę skarżącą kwestionowana. Zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że aczkolwiek wskaźniki takie mogą pozwolić na ustalenie faktycznego stopnia uzysku z dużym przybliżeniem, to jednak nigdy nie będą z całkowitą dokładnością odzwierciedlać rzeczywistości. Organ podkreślił także, że szacunkowym ustaleniem podstawy opodatkowania jest takie jej ustalenie, gdy choćby jedna wielkość jest przyjęta na podstawie szacunku. Z uwagi na powyższe zgodnie z art. 23 § 1 ordynacji podatkowej całą podstawę opodatkowania należy uznać za określoną w drodze oszacowania. Kwestia więc, które elementy podstawy zostały wyliczone szacunkowo, a które na podstawie dowodów źródłowych pozostało bez wpływu na rozstrzygnięcie. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza również zasadności zarzutów odnośnie danych wykorzystanych w szacowaniu dotyczących ilości upadków kurczą oraz wagi kurcząt przekazywanych do uboju. Rozliczenie upadków kurcząt zostało oparte na dowodach przedłożonych przez stronę do kontroli, tj.: rachunkach dotyczących zakupu piskląt, "kart producenta brojlera", rozliczenia "zakupu piskląt kurzych, przekazanie własnej produkcji żywca". W 2003 roku skarżący wstawili do chowu 216.505 sztuk kurcząt, z tego 45.400 przeznaczono do dalszego chowu w 2004 roku Natomiast wg przedstawionego przez skarżących rozliczenia "zakupu piskląt kurzych, przekazanie własnej produkcji żywca" do uboju przekazali 163.140 sztuk. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż upadki kurcząt wynosiły 7.965 sztuk, a nie jak wykazano w kartach producenta 8.994 sztuk, a więc upadki wykazane w w/ w kartach zostały zawyżone o 1029 sztuk. Podkreślenia wymaga fakt, iż wbrew twierdzeniom skarżących upadki wykazane w kartach producenta brojlerów nie zostały potwierdzone przez lekarza weterynarii nadzorującego fermę. Ponadto żadna informacja dotycząca upadków kurcząt nie była uwzględniona w książce leczenia zwierząt. Również wskazywane zaświadczenie lekarza weterynarii M.D. z dnia [...].11.2005 roku nie zmienia oceny w tej kwestii. Wskazać bowiem należy, iż p. M.D. przesłuchany charakterze świadka w dniu [...].06.2008 roku zeznał iż informację podałem na podstawie informacji przekazanych przez A.K. i nie liczył upadków z kart. Ponadto z zeznań w/w lekarza weterynarii wynika, iż nie potwierdzał upadków kurcząt w kartach ponieważ nie wystąpiły nadmierne, masowe upadki, a o upadkach winien być informowany w sytuacji kiedy przekroczą ilość 50 sztuk dziennie. Według świadka takich przypadków nie było. Mając na uwadze w/w okoliczności zasadne było zdaniem organu, w oparciu o przedłożone przez skarżących dokumenty zweryfikowanie upadków wynikających z kart producenta brojlerów i stwierdzenie, że zostały one zawyżone o 1029 sztuk. Za niezasadny należy uznać również zarzut, że organ drugiej instancji rozpoznając odwołania od poprzednich decyzji stwierdził, że dla sprawy istotne jest ustalenie właściwej wagi kurcząt przekazywanych do uboju, natomiast organ ponownie rozpoznający sprawę przyjął ponownie wagę 2,40 kg. Bezpodstawne jest także stanowisko, iż skarżący przekazywali do uboju sztuki brojlera o średniej wadze 2,15 kg. Stanowisko to nie zostało poparte żadnymi dowodami, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że waga 2,40 kg jest zgodna z danymi statystycznymi i osiągana w optymalnych warunkach, których nie było na fermie skarżących z uwagi na to, iż w 2003 roku rozpoczęli dopiero produkcję brojlera. Wskazać należy, że do rozliczenia przekazanych do uboju kurcząt z własnego chowu, skarżący przyjęli 6-cio tygodniowy cykl hodowli kurcząt, co odpowiada średniemu normatywnemu cyklowi produkcji brojlera, dla uzyskania wagi 2,40 kg dla jednej sztuki. Waga 2,40 kg jednej sztuki wynika również z dokumentów przedłożonych przez skarżących do kontroli. Ilość przekazanych kurcząt w poszczególnych miesiącach 2003 roku do uboju wg kilogramów wagi żywej, Skarżący dokumentowali sporządzanymi przez siebie dowodami wewnętrznymi "przekazania własnej produkcji żywca" oraz sporządzonym przez siebie zestawieniem "zakup piskląt kurzych i przekazanie własnej produkcji żywca". Analiza natomiast w/w dokumentów wykazała, iż wielkości z nich wynikające wzajemnie się potwierdzają oraz, iż samiskarżący przyjęli wagę dla jednej sztuki 2,40 kg. Wagę 2,40 kg wskazała także B.K. przesłuchana w charakterze strony w dniu [...].11.2005 roku zeznając, iż przy wadze żywej 2,40 kg uzyskuje się tuszkę 2 kg. Przesłuchana ponownie w dniu [...].06.2008 roku na pytanie dlaczego kwestionuje sporządzone przez siebie ww. zestawienie "zakup piskląt kurzych i przekazanie własnej produkcji żywca", podała jedynie ogólnikowo: "pomyliłam się waga była 2,2 kg". Wagę 2,40 kg jednej sztuki brojlera wskazał również ww. lekarz weterynarii M.D. w trakcie przesłuchania w dniu [...].11.2005 roku, zeznając, iż "Ferma Państwa K. spełnia warunki jak w pozostałych fermach, zaliczyłbym ją do średnich ferm, ponieważ efekt końcowy zamyka się wagą 2,40 kg". Ponadto organ kontroli skarbowej ustalił, że wykazana przez skarżących waga kurcząt uzyskana w 6-ciu tygodniowym cyklu produkcyjnym jest porównywalna z innymi fermami w województwie, tj. z fermami w [...] i w [...], gdzie waga kurcząt kształtowała się w przedziale 2,4 - 2,5 kg. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.01.2010 roku sygn. akt II FSK 1353/08 stwierdził, iż organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania prawdziwości głoszonych przez stronę tez i twierdzeń, w sytuacji, gdy sama strona nie wykazuje odpowiedniej inicjatywy dowodowej, tj. nie podejmuje działań zmierzających do wyjaśnienia budzących wątpliwości okoliczności rozpatrywanej sprawy. W takim przypadku organ może poprzestać na wyciągnięciu stosownych wniosków z analizy zgromadzonego w sposób poprawny, poddającego się weryfikacji, materiału dowodowego. Zdaniem organu nieprzedstawienie dowodu przez podatnika oznacza w tej sytuacji niewykazanie okoliczności, z której chce wywodzić korzyść podatkową. Dowodu takiego nie stanowi natomiast ogólnikowe niepoparte żadnymi dowodami stwierdzenie, że z uwagi na nieoptymalne warunki tuczu średnia waga kurcząt wynosiła 2,15 kg. Strona przeciwna zauważa również, iż przy poprzednich odwołaniach skarżący na poparcie swojego stanowiska, iż kurczęta przekazywane do uboju z własnego chowu nie osiągały wagi 2,40 kg wskazywali na normy zużycia paszy oraz podnosili, iż dysponowali taką ilością paszy aby osiągnąć ww. wagę 1 szt kurczaka. Powyższe jednakże nie znalazło poparcia w materiale dowodowym, ustalono bowiem, iż skarżący nie zaewidencjonowali wszystkich faktur dotyczących zakupu paszy. W związku z powyższym podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i udowodnienia na jakiej podstawie przy rozliczeniu produkcji z własnego chowu brojlerów przyjęto wagę 2,40 kg. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów art. 122, 122, 123 180, 181 oraz art. 191 ordynacji podatkowej, organ wskazał, iż celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuść jako dowód w sprawie podatkowej wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem / art. 180 ordynacji podatkowej/. Przyjęta art. 191 ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, może swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m. in. kierować się prawidłami logiki, zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego , traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo, w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Organ kontroli skarbowej podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy. Również organ drugiej instancji po analizie całego materiału dowodowego i odwołania wskazał, jakimi przesłankami kierował się wydając zaskarżoną decyzję i dlaczego określonym dowodom odmówił wiarygodności, co znalazło odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych, w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie może bowiem ulegać wątpliwości że w księdze przychodów i rozchodów skarżący nie ujawnili wszystkich faktur zakupu 8.516 kg brojlerów kurzych o wartości netto 25.464,60 złotych oraz 12 faktur zakupu 124.940 kg paszy o wartości 115.295,66 złotych, tym samym zaniżając koszty uzyskania przychodów. Niewątpliwe też jest, co zresztą skarżący nie kwestionują że w styczniu 2003 roku przekazali poza ewidencją 14.000 sztuk kurcząt z własnego chowu do uboju, tym samym zaniżając ilość mięsa przekazanego faktycznie do uboju w 2003 roku. W tym stanie rzeczy zasadne było ustalenie przez organ, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów była prowadzona nierzetelnie stosownie do art. 193 § 3 ordynacji podatkowej. Powyższe rodzi konsekwencję w postaci określonej w art. 193 § 4 ordynacji podatkowej, bowiem w takiej sytuacji organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu art. 193 § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy W związku z powyższym zapisy dokonane w księdze przychodów i rozchodów nie mogą stanowić do określenia podstawy opodatkowania. Podstawa opodatkowania ustalona na podstawie ksiąg winna uwzględniać zapisy dotyczące wszystkich zdarzeń podatkowych mających wpływ na ustalenie tej podstawy, natomiast zakwestionowana księga takich zapisów nie zawierała. W konsekwencji określenie podstawy opodatkowania winno nastąpić zgodnie z art. 23 § 1 ordynacji podatkowej, a więc w drodze oszacowania. Skarżący zarzucili, iż organ podatkowy przyjął niezrozumiałą i nieprawidłową metodę szacowania. Dokonując szacowania podstawy opodatkowania organ podatkowy musi wskazać jaką metodę szacunku zastosował oraz na jakich dowodach się oparł, a także uzasadnić z jakich względów odmówił przydatności innych metod szacowania. Podkreślić należy także że zastosowana metoda szacowania winna pozwolić na określenie podstawy opodatkowania w wysokości odpowiadającej rzeczywiście możliwej do uzyskania przez podatnika. W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał iż obliczenie podstawy opodatkowania nie było możliwe według metod określonych z art. 23 § 3 ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wskazał w uzasadnieniu jakich metod i z jakich względów nie zastosował, podając szczegółowe motywy takiej decyzji. Organ podatkowy natomiast, na podstawie art. 23 § 4 ordynacji podatkowej oszacował podstawę opodatkowania w inny sposób kierując się naczelną zasadą decydującą o tym wyborze, a więc możliwością oszacowania podstawy opodatkowania w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistości. Sąd podziela w tym względzie poglądy wyrażone w uzasadnieniu organu podatkowego. Organ podatkowy dokonał również szczegółowego uzasadnienia zastosowania dokonanego wyboru na podstawie art. 23 § 4 ordynacji podatkowej. Tak więc metoda ta została opisana i określona, choć nie została nazwana, co nie jest konieczne. Zostały podane dane na podstawie których dokonano obliczeń, a także wskazano sposób wyliczenia szacowanych kwot, a dane wykorzystane w tej metodzie organ podatkowy zaczerpnął z materiału dowodowego. Dokonany wybór metody szacowania uwzględnia materiał jakim dysponował organ podatkowy. Organ bowiem na podstawie faktur zakupu kurcząt przekazanych do uboju oraz dowodów wewnętrznych stanowiących potwierdzenie przekazania ilości mięsa do uboju ustalił, iż skarżący w 2003 roku przekazali do uboju 950.508 kg kurcząt wagi żywej, a zgodnie z ewidencją sprzedaży w 2003 roku sprzedali 546.751,40 kg. Zastosowana metoda uwzględnia charakter działalności prowadzonej przez skarżących, bowiem opierając się o prawidłowości zachodzące w cyklu chowu i uboju drobiu w tym m. in. o wskaźniki wydajności rzeźnej i ubytków naturalnych oraz na dokumentach uzyskanych z inspekcji weterynaryjnej wyliczył, iż ilość mięsa jaką skarżący dysponowali do sprzedaży w 2003 roku wynosiła 663.775,73 kg. Przy ustalaniu wielkości produkcji i sprzedaży mięsa drobiowego wykorzystał opracowane przez E.P.I. R sp. z o.o. oraz H sp. z o.o. wskaźniki wydajności rzeźnej poszczególnych ras brojlera kurzego. Odniesiono również ten wskaźnik do wielkości ilości mięsa przekazanego do uboju, ustalonego na podstawie dowodów źródłowych. Przychody uzyskane przez skarżących ze sprzedaży tak określonej ilości mięsa drobiowego obliczono według ustalonej na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie struktury sprzedaży z zastosowaniem ceny "średniej ważonej" dla poszczególnych elementów./ por. wyrok NSA z dnia 20.10.2006 sygn. akt II FSK 1276/05 / Tak więc zastosowana metoda szacowania nie budzi zastrzeżeń Sądu Brak jest podstaw również do uwzględnienia zarzutu co do danych dotyczących wielkości upadków kurcząt wykorzystanych do szacowania. Podzielając argumenty i podążając za wywodami organu podatkowego należy wskazać że ustalenie ilości upadków kurcząt zostało oparte na dowodach przedłożonych przez skarżących do kontroli, .in. rachunkach dotyczących zakupu piskląt, "kart producenta brojlera", rozliczenia "zakupu piskląt kurzych, przekazanie własnej produkcji żywca". Jak wynika z powyższych dowodów w 2003 roku skarżący przekazali do chowu 216.505 sztuk kurcząt, z tego 45.400 sztuk przeznaczono do dalszego chowu w 2004 roku. Zgodnie z przedstawionym rozliczeniem "zakupu piskląt kurzych, przekazanie własnej produkcji żywca" skarżący do uboju przekazali 163.140 sztuk. Z prostego obliczenia wynika że upadki kurcząt wynosiły 7.965 sztuk, a nie 8.994 sztuk Upadki wykazane w kartach producenta brojlerów nie zostały również potwierdzone przez lekarza weterynarii nadzorującego fermę jak twierdzi skarżący. Lekarz nadzorujący fermę bowiem w swych zeznaniach wskazał iż takich upadków nie potwierdzał w kartach producenta, a liczbę upadków podał na podstawie informacji uzyskanych przez skarżącego. Wskazał również iż nie odnotował masowych upadków kurcząt w fermie skarżących bowiem nie było obowiązku informowania go o upadkach o ile nie przekraczały one 50 sztuk. Niezasadne okazały się zarzuty co do zawyżenia wagi kurcząt do 2,40 kg. W tym względzie należy również w całości podzielić argumenty organu podatkowego. Twierdzenie skarżących iż przekazywali do uboju kurczaki o wadze 2,15 kg nie zostało w żaden sposób wykazane. Skarżący bowiem ograniczyli się do polemiki z ustaleniami organu, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń żadnych wiarygodnych dowodów / por. wyrok NSA z dnia 14.01.2010 r. sygn. akt II FSK 1353/08 /. Stanowisko organu natomiast opiera się o racjonalne, sprawdzalne dane. Organ wskazał iż skarżący przyjęli 6-cio tygodniowy cykl hodowli kurcząt, co odpowiada średniemu normatywnemu cyklowi produkcji brojlera, dla uzyskania wagi 2,40 kg dla jednej sztuki. Waga 2,40 kg jednej sztuki wynika również z dokumentów przedłożonych przez skarżących do kontroli, a więc dowodów wewnętrznyych "przekazania własnej produkcji żywca", oraz sporządzonym przez skarżących zestawienia "zakup piskląt kurzych i przekazanie własnej produkcji żywca". Wielkości wnikające z tych dokumentów są porównywalne. Nadto sami skarżący przyjęli wagę dla jednej sztuki 2,40 kg. Taką wagę wskazała także skarżąca przesłuchana w charakterze strony w dniu [...].11.2005 roku. Wagę tę wskazał również lekarz weterynarii M.D. w trakcie przesłuchania w dniu [...].11.2005 roku. Wskazana waga jak to uzasadniał organ podatkowy uzyskana w 6-ciu tygodniowym cyklu produkcyjnym jest porównywalna z innymi fermami w województwie, tj. z fermami w [...], gdzie waga kurcząt kształtowała się w przedziale 2,4 - 2,5 kg. Inne twierdzenia skarżącej ograniczają się do zanegowania własnych zeznań, bądź wysuwania twierdzeń nie pokrytych żadnymi dowodami. Sąd uznał iż w postępowaniu organ podatkowy nie naruszył również art. 122, 122, 123 180, 181 oraz art. 191 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zbadał wnikliwie sprawę, zebrał materiał dowodowy, który poddany został gruntownej analizie, a wnioski które wywiódł organ na podstawie tego materiału dowodowego zgodne są z zasadami logiki i swobodnej oceny dowodów Wskazać należy na bardzo szczegółowe uzasadnienie zarówno dotyczące wybranej metody szacowania, jak obliczenia i argumentacji co do poszczególnych danych służących obranej metodzie. Z tego względu Sąd uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 /. Sędzia WSA J. Wierchowicz Sędzia WSA A. Rzepecka Sędzia WSA S. Kowalczyk