I SA/Go 277/06

Sygn. akt I SA/Go 277/O6 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2006r. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GORZOWIE WLKP. w składzie następującym: asesor WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2006roku sprawy ze skargi SP Sp. z o. o reprezentowanej przez radcę prawnego - na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku Nr [...] wydaną w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku od towarów i usług. postanawia: odrzucić skargę Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) zwaną dalej P.p.s.a., pisma wniesione przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie z art. 212 § l tejże ustawy opłatami sadowymi są wpis i opłata kancelaryjna. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została uprzednio wezwana przez Sąd pismem z dnia 10 marca 2006roku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - do uzupełnienia braków formalnych skargi między innymi poprzez podanie wartości przedmiotu sporu. W odpowiedzi nadesłanej w zakreślonym terminie radca prawny reprezentujący spółkę wyjaśnił, iż w sprawie nie występuje wartość przedmiotu sporu, ponieważ przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna w rozumieniu art. 216 ustawy p.p.s.a. Należy zgodzić się z powyższym stanowiskiem, bowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej dotyczy utrzymania w mocy decyzji organu celnego pierwszej instancji, który dokonał obniżenia wartości celnej importowanego towaru. Fakt ten nie wiąże się ze zwiększeniem obciążeń celnych (należności finansowych ) po stronie skarżącej. W związku z powyższym należnym winien być nie wpis stosunkowy, lecz stały wpis sądowy w wysokości 500,OOzŁ- zgodnie z § 2.3 pkt 13 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 póz. 2193) wynosił 200 zł. Wpis ten powinien zostać uiszczony przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 p.p.s.a.) Natomiast wykładnia językowa art. 221 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż jeżeli pismo jest wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, i nie została ona uiszczona, to takie pismo pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty. Tego wynikającego z mocy ustawy obowiązku, dotyczącego wpisu stałego nie może zmienić § 5 ust 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, póz. 2193). Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2004r. w sprawie Gz 33/04 (publ. ONSA WSA 2005, nr l, póz. 7), iż regulacja § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 221 P.p.s.a., albowiem przy uiszczaniu wpisu zgodnie z treścią § 5 ust.l tego rozporządzenia., należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych, to nie byłoby możliwe spełnienie tego ostatniego warunku w okresie gdy akta znajdują się w organie, który wydal decyzję. Przepis § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia pozwala spełnić te warunki, wezwanie sądu bowiem jest nie tylko wezwaniem do uiszczenia wpisu stałego, lecz również informacją, że skarga znajduje się w sądzie pod określoną sygnaturą akt. Zauważyć należy iż dokonana przez NSA w uzasadnieniu wyżej opisanego postanowienia interpretacja wynikającego z art.221 P.p.s.a. obowiązku została zmieniona na podstawie aktu niższego rangą, ponadto opiera swój wywód na kwestii technicznej dotyczącej dokonania wpłaty. Istota sprowadza się do tego iż strona reprezentowana przez radcę prawnego lub adwokata nie może dokonać wpłaty albowiem nie zna numeru sprawy akt sądowych. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę iż strona odwołuje się od konkretnej decyzji i nie ma żadnych przeszkód aby dokonując wpisu wskazać numer tej decyzji. Przy rejestracji tej sprawy w sądzie, po oznaczeniu stron i numerze decyzji można ustalić dokonany wpis. Zwrócić należy uwagę iż w swoich rozważaniach nad powstałą kolizją pomiędzy art. 221 P.p.s.a. a § 5 ust. 2 rozporządzenia pominięto treść art. 92 Konstytucji RP, zgodnie z którą rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydawania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zostało zawarte w art. 233 P.p.s.a., w którym zawarto, że Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu, z wyżej wskazanej regulacji jednoznacznie wynika iż rozporządzenie nie może zmieniać nałożonych na strony przez ustawę obowiązków, brak doskonałości zapisów rozporządzenia mających charakter czysto techniczny nie może skutkować zmianą wykładni regulacji art. 221 P.p.s.a. Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2004r. w sprawie FZ 462/04 (niepubl.) iż przepis art. 221 P.p.s.a. pozostaje w kolizji z § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. W takim wypadku zastosowanie będzie miała reguła kolizyjna lex superior derogat legi interiori, zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą "uchyla" sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. W przedmiotowej sprawie powołany art.22 l P.p.s.a. jest przepisem rangi ustawrowej, nie może więc budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed cytowanym § 5 ust. 2 rozporządzenia. W takim też zakresie zaprezentował swój pogląd Jan Paweł Tarno w komentarzu do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 295. Zgodnie z art. 178 ust. l Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości są związani tylko Konstytucją oraz ustawami. Oznacza to, że w sytuacji gdy przed sądem orzekającym w konkretnej sprawie wyłoni się kwestia niezgodności podustawowego aktu normatywnego (np. rozporządzenia) z Konstytucją, to w konsekwencji może on w tej sprawie samodzielnie zdecydować o pominięciu określonej normy prawnej tego aktu podustawowego przy podejmowaniu swego rozstrzygnięcia, które w takim przypadku wydaje wyłącznie na podstawie przepisów Konstytucji i ustaw. Taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpoznawanej sprawie, dlatego też na podstawie art.221 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.