I SA/Go 277/11

Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego za niezasadny postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R.W. wniósł skargę na postanowienie Prezydenta Miasta wydane w przedmiocie uznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego za niezasadny. Uczynił to wnosząc skargę za pośrednictwem Ministra Finansów w dniu 16 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który następnie przekazała ją zgodnie z przepisami o właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zaskarżone przez R.W. postanowienie zostało wydane na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, póz. 1954 ze zm.) przez Prezydenta Miasta będącego wierzycielem nałożonego na H.W. obowiązku pieniężnego w postaci uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu. Zgodnie z powyższym przepisem, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Żaden z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o uznaniu za niezasadny wniosku dłużnika o umorzenie postępowania egzekucyjnego; możliwości takiej nie przewiduje również ustawa z dnia 14 czerwca 1960r, Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.), wobec czego postanowienie takie jest niezaskarżalne, co w konsekwencji powoduje, że nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 grudnia 2007r, sygn. akt I SA/Bd 741/07, Lex nr 441089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2007r., sygn. akt V SA/Wa 1711/07, Lex nr 494085). Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd odrzuca skargą, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.