I SA/Go 278/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi T.C., A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. Skarżący T. i A.C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 950 zł. W sprawie został ustalony przez organy następujący stan faktyczny: Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] organ podatkowy I instancji dokonał ustalenia małżonkom T.C. i A.C. łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 950,00 zł (w tym podatku rolnego 152,00 z i podatku od nieruchomości 798,00 zł). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków skarżący są właścicielami działek: gruntu nr [...] (pastwiska trwałe PsIV - 0,0923 ha, pastwiska trwałe PsV - 0,0064 ha), działki gruntu [...] (grunty orne RIVb 0,0370 ha, pastwiska trwałe PsIV- 0,0583 ha), działki gruntu [...] (grunty orne RIVb - 0,0920 ha), działki nr [...] (grunty orne RIVa - 0,0528 ha, RIVb - 0,0276 ha), działki gruntu nr [...] (grunty orne RIVa - 0,0146 ha, RIVb - 0,0175 ha, pastwiska trwale PsIV - 0,0079 ha, PsVI - 0,0199 ha), działki nr [...] (tereny mieszkaniowe B-0 - 0,1644 ha), działki nr [...] (grunty ome RIVa - 0,0106 ha) położonych w [...]. Organ wyjaśnił ponadto, że postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2012 rok za w/w grunty zostało wszczęte [...] stycznia 2013 r. Skarżący po zapoznaniu się w dniu [...] lutego 2013 r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, oświadczył, że wystawione przez Wydział Geodezji i Katastru dokumenty są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym w części dotyczącej rejestru gruntów. Wydział Geodezji i Katastru, zapytany przez organ podatkowy I instancji, wyjaśnił, że w roku 2012 w operacie ewidencji gruntów i budynków nie dokonywano jakichkolwiek zmian. Po uzyskaniu powyższych informacji w wydanej decyzji organ podatkowy I instancji przytoczył treść art. 1, 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazał, że podstawę wymiaru podatku ustalono na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków oraz pism z Wydziału Geodezji i Katastru. Dodatkowo organ I instancji stwierdził, że zgodnie z ustawą o podatku rolnym oraz ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, zaś szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji wskazał, że podatnicy kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinni wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Od decyzji w ustawowym terminie skarżący odwołali się. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu I instancji do ustalenia podatku od nieruchomości na podstawie statusu prawnego i stanu faktycznego posiadanych przez nich nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzucili, że nie obejmuje podatku od posiadanych przez nich nieruchomości, tj. 1/3 działki nr [...] (po podziale działki nr [...]) o pow. 367 m2. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyżej wskazana decyzja była przedmiotem rozpoznania tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 216/14 uchylił ją, stwierdzając, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazywało, że organ odwoławczy dokonał kontroli innego postępowania, bowiem dotyczącego określenia skarżącym zobowiązania podatkowego za 2011 r. Sąd ocenił, że organ odwoławczy wydając decyzję w sprawie naruszył wynikającą z art. 127 Ordynacji podatkowej zasadę dwuinstancyjności postępowania, a także wyrażoną w art. 121 § 1 tej ustawy zasadę zaufania do organów podatkowych a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając bowiem rozstrzygnięcie dotyczące 2012 r. przedstawił w uzasadnieniu decyzji okoliczności dotyczące zobowiązania podatkowego skarżących za 2011 r., powołał się na przepisy uchwał Rady Miasta dotyczące podatku za 2011r., jak również ustosunkował się do zarzutów, których w odwołaniu od decyzji dotyczącej 2012 r. skarżący w ogóle nie podnieśli (np. kwestia zapłaty przez skarżących podatku za 2011 r.). Mając powyższe na uwadze Sąd wywiódł, że trudno było przyjąć, że decyzja Kolegium została wydana z zachowaniem tożsamości sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien uwzględnić wskazania Sądu i przeprowadzić postępowanie odwoławcze z poszanowaniem podstawowych zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej, a następnie wydać rozstrzygnięcie dotyczące właściwego zobowiązania podatkowego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] marca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium argumentowało, że z treści księgi wieczystej Kw nr [...] i Kw nr [...] wynikało, że w roku podatkowym 2012 T.C. i A.C. byli właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej działek gruntu położonych w [...] o numerach ewidencyjnych [...]. Działki te (o łącznej powierzchni 0,4369 ha), zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Nadto organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynikało, że działki gruntu nr [...], będące własnością odwołujących się, stanowiły grunty pozostałe w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Powołując się na metody obliczenia stawki podatku rolnego określone w w art. 4 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prawidłowo ustalił wielkość podatku rolnego za 2012 r. na kwotę 152,00 zł. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z treści księgi wieczystej Kw nr [...] wynikało, że w roku podatkowym 2012 T.C. i A.C. byli właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej działki gruntu położonej w [...] o numerze ewidencyjnym [...]. W skróconym wypisie ze skorowidza działek z dnia [...] stycznia 2011 r. i wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2013 r. nieruchomość ta została zakwalifikowana jako tereny mieszkaniowe B o pow. 0,1644 ha. Organ stwierdził, że w roku 2012 r. podlegała ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie natomiast z uchwałą Rady Miasta nr XX/184/2012 z dnia 26 października 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych na 2012 rok (Dz. Urz. Województwa Nr 126 poz. 2332), wysokość stawki podatku od gruntów pozostałych (w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c u.p.o.l.) wynosiła 0,31 zł od 1 m2 powierzchni gruntu. Wysokość podatku od działki gruntu nr [...] za 2012 r. wyniosła 509,64 zł (1644,00 m2 x 0,31 zł = 509,64 zł). Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia wielkości zobowiązania w podatku od w/w nieruchomości za 2012 rok oraz prawidłowo naliczył podatek od budynku mieszkalnego o pow. 431,00 m2 w wysokości 288,77 zł. Razem po zaokrągleniu do pełnych złotych podatek od nieruchomości wyniósł 798 zł Organ II instancji wskazał, że załączone do odwołania kserokopie informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości zostały wypełnione przez odwołujących się w dniu [...] marca 2012 r., zaś do organu I instancji wpłynęły w dniu 7 marca 2012 r. Z informacji tych wynikało, iż stanowią one korektę uprzednio złożonych deklaracji dotyczących podatku rolnego od działek gruntu nr [...] oraz podatku od nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się informacja w sprawie podatku od nieruchomości dotycząca działki gruntu nr [...], złożona przez A.C. i T.C. w Urzędzie Miasta w dniu [...] grudnia 2011 r. W informacji tej, podobnie jak w ww. informacjach załączonych do odwołania, podatnicy wskazali dane różniące się od tych, które zawarte są w ewidencji gruntów, prowadzonej przez Wydział Geodezji i Katastru Urzędu Miasta. W świetle informacji podanych przez podatników byli oni właścicielami działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...] o pow. 1750 m2, położonej w [...], a działka ta ich zdaniem stanowiła "pozostałe grunty" podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tymczasem ze skróconego wypisu ze skorowidza działek z dnia [...] stycznia 2011 r. wynikało, że skarżący w 2011 r. byli właścicielami m.in. działki gruntu nr [...] o pow. 1644 m2 położonej w [...], sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe - B i działki gruntu nr [...] o pow. 106 m2 położonej w [...], sklasyfikowanej jako grunty ome - RIVa. Dane powyższe nie uległy zmianie w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] października 2012 r. Organ stwierdził ponadto, że z treści księgi wieczystej Kw nr [...] wynikało, iż skarżący są właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej działki gruntu o nr [...] (sposób korzystania - tereny mieszkaniowe) i [...] (sposób korzystania - grunty orne) o łącznej powierzchni 1750 m2. Organ uzasadniał, że na gruncie aktualnie obowiązującej regulacji prawnej ustawodawca wyraźnie powiązał opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym, z ich sklasyfikowaniem w ewidencji gruntów i budynków. Powiązanie to wynika bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.) oraz bezpośrednio z ustaw regulujących wskazane wyżej podatki. Dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. W przypadku kiedy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów. Podatnicy mogą doprowadzić do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów jeżeli uważają, że są do tego podstawy faktyczne, składając odpowiedni wniosek do organu prowadzącego ewidencję gruntów. Organ odwoławczy zaznaczył, że kwestie te nie mogą natomiast być przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym, gdyż stanowiłoby to naruszenie wspomnianych wyżej ustaw. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się zarzucili dotyczącego nie uwzględnienia podatku za 1/3 część posiadanej przez nich działki gruntu nr [...] o pow. 367 m2 mimo że podatek za tę nieruchomość był naliczany i pobierany od 1993 roku do 2010 roku, organ II instancji stwierdził, że ze skróconego wypisu ze skorowidza działek z dnia [...] stycznia 2011 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] października 2012 r. wynikało, że skarżący byli współwłaścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w udziale 1/3 części działki gruntu nr [...] o pow. 0,1118 ha położonej w [...], sklasyfikowanej jako drogi - dr. Organ odwoławczy stwierdził, że podlegała ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Organ odwoławczy ocenił, że organ podatkowy I instancji powinien wydać odrębną decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od tej nieruchomości za 2012 r. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o wydanie orzeczenia zobowiązującego organy podatkowe do ustalenia łącznego opodatkowania za rok 2012 z tytułu posiadanych nieruchomości położonych w [...] oraz wydania jednocześnie dwóch decyzji, z których jedna stanowić będzie opodatkowanie nieruchomości oznaczonej nr [...] w ilości 1/3 o pow. 0,0367ha, druga decyzja natomiast winna obejmować opodatkowanie pozostałych nieruchomości i podatek rolny. Skarżący zarzucili organowi I instancji, że w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2012 r. w kwocie 950 zł nie uwzględnił podatku za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów w ilości 1/3 działki nr [...] po podziale oznaczonej nr [...] o pow. 0,0367 ha, co w oceni skarżących stanowiło naruszenie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzji organu II instancji skarżący zarzucili, iż utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy nie uwzględnił prawomocnego wyroku tut. Sądu z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 216/14, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał szereg nieprawidłowości w decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi- dalej zwana p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W pkt 8 art. 3 powołanej ustawy, zakresem orzekania mogą być również objęte skargi na bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc obejmujące bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji. Przedmiotowa skarga została złożona na decyzję organu. Skarżący nie składał skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji. Z akt nie wynika również, aby takie postępowanie (w przedmiocie bezczynności lub przewlekłości) zostało zainicjowane przed organem. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd nie ma uprawnienia do wypowiadana się w kwestii zobowiązania organu do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości działki nr [...], której skarżący są współwłaścicielami w 1/3. Zaskarżona decyzja dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Sprawa skarżących dotycząca łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. była już rozpoznawana przez tutejszy Sąd. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/Go 216/14 decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. dla skarżących została uchylona. Sąd uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego z uwagi, że treść uzasadnienia decyzji wskazywała, że organ dokonał kontroli innego postępowania – dotyczącego ustalenia skarżącym zobowiązania pieniężnego za 2011 r. Z treści art. 153 p.p.s.a. wynika, iż zarówno organy administracyjne, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wytyczne zawarte w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 216/14. W treści uzasadnienia organ odniósł się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków w 2012 roku. Organ również prawidłowo powołał się na Uchwałę Rady Miasta z dnia 26 października 2011 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych na 2012 r. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnosi się do ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2012 r. W ocenie Sądu organ wywiązał się z nałożonych na niego w powołanym orzeczeniu zaleceń. Tym samym zarzut "nieuwzględnienia orzeczenia prawomocnego wyroku z dnia 25-06-2014 r. sygn. akt I SA/Go 216/14" jest niezasadny. Nadto wskazać należy, że w powołanym orzeczeniu Sąd nie nakazał wydania decyzji wymiarowej obejmującej nieruchomość stanowiącą współwłasność (dotyczącej nieruchomości - działki nr [...]). W zasadzie skarżący podnieśli zarzut, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca swoim zakresem nie objęła wszystkich nieruchomości skarżących – tj. działki nr [...]. Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. Prezydent Miasta wszczął postępowanie w sprawie ustalenia skarżącym wysokości łącznego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za nieruchomości położone w [...], obejmujące działki nr [...] za rok 2012. Postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją swoim zakresem nie obejmowało więc działki [...]. W zakresie w którym postępowanie było prowadzone, ustalenia organów nie są kwestionowane. Strona w zakresie w którym jest właścicielem nieruchomości rolnych i gruntów pozostałych jak i budynków, nie kwestionuje zarówno podstawy opodatkowania jak i zastosowanej stawki. W ocenie Sądu ustalenia te są prawidłowe. Łączne zobowiązanie pieniężne mogą opłacać tylko podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości lub podatek leśny lub oba te podatki. Zgodnie z treścią art. 6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczącego przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Skarżącym została wydana decyzja na łączne zobowiązanie podatkowe, gdyż byli właścicielami użytków rolnych (działki nr [...]) podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym oraz właścicielami gruntów pozostałych (tereny mieszkaniowe – działka nr [...]) jak i budynku mieszkalnego położonego na działce [...], opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Zaskarżona decyzja nie mogła objąć swoim zakresem nieruchomości będącej współwłasnością skarżących w udziale 1/3 z innym podmiotem. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2015 r. strona wskazała, że organ podatkowy dotychczas nie wydał odrębnej decyzji na 2012 r. dotyczącej opodatkowania nieruchomości oznaczonej jako działka [...]. Jak już wcześniej wskazano, przedmiotowa działka nie była objęta postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją (w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.), gdyż działka ta znajduje się we współwłasności podatników i Miasta. Dla ustalenia podstawy wymiaru podatku od nieruchomości przyjmuje się dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ze skróconego wypisu ze skorowidza działek z dnia [...].01.2011 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia [...].10.2012 r. wynika, że A.C. i T.C. są współwłaścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w udziale 1/3 części działki gruntu nr [...] o pow. 0,1118 ha położonej w [...], sklasyfikowanej jako drogi - dr. Podlega ona zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, to obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na każdym ze współwłaścicieli nieruchomości, a zatem decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości należy wydać w stosunku do wszystkich współwłaścicieli. Odrębne decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości stosownie do wielkości przypadającego udziału w nieruchomości wspólnej są wydawane jedynie w przypadku gdy wyodrębniono własność lokalu (art. 3 ust.5 u.p.o.l.). Z uwagi na treść powołanego przepisu brak jest podstaw, aby zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji swoim zakresem mogła obejmować działkę [...] stanowiącą współwłasność skarżących w udziale 1/3 z Miastem w udziale 2/3,. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją nie obejmowało i nie mogło obejmować ustalenia zobowiązania podatkowego od działki nr [...]. Poza sporem jest jednak, że co do zasady nieruchomość stanowiąca współwłasność podlega opodatkowaniu. Opodatkowania tej nieruchomości domaga się strona skarżąca. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi są niezasadne i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. ----------------------- 9