I SA/Go 28/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "S" s.c. K.S., G.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2003 r., od lutego do grudnia 2004 r., od stycznia do października oraz za grudzień 2005 r., od stycznia do czerwca 2006 r. oddala skargę. W dniu 30 listopada 2007 r. PW "S" s.c. K.S. i G.G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do października i grudzień 2003 r., od lutego do grudnia 2004 r., od stycznia do października i grudzień 2005 r. oraz od stycznia do czerwca 2006 r. w łącznej kwocie należności głównej 60.956 zł wraz z odsetkami w wysokości 12.288 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W dniu [...] sierpnia 2006 r. wspólnicy spółki cywilnej PW "S" G.K. i K.S. wnieśli do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o umorzenie zobowiązań podatkowych spółki wraz z odsetkami w podatku od towarów i usług za okres od marca 2003 r. do czerwca 2006r. Reprezentujący skarżącą wspólnicy wskazali, iż proszą o pomoc publiczną w ramach de minimis, z której do tej pory nie korzystali. Wniosek uzasadnili tym, iż zaległość powstała na skutek problemów zdrowotnych w rodzinach obu wspólników. U K.S., po kilkuletnim odczuwaniu dolegliwości, które powodowały zaniedbywanie spraw firmy, w czerwcu 2005 r. zdiagnozowano raka układu chłonnego. Po rocznej chemioterapii i późniejszym przeszczepie został wyleczony i w chwili składania wniosku był tylko pod ogólną obserwacją hematologiczną. W tym samym czasie żona G.K. zachorowała na raka układu kostnego. Ponieważ była obłożnie chora G.K. nie był w stanie zajmować się sprawami firmy, gdyż musiał zajmować się żoną. W kwietniu 2005 r. wykryto właściwą postać choroby. Do chwili składania wniosku była leczona chemioterapią. Z wniosku wynika także, iż spółka zatrudnia obecnie jedną osobę i posiada wyłączność na przetwarzanie materiałów reklamowych dużej drukarni, na terenie której posiada swoją siedzibę i obsługuje klientów drukarni. Dodatkowo spółka planuje zakup maszyn cyfrowych do kolorowego druku jednostkowego oraz druku wielkoformatowego. Wspólnicy wskazali, iż "czysta" sytuacja z urzędem skarbowym bardzo by im ułatwiła podjęcie tego planu, gdyż wszelkiego rodzaju kredyty bankowe, jak i leasingi wymagają potwierdzenia o niezaleganiu z opłatami, a poszerzenie bazy sprzętowej będzie również powodowało dodatkowe zatrudnienie w firmie. Na dzień [...] sierpnia 2006 r. zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2003 r. do lipca 2006 r. wynosiły łącznie (kwoty główne wraz z odsetkami na ten dzień) 76.674 zł. W sierpniu 2006 r. spółka uiściła zaległość za kwiecień 2003 r. Z oświadczeń majątkowych wspólników i pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, iż G.K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną Ł., która otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł miesięcznie i 21 – letnią studiującą córką. Zamieszkują w trzypokojowym mieszkaniu spółdzielczym. Małżonkowie nie mają rozdzielności majątkowej, są współwłaścicielami 10 – letniego samochodu [...], na który G.K. wziął pożyczkę bankową w wysokości 8.000 zł. Obciążenia miesięczne z tytułu opłat stałych wynoszą 840 zł. G.K. nie posiada oszczędności. Natomiast K.S. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną W. (której zarobki wynoszą 3.074,60 zł miesięcznie) i dwójką małoletnich dzieci. Zamieszkują w trzypokojowym lokalu mieszkalnym, do którego mają własnościowe spółdzielcze prawo. Małżonkowie nie mają rozdzielności majątkowej, są współwłaścicielami 15 – letniego samochodu [...]. W.S. w lipcu 2006 r. wzięła kredyt bankowy w wysokości 18.500 zł. Obciążenia miesięczne z tytułu opłat stałych wynoszą 745 zł. K.S. nie posiada oszczędności, przyznano mu zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie Oprócz działalności gospodarczej w skarżącej spółce, prowadzi także działalność gospodarczą pod nazwą: Studio I K.S. (od 2002 r.). Przedłożone dokumenty potwierdziły choroby Ł.K. i K.S.. Miesięczne dochody spółki wynoszą ok. 6.800 zł. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadzi egzekucję należności objętych opisanym wyżej wnioskiem o umorzenie. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił spółce umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Dochód spółki w 2006 r. wyniósł 63.781,95 zł. W czerwcu 2007 r. wspólnicy wyjaśnili, iż żona G.K. nadal choruje, a on sam przechodzi na emeryturę, która będzie bardzo niska, natomiast córka nadal studiuje. U K.S. powiódł się przeszczep szpiku kostnego, ale w tej chwili przechodzi okres adaptacyjny. Nadto wspólnicy wskazali, iż przychody ich nie są zbyt wysokie, a każde zobowiązanie podatkowe będzie dla nich obciążeniem niemożliwym do zrealizowania. Pomoc urzędu pozwoliłaby im na rozwijanie firmy i odprowadzanie podatków do budżetu. Zaktualizowana w dniu 3 lipca 2007 r. na dzień 25 sierpnia 2006 r. zaległość objęta wnioskiem o umorzenie wyniosła łącznie 76.618 zł, przy czym należności za kwiecień i maj 2007 r. zostały wyegzekwowane, dlatego też decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej wniosku o umorzenie za te miesiące. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił skarżącej umorzenia objętej wnioskiem zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Zdaniem organu I instancji, umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną. Wszelkie ulgi stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i powinny być stosowane jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Niewątpliwie choroba jednego ze wspólników i małżonki drugiego oraz konieczność ponoszenia znacznych nakładów na leczenie z tego tytułu spowodowała zachwianie zdolności płatniczych spółki. Organ stwierdził jednak, iż spółka ma szansę spłacenia długu, a jedynym do rozważenia rodzajem ulgi może być ustanowienie płatności ratalnych w oparciu o art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na poziomie odpowiadającym realnym możliwościom podatnika. Skarżąca wyraźnie wskazuje we wniosku i pismach do organu, że jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą oraz reguluje bieżące zobowiązania podatkowe, a więc jest w stanie zarobkować. Jak ustalono w toku postępowania, ocena sytuacji majątkowej i finansowej wskazuje na to, że podatnik odpowiada warunkom do przyznania ulgi mniejszej (raty, odroczenie). Oczywiście warunki tej ulgi byłyby przedmiotem analizy prowadzonej po złożeniu odpowiedniego wniosku. Organ nie dopatrzył się w niniejszej sprawie argumentów przemawiających za udzieleniem ulgi w oparciu o art. 67 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzję doręczono skarżącej w dniu 5 lipca 2007 r., a 17 lipca 2007 r. złożyła ona od niej odwołanie, w którym wskazała, iż wspólnicy wszelkie środki przekazywali wyłącznie na cele ratowania życia dotkniętych chorobą Ł.K. i K.S.. Sytuacja zmusiła ich do szukania środków z jakichkolwiek źródeł, a w ich przypadku był to podatek od towarów i usług. Mimo uratowania życia wspólnicy są na granicy bankructwa i nie widzą żadnego wyjścia z sytuacji, a zadłużenia nie są w stanie spłacać. Sytuacja ta uniemożliwia spółce jakiekolwiek inwestycje w sprzęt i nowoczesne oprogramowanie, a co za tym idzie, zarobkowanie i płacenie kolejnych podatków. Brak inwestycji z czasem spowoduje wyparcie spółki z rynku przez konkurencję. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast na podstawie art. 67b § 1 pkt 2cyt. ustawy organ podatkowy, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią m. in. pomoc de minimis. Jednakże nawet wystąpienie okoliczności uzasadniających przyznanie ulgi (np. ważnego interesu podatnika) nie obliguje organu do umorzenia powstałej zaległości, bowiem decyzje w trybie art. 67a wydawane są w trybie uznania administracyjnego. Za zastosowaniem ulgi przemawiać mogą m. in. takie okoliczności, które wystąpiły niezależnie od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane były działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Wszelkie ulgi winny być udzielane w oparciu o zasady legalności, gospodarności i celowości, jedynie w wyjątkowych przypadkach. Organ odwoławczy stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika, że zaległość podatkowa powstała w związku z prowadzoną przez spółkę nieprzerwanie od 1999r. działalnością gospodarczą w zakresie reklamy. Uznał także, iż postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zaskarżona decyzja nie narusza granic uznania administracyjnego. Umorzenie zaległości podatkowych uzasadnione jest jedynie w przypadkach, które wystąpiły niezależnie od sposobu postępowania podatnika, czego organ odwoławczy, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie stwierdził. W ocenie organu odwoławczego dochody jakie osiąga skarżąca nie są na tyle niskie, aby uniemożliwiały spłatę zaległości w odroczonych terminach płatności. Perspektywa możliwości rozwoju firmy oraz realizacja zleceń, na które, zdaniem skarżącej, posiada ona wyłączność, jest przekonywującym argumentem realnej możliwości spłaty przedmiotowej zaległości. Osobiste przekonanie skarżącej co do trudnej sytuacji finansowej nie może decydować o obowiązku udzielenia jej ulgi we wnioskowanej formie. Oceniając sytuację materialną skarżącej, Dyrektor stwierdził, iż uzyskiwane przez nią dochody, których wysokość nie jest wystarczająca na jednorazową spłatę zaległości, nie mogą przesądzać o istnieniu podstaw do całkowitej rezygnacji z odpowiedzialności wspólników za zaległości w podatku VAT. Organ przypomniał, iż zaległości powstały z powodu nieregulowania w ustawowym terminie należności podatkowych w okresie kiedy spółka prowadziła nieprzerwanie od 1999 r. działalność gospodarczą. Nie ulega wątpliwości, że trudna sytuacja zdrowotno – rodzinna, która dotknęła wspólników w latach 2005 – 2006 miała bezpośredni wpływ na powstanie zaległości, ale nie można utrwalać w powszechnej świadomości przekonania, że problemy zdrowotne uzasadniają niepłacenie podatków. Dyrektor podkreślił także, iż zaległość dotyczy podatku od towarów i usług, który jest podatkiem specyficznym i skontruowanym w taki sposób, że faktycznie płaci go odbiorca towaru lub usługi, natomiast podatnik zobowiązany jest jedynie do jego odprowadzenia na właściwy rachunek urzędu skarbowego, gdyż nie jest on przychodem firmy. W związku z tym, jeżeli podatnik rozdysponował uzyskane w ten sposób środki pieniężne na inne cele, w tym zdrowotne, to zobowiązany jest do ich zwrotu w całości wraz z odsetkami za zwłokę. Nadto, po złożeniu wniosku o umorzenie spółka nadal nie regulowała swoich zobowiązań w zakresie podatku VAT w okresie od lipca do września 2006 r. i nie do zaakceptowania jest sytuacja, że podatnik nie reguluje istniejących zobowiązań podatkowych, tym samym kredytując swoją działalność gospodarczą z należności przysługujących budżetowi państwa, samowolnie przeznaczając je na własne cele i potrzeby. Zebrane w sprawie dowody, zdaniem organu odwoławczego, wskazują, iż sytuacja majątkowa spółki była niezmienna od dłuższego czasu, a mimo to wspólnicy nie korzystali z jakiejkolwiek pomocy, w tym opieki społecznej. Subiektywne przekonanie skarżącej o wyjątkowości jej sytuacji materialnej nie stanowi przesłanki do umorzenia zobowiązania podatkowego, gdyż jego uiszczenie w systemie ratalnym nie stanowi zagrożenia bytu strony. Zatem brak ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego w sprawie przesądził o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 5 listopada 2007 r., a dnia 30 listopada 2007 r. zaskarżyła ją do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku oceny w uzasadnieniach obu decyzji i odniesienia do przyczyn niewykonania przez spółkę zobowiązań, przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w wyniku tego wydanie wadliwej decyzji. Przekroczenie tych granic polegało na wybiórczym traktowaniu dowodów. Nie uwzględniono szczególnych granic powstania zaległości podatkowych. Podstawowym celem spółki jest dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, jednakże z uwagi na powstałe zadłużenie w zakresie zaległości podatkowych tego celu wspólnicy nie będą mogli osiągnąć, gdyż nie są w stanie uzyskać wsparcia ze strony banków na poniesienie znacznych nakładów finansowych na zakup nowych technologii druku cyfrowego. Dodatkowo skarżąca wskazał, iż nawet rozłożenie zaległości na raty nie spowoduje, że bank udzieli jej kredytu z uwagi na duże ryzyko niespłacenia w terminie wszystkich zobowiązań wobec finansującego. Można także domniemywać, że skoro w ocenie organów podatkowych nie występuje ważny interes podatnika w zakresie złożonego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, to nie inaczej organ podatkowy I instancji oceni ten interes podatnika w przypadku wniosku o rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotowa sprawa dotyczy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług ostatecznie za okres od czerwca 2003 r. do czerwca 2006 r. na wniosek złożony w czerwcu 2006 r., zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w momencie złożenia wniosku o umorzenie. Art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednocześnie art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. W oparciu o ten przepis wniosek o pomoc złożyli reprezentujący spółkę wspólnicy. Należy w tym miejscu zauważyć, iż organ podatkowy rozpoznając wniosek o udzielenie pomocy de minimis winien w pierwszej kolejności badać czy występują przesłanki wskazane w cyt. wyże art. 67a § 1, a zatem czy występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Dopiero wystąpienie jednej z tych przesłanek lub obydwu jednocześnie pozwala organowi podatkowemu na badanie dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej na gruncie art. 67b § 1 pkt 2. W niniejszej sprawie prawidłowo organy obu instancji w pierwszej kolejności badały czy występują przesłanki z art. 67a. Powołany wyżej przepis art. 67a § 1 upoważnia organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organy te mogą, ale nie muszą umorzyć zaległości podatkowej. Nie oznacza to jednak, że decyzje wydawane w tym zakresie mogą być dowolne. Mimo prezentowanych we wcześniejszym orzecznictwie NSA poglądów, iż decyzje odmawiające umorzenia podlegają kontroli jedynie w zakresie ich zgodności z przepisami proceduralnymi i kompetencyjnymi, należy przyjąć, że kontrola Sądu winna dotyczyć zgodności decyzji pod względem formalnym, jak i materialnym. Dokonując kontroli przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania przez organy obu instancji Sąd stwierdził, iż nie naruszyły one ani przepisów proceduralnych, ani materialnych. Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter wyjątkowy i jest prawem związanym ściśle z osobą podatnika. Organy te przeprowadziły dokładne postępowanie w celu wyjaśnienia aktualnej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżących, jak i wyjaśnienia przyczyn jej powstania, dokonując jednocześnie prawidłowych ustaleń faktycznych. Nie można czynić im zarzutu, iż nie wzięły pod uwagę sytuacji zdrowotnej w rodzinach obu wspólników, nie dokonały oceny jej wpływu na powstanie zaległości podatkowej gdyż oba organy przyjęły, że sytuacja ta z pewnością wpłynęła na powstanie zaległości podatkowej spółki, ale nie stanowi to jeszcze podstawy do uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi. Rozpatrując wszechstronnie sytuację skarżącej i jej wspólników organ odwoławczy podkreślił, iż zaległość powstała w czasie prowadzenia przez nich nieprzerwanie od 1999 r. działalności gospodarczej, a ponieważ zaległość dotyczy specyficznego podatku VAT, który faktycznie płaci odbiorca towaru lub usługi, zasadnie przyjął, iż w ten sposób wspólnicy ze środków, które winni odprowadzić do budżetu rozdysponowali na inne cele, w tym zdrowotne. Stan ten skarżąca utrzymywała nawet przez trzy miesiące po złożeniu wniosku o umorzenie zaległości, kredytując tym samym swoją działalność gospodarczą. Słusznie także organ odwoławczy zauważył, iż wspólnicy, mimo ciężkiej sytuacji finansowej, nie próbowali korzystać z pomocy np. opieki społecznej, a jedynie doprowadzali do powstania zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że spółka prowadzi działalność gospodarczą i otrzymuje z niej dochody, które zdaniem organów podatkowych pozwalają na zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia należności na raty lub odroczenia jej spłaty, ale w tym celu wspólnicy winni złożyć stosowny wniosek. Słusznie organy podatkowe uznały, iż taka sytuacja uniemożliwia umorzenie zaległości, skoro dochody wspólników pozwalają na jej ratalne spłacanie. Chybione są także argumenty skarżącej, iż powodem do umorzenia zaległości jest konieczność poniesienie znacznych nakładów finansowych na zakup nowych technologii druku cyfrowego, co umożliwi spółce dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Rozwój skarżącej spółki nie może być kredytowany przez Skarb Państwa. Nie daje podstaw do umorzenia zaległości także stwierdzenie skarżącej, iż instytucje finansowe, mimo rozłożenia zaległości na raty i wydania stosownego w tym przedmiocie zaświadczenia, będą obawiały się kredytowania skarżącej z uwagi na duże ryzyko niespłacenia w terminie wszystkich zobowiązań. Zważywszy powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić – co słusznie zauważył organ odwoławczy, iż ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Za całkowicie bezpodstawne należy przyjąć obawy skarżącej, iż skoro organy obu instancji nie dopatrzyły się ważnego interesu podatnika rozpatrując wniosek o umorzenie, to analogicznie postąpią w przypadku wniosku o rozłożenie na raty. Niezrozumiały jest wręcz zarzut naruszenia w tym względzie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniany tym, iż skarżąca nie może mieć w tej sytuacji zaufania do organów podatkowych w przypadku podjęcia próby skorzystania z innego rodzaju ulgi podatkowej. W kontekście powyższych rozważań Sąd nie podzielił także poglądu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 122, art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie dopatrzył się wybiórczego traktowania przez oba organy dowodów, ani przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu należy przyjąć, iż prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny, doprowadził organ odwoławczy do trafnego stwierdzenia, że w sprawie z powodu braku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w cyt. wyżej art. 67a § 1, nie ma podstaw do udzielenia skarżącej ulgi poprzez umorzenie jej zaległości podatkowych wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Jacek Jaśkiewicz ( - ) Stefan Kowalczyk