I SA/Go 288/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2014 r. wniosku M.F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia odmówić przywrócenia terminu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Go 288/14) oddalił skargę M.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Na wniosek skarżącej zostało sporządzone pisemne uzasadnienie wyżej wymienionego wyroku i odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej 10 września 2014 r. Pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wymienionego na wstępie wyroku. Wraz z wnioskiem wniesiona została skarga kasacyjna a także zostało złożone pełnomocnictwo udzielone adwokatowi R.B. do prowadzenia sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu wniosku podano , że skarżąca od 6 do 17 października 2014 r. przebywała służbowo poza granicami kraju, w Hiszpanii i Niemczech w celu przygotowania kontraktu zakupu pomarańczy i nieobecność ta spowodowała, że skarżąca "nie miała możliwości wysłania w terminie". Na potwierdzenie powyższego skarżąca wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, w osobach towarzyszących jej podczas wyjazdu wspólników: D.R. oraz H.P. – obaj zamieszkali w miejscowości [...] w Niemczech. Według skarżącej przytoczone okoliczności wskazują wyraźnie, że do uchybienia terminu doszło w wyniku obiektywnych okoliczności, na które nie miała ona wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) , zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy , sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) . Skarżąca usprawiedliwiała uchybienie terminu swoją nieobecnością w Polsce, w okresie gdy upływał termin do złożenia skargi kasacyjnej twierdząc, że nie miała możliwości wysłania jej w terminie. Mając wzgląd na powyższe okoliczności Sąd przyjął, że nie można mówić o braku winy strony w tym przypadku. Kryterium braku winy , jako przesłanka przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się bowiem z obowiązkiem szczególnej, a więc nie tylko należytej, staranności przy dokonaniu tej czynności . O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy , gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku , gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy , m.in. wykazując, że przyczyna uchybienia była od niej niezależna . Brak winy strony w uchybieniu terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Tak wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II CZ 116/06, które należy w pełni zaakceptować również na gruncie niniejszej sprawy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w niniejszej sprawie przeszkodę w dochowaniu terminu wniesienia skargi kasacyjnej stanowić miał wyjazd skarżącej w sprawach zawodowych poza granice kraju. Sąd stwierdza , że nie jest to sama w sobie okoliczność wyłączająca winę w uchybieniu terminu przez skarżącą. Nieobecność skarżącej w Polsce nie uniemożliwiała bowiem podjęcia przez nią czynności pozwalających sporządzić skargę kasacyjną i wnieść ją w terminie. W ocenie Sądu, wyjazd skarżącej nie stanowił przeszkody nie do przezwyciężenia, tym bardziej gdy ma się wzgląd na czas jego trwania w okresie od 6 do 17 października 2014 r. Wskazać bowiem trzeba, że wyjazd nastąpił, gdy pozostawało pięć dni do upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, biegnącego od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem a kończącego się w dniu 10 października 2014 r. Należy przy tym zauważyć, że dokonując doręczenia odpisu wyroku Sąd szczegółowo pouczył skarżącą o trybie wnoszenia skargi kasacyjnej, z podaniem terminu, rozpoczęcia jego biegu oraz wymogu sporządzenia środka zaskarżenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem niepodjęcie do momentu wyjazdu czynności związanych z ustanowieniem pełnomocnika, który powinien sporządzić skargę kasacyjną, nie może być ocenione inaczej, jak brak należytej dbałości o własne interesy, przekładający się na przypisanie skarżącej winy w niedotrzymaniu terminu. Nadto dochowanie przez skarżącą należytej staranności w związku z wyjazdem zagranicznym nie wymagało aż nadzwyczajnego wysiłku. Obecnie nie ma bowiem przeszkód , by skomunikować się np. elektronicznie czy to z Hiszpanii, czy z Niemiec celem zlecenia tą drogą sporządzenia skargi kasacyjnej profesjonalnemu pełnomocnikowi, wraz z wysłaniem jej do sądu. Niezałączenie dokumentu umocowania dla pełnomocnika potraktowane byłoby jako brak formalny, do usunięcia którego skarżąca zostałaby wezwana przez Sąd w zakreślonym terminie. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Według Sądu powołane przez skarżącą przyczyny tego uchybienia są ewidentnym przejawem niedołożenia wymaganej staranności w prowadzeniu swoich spraw , świadczą o zaniedbaniu uniemożliwiającym uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Nieuprawdopodobnienie zatem przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu spowodowało, że Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. orzekł , jak w sentencji.