I SA/Go 294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 sierpnia 2017 r. wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P sp. z o.o. (zwana skarżąca lub Spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] określającą skarżącej Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni za III kwartał 2013r. w wysokości 1.885 zł. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Spółka podniosła, że wykonanie skarżonej decyzji obecnie "zagraża przysporzeniu jej niepowetowanych szkód" i powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zagraża pozbawieniem spółki możliwości poniesienia niezbędnych i koniecznych kosztów prowadzonego gospodarstwa rolnego i zniweczenia produkcji w toku w wielomiesięcznym cyklu produkcyjnym. Spółka zaznaczyła, że nie posiada obecnie środków finansowych pozwalających na spłatę zobowiązania podatkowego, cykl produkcyjny w rolnictwie jest wielomiesięczny i dopiero późną jesienią będzie możliwa sprzedaż plonów i poprawa bieżącej sytuacji płatniczej. Wskazała również, że wszystkie środki trwałe spółki objęte są zakazem zbywania ze względu na współfinansowanie ze środków unijnych przez ARiMR w Ramach działania Modernizacja Gospodarstw Rolnych PROW 2007-2013. Wyjaśniła ponadto, że aby poprawić sytuację finansową podjęła działania celem zbycia części gruntów gospodarstwa spółki. Prezes ANR odmówił jednak zgody na zbycie gruntów w trybie art. 2a ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Zaznaczyła, że w związku z ww. decyzją skorzysta z możliwości żądania na podstawie ust. 6 art. 2a ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego nabycia nieruchomości przez ANR, ale należy się spodziewać że konieczne procedury potrwają około pół roku. Do wniosku skarżąca załączyła kopię bilansu za 2016 r. oraz kopię decyzji Prezesa ANR. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wskazała, że wykonanie skarżonej decyzji obecnie zagraża jej przysporzeniem niepowetowanych szkód i powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Grozi pozbawieniem możliwości poniesienia niezbędnych i koniecznych kosztów prowadzonego gospodarstwa rolnego i zniweczenia produkcji w toku w wielomiesięcznym cyklu produkcyjnym. Skarżąca zaznaczyła, że nie posiada obecnie środków finansowych pozwalających na spłatę zobowiązania podatkowego, cykl produkcyjny w rolnictwie jest wielomiesięczny i dopiero późną jesienią będzie możliwa sprzedaż plonów i poprawa bieżącej sytuacji płatniczej. Wskazała również, że wszystkie środki trwałe spółki objęte są zakazem zbywania ze względu na współfinansowanie ze środków unijnych. Z przedłożonej przez Spółkę kopii bilansu za 2016 r. wynika, że po stronie aktywów obrotowych kwota należności krótkoterminowych (należności od pozostałych jednostek) wynosi 477.273,03 zł. Z kolei kwota zobowiązań krótkoterminowych po stronie pasywów jest znacznie mniejsza i wynosi 329.354,23 zł. Tym samym z przedstawionego przez skarżącą dokumentu nie wynika, by nie była w stanie uregulować wynikających z zaskarżonej decyzji zaległości podatkowych. Skarżąca spółka nie przedstawiła natomiast dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową. Dokumentów tych brak też w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Wobec tego Sąd nie miał możliwości zweryfikowania twierdzeń skarżącej Spółki, jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwiło jej poniesie niezbędnych i koniecznych kosztów prowadzonego gospodarstwa rolnego i zniweczyło produkcję w toku w wielomiesięcznym cyklu produkcyjnym oraz, że skarżąca nie posiada środków finansowych. Spółka nie wykazała zatem, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki te nie wynikają także z akt sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.