I SA/Go 299/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2015 r. wniosku J.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 6.007 zł skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że mieszka z żoną i dwiema córkami (w wieku 18 i 7 lat). Skarżący i jego żona są przedsiębiorcami. Swoje miesięczne dochody z tego tytułu skarżący określił na 5.000 zł, oświadczając jednocześnie, że działalność gospodarcza prowadzona przez jego żonę jest niedochodowa. Podał również, że nie ma oszczędności i że jest właścicielem nieruchomości rolnej o pow. 8 ha. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, jego pełnomocnika wezwano, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo: wyciągi z rachunków i lokat bankowych (skarżącego i jego żony), dokumenty obrazujące obroty i dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego i jego żonę oraz odpisy ich zeznań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pisma sądowe zawierające wezwanie doręczono prawidłowo pełnomocnikowi w dniu 20 i 21 sierpnia 2015 r. Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, w odniesieniu do swego stanu majątkowego, skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że nie stać go na poniesienie wpisu, ponieważ dochody z działalności gospodarczej, na skutek decyzji organów podatkowych, miały ulec zmniejszeniu i obecnie określił je na 5.000 zł. Podał również, że nie ma oszczędności, a jedyny jego majątek stanowi grunt rolny oraz że nie posiada oszczędności ani wartościowych ruchomości. Nie złożył jednak żadnych dokumentów potwierdzających taki stan rzeczy. Na podstawie art. 255 p.p.s.a. pełnomocnika skarżącego wezwano zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację majątkową skarżącego. Pomimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu, skarżący nie złożył żądanych dokumentów. Uniemożliwił tym samym weryfikację jego oświadczenia o braku pieniędzy na koszty sądowe. Należy wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo). Oświadczenie skarżącego zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowiło wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów potwierdzających niemożność poniesienia kosztów sądowych. Uniemożliwił tym samym poczynienie wyczerpujących i niewątpliwych ustaleń dotyczących jego sytuacji majątkowej. Tym samym nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z udziałem w sprawie. Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).