I SA/Go 3/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.N., reprezentowany przez radcę prawnego T.P., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] stycznia 2016 r., nr [...] orzekającą o odpowiedzialności P.N., członka zarządu E Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w związku z nienależnie pobranymi płatnościami z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez E spółka z ograniczoną odpowiedzialnością", ustalonymi decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...].05.2014 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 19 876,02 zł. W ww. skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania prawomocnego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonalności decyzji jest uzasadnione ze względu na wysokość zaległości oraz wysokość naliczanych odsetek, która dla osoby dotkniętej poważną chorobą, która jest w trakcie ciągłego leczenia jest znaczną dolegliwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B.Dauter [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżący żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że wstrzymanie wykonalności decyzji jest uzasadnione ze względu na wysokość zaległości oraz wysokość naliczanych odsetek, która dla osoby dotkniętej poważną chorobą, która jest w trakcie ciągłego leczenia jest znaczną dolegliwością. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania decyzji. Co prawda z uzasadniania skargi oraz akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący przewlekle choruje jednakże skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację majątkową, która w odniesieniu do należnego zobowiązania pozwalałaby uznać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za zasadne. Okoliczności wskazujące na aktualną sytuację finansową skarżącego nie wynikają także z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie. Nie sposób zatem zweryfikować czy twierdzenia skarżącego, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie dla niego znaczną dolegliwością, która mogłyby spowodować znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki są prawdziwe. Zaznaczyć należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania w wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia sam fakt przewlekłego chorowania. Podkreślić trzeba, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, iż na skutek uiszczenia należnej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżący nie uczynił. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.