I SA/Go 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2016 r. zażalenia Z.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zawarte w punkcie 2 wyroku z 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Go 30/16 w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z 23 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Go 30/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Z.S. (punkt 1 wyroku) oraz przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu adwokatowi M.S. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł obejmującą należny podatek od towarów i usług za grudzień 2013 r. (punkt 2 wyroku). Pełnomocnik skarżącego 23 marca 2016 r. złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 ww. wyroku, zaskarżając je w części powyżej zasądzonej kwoty 295,20 zł. Zdaniem pełnomocnika Sąd nie wziął pod uwagę, że w związku z kwotą zabezpieczenia, wartość przedmiotu sprawy wynosiła 68928 zł ewentualnie 59938 zł. Tym samym, znajduje się w przedziale określonym w § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w związku z czym wynagrodzenie wynosi 3.600 zł plus VAT. Wyrok wraz z uzasadnieniem postanowienia zawartego w punkcie 2 wyroku z 23 marca 2016 r. zostały doręczone pełnomocnikowi strony 4 kwietnia 2016 r. (karta 58 akt sądowych). W dniu 20 maja 2016 r. skarżący reprezentowany przez ww. pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku tut. Sądu z 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Go 30/16, zaskarżając go w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Zażalenie jest drugim obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym przewidzianym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej P.p.s.a.). Zgodnie z wolą ustawodawcy, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest m.in. zwrot kosztów postępowania, o ile strona nie wnosi skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a.). Tak więc przedmiotem zażalenia, może być rozstrzygnięcie dotyczące zwrotu kosztów postępowania. W rozstrzygnięciu o kosztach mieści się też orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 § 1 P.p.s.a. (vide: B. Adamiak w: Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2015, s. 304). Jeżeli jednak wpłynie skarga kasacyjna od orzeczenia Sądu pierwszej instancji, to Sąd drugiej instancji – kontrolując zaskarżone orzeczenie w granicach zakreślonych przez art. 183 § 1 – kontroluje także prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach. Wniesienie skargi kasacyjnej, czyni więc zbędnym i niedopuszczalnym składanie oprócz niej zażaleń (por. Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Komentarz do art. 194 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). W sprawie, pełnomocnik skarżącego w dniu 23 marca 2016 r. wniósł zażalenie na punkt 2 wyroku tut. Sądu z 23 marca 2016 r., w którym przyznano ustanowionemu z urzędu adwokatowi wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie 20 maja 2016 r. została w sprawie wywiedziona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą zaskarżoną ww. wyrok w całości, także w zakresie punktu 2. W tej sytuacji, zbędne jest składanie zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia wynika również z innego powodu. Zgodnie z art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. A więc redakcja tego przepisu nie budzi wątpliwości, kiedy zaczyna bieg termin do wniesienia zażalenia. Dopiero bowiem doręczenie stronie odpisu postanowienia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny otwiera możliwość zaskarżenia tego orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 3 września 2014 r. sygn. akt II OZ 784/14; postanowienie NSA z 8 października 2012 r. sygn. akt II FZ 814/12; postanowienie WSA w Gdańsku z 7 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 568/15). W sytuacji zatem, gdy w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł już 23 marca 2016 r. zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku z 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Go 30/16, które zostało mu doręczone dopiero 4 kwietnia 2016 r., to przedmiotowe zażalenie – w ocenie Sądu - uznać należy za przedwczesne. Z kolei przedwczesne zażalenie, jest zażaleniem "z innych przyczyn niedopuszczalnym". W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art.178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.