I SA/Go 300/05

Dnia 21 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I.H. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku n r [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. I SA/Go 300/05 Uzasadnienie: Wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 września 2008 roku skarżąca złożyła, z zachowaniem wymogów formalnych, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że wraz z mężem ma na utrzymaniu troje małoletnich dzieci. Dochody skarżącej z tytułu pracy wynoszą ok. 2000 zł miesięcznie. Jej mąż nie ma stałego zatrudnienia, a z prac dorywczych uzyskuje około 700 zł miesięcznie. Poza udziałem w nieruchomości zabudowanej, w której zamieszkuje nie posiada innych wartościowych składników majątku i oszczędności. Poza wydatkami na utrzymanie rodziny skarżąca spłaca długi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Prawo pomocy obejmuje na podstawie art. 244 § 1 P.p.s.a. między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych. Jego zakres częściowy, zgodnie z art. 245 § 3 oraz § 4 P.p.s.a., może obejmować zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny. Sąd podziela stanowisko, ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż instytucja prawa pomocy powinna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 roku, II FSK 741/06). Analiza sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej przeprowadzona na podstawie treści oświadczenia, rozważana także na tle dotychczasowego przebiegu sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzi jednak do wniosku, iż istnieją podstawy do przyjęcia, iż skarżącej należy przyznać prawo pomocy w żądanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 245 § 1, 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. oraz 254 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.