I SA/Go 302/09

I SA/Go 302/09 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B" Sp. z o.o.. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącej z [...] lutego 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania postanawia: odrzucić wniosek I SA/ Go 302/09 U Z A S A D N I E N I E Pismem z [...] lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącej spółki doradca podatkowy K.N., złożył wniosek o przywrócenie terminu "zasądzenia zwrotu kosztów postępowania". W uzasadnieniu wskazał, że wniosek ma swoje oparcie w art. 200 i 226 oraz 205 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej p.p.s.a. Wskazał również, że w jego ocenie miedzy treścią art. 200 a art. 210 § 1 p.p.s.a. zachodzi ewidentna sprzeczność ( brak jednoznacznej daty zwrotu kosztów: data zamknięcia rozprawy i data wydania orzeczenia związana z datą jego urzędowego doręczenia wykluczają się przy stawiennictwie nieobowiązkowym ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 p.p.s.a., odrzuceniu podlega wniosek o przywrócenie terminu spóźniony albo niedopuszczalny z innych przyczyn. W myśl art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych jej kosztów. Tym samym wniosek w tej sprawie strona powinna złożyć do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest okoliczność, że w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 2 października 2009 r. (k-33), doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 października 2009 r. ( data stempla pocztowego k-36 ) zawarte zostało pouczenie o treści powołanego art. 210 § 1 w związku z art. 6 ustawy p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej nie był obecny na rozprawie w dniu 29 października 2009 r., a wniosku o zwrot kosztów postępowania w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, nie zawarł w skardze. Nie można zatem uznać, że Sąd nie pouczył skarżącej, jej pełnomocnika o przysługujących jej prawach i uprawnieniach oraz o skutkach nie zgłoszenia powołanego wniosku w terminie. Dodatkowo ustawodawca nie przewidział wyjątków od przyjętej w art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a. zasady działania na wniosek przy zasądzaniu kosztów postępowania, które mogłyby mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. W tym stanie rzeczy wniosek pełnomocnika skarżącej należało uznać jako wniosek o przywrócenie terminu, określonego jako "zamknięcie rozprawy", celem złożenia w terminie wniosku o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw skarżącej. Zdaniem Sądu instytucja procesowa przywrócenia terminu oparta jest na zasadzie skargowości i ma na celu ochronę strony postępowania sądowoadministracyjnego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. Jednocześnie przywrócenie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma miejsce tylko wówczas, gdy strona bez swej winy nie dokonała określonej czynności w ciągu zakreślonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego, przy uwzględnieniu, że termin ten nadaje się do przywrócenia, a jego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności i ujemne skutki dla sprawy. Analizując wniosek pełnomocnika skarżącej w pierwszej kolejności należało ocenić jego dopuszczalność i dostrzec różnicę, jaka powstaje w sytuacji, w której dla dokonania określonej czynności wyznaczony jest ściśle oznaczony termin (np. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 177 § 1 ustawy p.p.s.a.), od sytuacji, w której możliwość dokonania pewnej czynności ograniczona jest fazami postępowania, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Orzecznictwo sądowe, odnosząc się do tej ostatniej sytuacji, prezentuje jednolite stanowisko, że termin ten nie podlega przywróceniu, gdyż określenie go jako moment w postaci daty, godziny czy okresu nie mieści się w granicach tej wyjątkowej instytucji (np. data posiedzenia sądu, okres wyznaczony przez pewne i określone zdarzenie, jak również okres czasu do zamknięcia rozprawy). Nie jest możliwe przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, która mogła być podjęta tylko do określonego momentu (por. H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne., s. 204; J. Krajewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. J. Jodłowskiego i K. Piaseckiego, Warszawa 1989 r., str. 267 -275). Taki termin jest terminem prekluzyjnym, czyli nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym. Na przykład podobny termin jest wskazany w art. 49 a Kodeksu postępowania karnego, w którym wniosek można złożyć do "zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównej (por. T. Grzegorczyk "Komentarz do kodeksu postępowania karnego", Zakamycze 2003). Podsumowując powyższe rozważania zaznaczyć trzeba, że niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do dokonania takiej czynności, jak złożenie wniosku o zwrot kosztów, która stosownie do treści art. 210 ustawy p.p.s.a. mogła być przedsięwzięta najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Pogląd ten dodatkowo wzmacnia brzmienie powołanego przepisu, na mocy którego, po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze, 2005 r. - tamże komentarz do art. 88). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek podlega odrzuceniu, bowiem termin "zamknięcie rozprawy" nie podlega przywróceniu i brak jest ustawowych warunków dopuszczalności merytorycznego jego rozpoznania przez Sąd.