I SA/Go 303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący R.K. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. W złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że może dojść do wyegzekwowanie od niego kwoty ponad pół miliona złotych pomimo tego, że decyzja nie odpowiada prawu i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. Kwota ta zostanie dodatkowo powiększona o koszty postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że pozbawienie go nawet czasowe kwoty wskazanej w decyzji, spowoduje sparaliżowanie jego działalności w sposób nieodwracalny i spowoduje szkodę. Charakter prowadzonej przez niego działalności wymaga bowiem bieżącej inwestycji środków i wypłacalność, których to przymiotów zostanie pozbawiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Z ww. art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący podnosi, że pozbawienie go kwoty ponad pół miniona złotych, sparaliżuje jego działalność. Podnosząc to nie tylko nie wskazał na czym dokładnie polega jego działalność, ale przede wszystkim w jaki sposób miałaby ona zostać sparaliżowana. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sama konieczność zapłaty podatku nawet w wysokiej kwocie, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu bez wątpienia zabrakło. Strona stwierdziła również, że może dojść do wykonania decyzji, która nie odpowiada prawu i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). W związku z powyższym, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Co istotne, przesłanki te nie wynikają także z akt rozpoznawanej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.