I SA/Go 307/09

Dnia 29 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi M.P.-L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego za marzec 2006 roku. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] roku nr [...] W skardze z dnia [...] maja 2009 roku na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] maja 2009 roku nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego za marzec 2006 roku pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2009 roku nr [...]. W motywach wniosku podał, iż przedsiębiorstwo PHH "L" na przestrzeni kilku ostatnich lat przysporzyło Skarbowi Państwa kilka milionów złotych z tytułu różnych zobowiązań podatkowych. Podane we wniosku dane dowodzą sprawnego funkcjonowania przedsiębiorstwa i jego dochodowości. Dlatego konieczność zapłaty zobowiązań podatkowych wynikającychz decyzji – w łącznej kwocie około 500.000 zł (wraz z odsetkami) spowoduje jego likwidację. Dochody z przedsiębiorstwa są jedynym źródłem utrzymania skarżącej i jej męża oraz jedynym źródłem zaspokojenia w przeszłości ewentualnych kolejnych zobowiązań podatkowych. Nadto uruchomienie gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego doprowadzi najprawdopodobniej do wypowiedzenia przez ten sam bank umowy kredytowej i postawienie jej w całości w stan natychmiastowej wymagalności. W takiej sytuacji nawet jeżeli skarżąca doczeka się pozytywnego rozstrzygnięcia skarg to i tak jej działalność gospodarcza zostanie całkowicie zrujnowana, a cały majątek zaprzepaszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie do treści art.61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przedstawionej regulacji wynika, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania. Należy podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu, przy czym sąd rozpoznający wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 roku, FZ163/04, niepubl.); jak też przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, FZ38/04, niepubl.). W przedmiotowej sprawie przesłanki pozytywne nie zostały wykazane. We wniosku zostały przedstawione dane wskazujące na dobrą kondycję finansową przedsiębiorstwa, jego sprawne funkcjonowanie i dochodowość. Z przedstawionych danych wynika m.in., że przez okres pierwszych czterech miesięcy 2009 roku został osiągnięty obrót w wysokości blisko czterech milionów złotych. Natomiast okoliczności mające potwierdzać potrzebę udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób bardzo ogólnikowy. Nie przedstawiono w niej na czym konkretnie miałoby w przypadku skarżącej polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (nie zostało sprecyzowane, która z wyżej wymienionych przesłanek zachodzi). Z treści uzasadnienia nie wynika, jakiej konkretnie umowy kredytowej obawia się skarżąca, w obliczu uruchomienia gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego. Tak przedstawione argumenty nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego, gdyż tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. postanowiono jak wyżej.