I SA/Go 31/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę w całości. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, strona, Spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, Kolegium, organ) z [...] września 2023 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z [...] czerwca 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok. Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy. W dniu 12 stycznia 2018 r. strona złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2018 rok, wykazując do opodatkowania nieruchomości położone w [...] na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie 2 w następujący sposób: 1) grunty pozostałe o powierzchni 23 124,00m2, 2) budynki mieszkalne lub ich części o wysokości od 1,40m do 2,20m o powierzchni użytkowej 169,14m2, 3) budynki mieszkalne lub ich części o wysokości powyżej 2,20 o powierzchni użytkowej 1 982,08m2. W przedmiotowej deklaracji zastosowała niewłaściwe stawki podatku od nieruchomości, dlatego też w dniu 25 stycznia 2018 r. złożyła korektę deklaracji na 2018 rok. Organ podatkowy nie miał zastrzeżeń w zakresie prawidłowości deklarowanych przez Stronę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 rok podstaw opodatkowania oraz zastosowanych stawek podatku od nieruchomości dotyczących zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (działka nr [...], obręb 2) oraz nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (działka nr [...], obręb 2). W odpowiedzi na wezwanie Burmistrza, pismem z [...] października 2019 r. strona przedłożyła: - kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...] dot. nabycia nieruchomości zabudowanej położonej w [...] przy ul. [...], działka [...]; - wykaz nieruchomości położonych w [...] stanowiących własność [...] Sp. z o. o.; - wyciąg z operatu szacunkowego nieruchomości przy ul. [...] w [...]; - wyciąg z operatu szacunkowego nieruchomości przy ul. [...]; - wyciąg z operatu szacunkowego nieruchomości przy ul. [...]; - kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...] dot. nabycia nieruchomości zabudowanej położonej w [...] przy ul. [...], dz. [...]; - bilans sporządzony na dzień 31.12.2014 r.; - rachunek zysków i strat za okres 1 stycznia 2014 r. – 31 grudnia 2014 r.; - sprawozdanie z działalności za 2014 r.; - ewidencję środków trwałych na dzień 1 stycznia 2014 r., jednocześnie wyjaśniając, że sprawozdania finansowe oraz sprawozdania z działalności Spółki za lata 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 pozostają w dyspozycji organu podatkowego, bowiem zostały przekazane przez skarżącą Gminie [...] o statusie miejskim, jako wspólnikowi Spółki. Organ podatkowy, poddając szczegółowej analizie wykorzystywanie przez stronę działek o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] na potrzeby mieszkańców w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, postanowieniem z [...] września 2021 r., wezwał stronę do: 1) wskazania, jakie inwestycje zostały poczynione na działce nr [...] (po podziale z [...] września 2016 r. działki nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...]) na potrzeby mieszkańców w celach rekreacyjno-wypoczynkowych (poza ogrodzonym placem zabaw); 2) przesłania kopii projektu budowlanego lub kopii projektu zagospodarowania terenu na podstawie którego wybudowano plac zabaw oraz inne obiekty małej architektury: w celach rekreacyjno-wypoczynkowych na wyżej wymienionej działce; 3) przesłania ewidencji środków trwałych według stanu na dzień 1 stycznia każdego roku w latach 2016-2021 obejmującego środki trwałe Spółki znajdujące się na działce [...] (poza placem zabaw); 4) pisemnego sprecyzowania wpływu istniejącej infrastruktury (tj. placu zabaw) na niemożność zagospodarowania pozostałej części nieruchomości gruntowej, w szczególności możliwości sprzedaży nieruchomości, bądź zabudowy; 5) ewidencji kosztów i przychodów świadczących o tym, czy Spółka ujmuje wydatki dotyczące nieruchomości położonej w [...] na działce nr [...] w kosztach uzyskania przychodu zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] października 2021 r. skarżąca przesłała do organu podatkowego pismo wraz z wyjaśnieniem, iż do czasu rozpoczęcia prac budowlanych, działki wykorzystywane były na cele rekreacyjno-sportowe dla mieszkańców okolicznych budynków. Ponadto na działce o nr [...] (po podziale) w miesiącu maju 2021 r. rozpoczęto budowę budynku mieszkalnego, natomiast działka o nr [...] została sprzedana [...] sierpnia 2019 r. dla [...]. Plac zabaw wykonano jako tymczasowy. Spółka nie posiada w swojej ewidencji innych środków trwałych poza przedmiotowym placem zabaw. Strona nie przedłożyła ewidencji kosztów i przychodów świadczących o tym, czy ujmuje wydatki dotyczące nieruchomości położonej w [...] na działce nr [...] w kosztach uzyskania przychodu zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z czym organ I instancji, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wykorzystania przez Spółkę działki nr [...], ponownie wezwał stronę do przedstawienia powyższych dokumentów. Pismem z [...] listopada 2021 r. skarżąca przedłożyła rejestry obrotów za lata 2016, 2017, 2018, 2019, dotyczące nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działce o nr [...]. Wobec niezłożenia przez Spółkę korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2018, organ I instancji ponownie wezwał stronę do jej złożenia w związku z: 1) niewykazaniem do opodatkowania budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 2 128,50m2 i wysokości powyżej 2,20m, położonego w [...] przy ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...]; 2) błędnym wykazaniem do opodatkowania gruntów położonych w [...] przy ul. [...]na działkach o numerach ewidencyjnych [...] łącznej powierzchni 18 559,00m2; 3) niewykazaniem do opodatkowania budynku gospodarczego o powierzchni użytkowej 37,70m2 i wysokości powyżej 2,20m położonego w [...] przy ul. [...]na działce o numerze ewidencyjnym [...]. W odpowiedzi na powyższe, 23 marca 2023 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2018 rok, wykazując do opodatkowania: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności o powierzchni 16 325,00m2; 2) grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 6 799,00m2; 3) budynki mieszkalne o powierzchni 4 110,58m2 o wysokości powyżej 2,20 m; 4) budynki mieszkalne o powierzchni 169,14m2 o wysokości od 1,40 m o 2,20 m; 5) budynki pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 37,70m2 o wysokości powyżej 2,20m z zastosowaniem stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70; dalej: u.p.o.l.), która na rok 2018 wynosiła 20,82 zł/m2. Organ I instancji powziął w wątpliwość poprawność przedmiotowej deklaracji podatkowej uznając, że strona nieprawidłowo wykazała do opodatkowania niezabudowane grunty położone w [...] przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb 2. Według Burmistrza, część działki nr [...] o powierzchni 2 234,00m2 winna być wykazana do opodatkowania z zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., tj. jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast część tej działki o powierzchni 300,00m2, stanowiąca plac zabaw, winna być wykazana do opodatkowania z zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1c u.p.o.l., tj. jako grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Ponadto budynek o powierzchni użytkowej 37,70m2 i wysokości pow. 2,20 m, położony na działce o numerze ewidencyjnym [...], winien być wykazany do opodatkowania jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej (podatnik wykazał przedmiotowy budynek, jako tzw. pozostały, w tym zajęty na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, stosując jednocześnie stawkę jak za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). W związku z powyższym postanowieniem z [...] kwietnia 2023 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok. Pismem z dnia [...] maja 2023 r. organ I instancji włączył do materiału dowodowego materiał zgromadzony w ramach czynności sprawdzających prowadzonych w zakresie złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości załata 2014 - 2023, deklaracje na podatek od nieruchomości wraz z załącznikami składane w latach 2014-2023, dowody znane organowi podatkowemu z urzędu (przedłożone Burmistrzowi w ramach nadzoru właścicielskiego), tj.: bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2018 r., rachunek zysków i strat za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r., sprawozdanie z działalności Spółki za 2018 rok oraz informację dodatkową do ww. sprawozdania finansowego. Z kolei w piśmie z [...] czerwca 2023 r. strona wyjaśniła, że "rekreacja i wypoczynek realizowane przez mieszkańców na działce nr [...], w części poza placem zabaw, nie jest wyposażony w inne urządzenia. Działka o charakterze otwartego terenu, dostępnego dla mieszkańców okolicznych budynków służyła, jak już było podawane, aktywności polegającą m. in. na spacerach, bieganiu, przejażdżkach rowerowych, możliwości gry i zabawy w piłkę i innych aktywnych form wypoczynku. Ponadto bezpośrednie sąsiedztwo z boiskiem sportowym (obecnie w przebudowie) uzupełniało teren możliwy do aktywności sportowej". W konsekwencji powyższych ustaleń, decyzją z [...] czerwca 2023 r. Burmistrz określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 22.986,00 zł. W motywach organ I instancji wyjaśnił, że Spółka została powołana w celu popierania i rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Z wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przedmiotem jej działalności są: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, wykonywanie instalacji elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, tynkowanie, zakładanie stolarki budowlanej, posadzkarstwo, tapetowanie i oblicowywanie ścian, malowanie, szklenie, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, oraz zarządzanie nieruchomościami wykonywanie na zlecenie. Ponadto rachunek zysków i strat za 2018 r. Spółki wprost wskazuje na znaczącą kwotę osiągniętego dochodu za rok 2018 r., a uzyskany zysk netto w wysokości 888 215,65 zł w roku 2018 został osiągnięty z najmu mieszkań i garaży będących własnością strony oraz zarządzania wspólnotami mieszkaniowymi. W ocenie organu I instancji skarżąca prowadzi swoją aktywność w nastawieniu na osiągnięcie zysku, co świadczy o zarobkowości jej działalności. Natomiast zorganizowany charakter działalności Spółki wynika z formy organizacyjno-prawnej jej wykonywania oraz funkcjonowania w oparciu o zdefiniowaną strukturę organizacyjną, w tym posiadanie organów i władz (Prezesa, Rady Nadzorczej oraz zastępcy prezesa). Swoją działalność strona prowadzi w sposób zorganizowany, nie jest to również działalność okazjonalna. Spółka jest aktywna od 2001 r., a zadania, które stanowią podstawowy przedmiot jej działalności, tj. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi, powierzonymi oraz budowa i sprzedaż mieszkań w systemie deweloperskim, są zadaniami wykonywanymi w dłuższym okresie. W związku z tym działalność skarżącej wypełnia cechy zarobkowości, ciągłości i zorganizowanego charakteru, w więc stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Fakt ten potwierdza również obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych, nadanie Spółce numeru identyfikacji podatkowej NIP oraz numeru identyfikacyjnego w systemie REGON oraz wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (rejestr przedsiębiorców). W dalszej kolejności oceniając, czy sporne nieruchomości należące do strony są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ I instancji odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 oraz licznego orzecznictwa sądów administracyjnych. Uznał, że kluczowe dla ustalenia istnienia związku posiadanych przez skarżącą nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą mogą być: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na utrzymanie nieruchomości w kosztach działalności gospodarczej czy ujęcie wpływów jako przychodów dla potrzeb podatku dochodowego. Wobec powyższego Burmistrz ustalił, że Spółka wprowadziła nieruchomości będące w jego posiadaniu do ewidencji środków trwałych, z związku z czym przedmiotowe grunty niezabudowane winny być opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Na podstawie zgromadzonych dowodów, zestawień nieruchomości przedłożonych przez stronę, danych wykazanych w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2014-2023 i załącznikach do nich, wypisów z ewidencji gruntów, zapisów w księgach wieczystych, aktach notarialnych organ I instancji ustalił, że w 2018 roku Spółka na terenie Gminy [...] o statusie miejskim posiadała podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości grunty o powierzchni 23 124,00m2 oraz budynki o powierzchni 4 317,42m2. W ocenie Burmistrza opodatkowaniu stawką jak za grunty pozostałe podlegały grunty działek o nr [...],[...],[...] oraz część działki nr [...] (przed podziałem część działki [...]) o łącznej powierzchni 4 565,00m2, natomiast grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi lub zajęte na działalność gospodarczą obejmowały powierzchnię 18 559,00m2. Wszystkie powyższe grunty, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w [...] Delegatura w [...] sklasyfikowane były jako Bp, Bi, Tr. Ponadto organ I instancji uznał, że grunt o powierzchni 300,00m2, tj. część działki nr [...] (obecnie część działki nr [...] obręb 2), na którym usytuowany jest plac zabaw, winien być wykazywany jako grunt związany z realizacją potrzeb mieszkańców i podlegać opodatkowaniu jako grunt tzw. pozostały. Ponadto uznał, że pozostała część przedmiotowej działki, tj. 2 234,00m2, nie spełnia kryteriów świadczących o jednoznacznym wykorzystywaniu tych terenów na cele mieszkaniowe. Sama zaś strona w piśmie z [...] czerwca 2023 r. przyznała, że opisywana wyżej części działki o powierzchni 2 234,00 m2 nie jest wyposażona w żadne urządzenia dla realizacji przez mieszkańców funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej. Działka ma charakter otwartego terenu. Ponadto z zestawień przedłożonych przez Spółkę oraz zapisów w ewidencji gruntów i budynków wynika, że strona była w posiadaniu trzech budynków mieszkalnych, których łączna powierzchnia wynosiła 4.279,72 m2. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania, w której zaskarżyła decyzję w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r., tj. co do części (2234 m2) działki nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ zauważył, że w świetle powołanego wyżej wyroku TK, wyższa stawka podatkowa może mieć zastosowanie nie tylko do nieruchomości, które faktycznie są wykorzystywane do prowadzenia działalności. Z wyroku TK wprost wynika, że w przypadku chociażby potencjalnej możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej, jest on związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie SKO fakt, że skarżąca aktualne nie wykorzystuje spornej nieruchomości w swojej działalności, nie determinuje opodatkowania stawkami pozostałymi. Kluczowe jest bowiem ustalenie, czy ten przedmiot opodatkowania chociażby potencjalnie może być w działalności Spółki wykorzystywany. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, że na status Spółki, jako przedsiębiorcy wpływa zarówno okoliczność, że skarżąca jest spółką prawa handlowego, jak i przedmiot jej działalności uwidoczniony w KRS. Oznacza to, że do strony ma zastosowanie przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ podkreślił przy tym, że w sprawie bezsporne jest to, że część działki o nr [...] o powierzchni 2234 m2 nie została zabudowana żadną infrastrukturą związaną z budownictwem mieszkaniowej oraz gospodarce mieszkaniowej prowadzonej przez Spółkę. Tymczasem ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozwala uznać, że sporny grunt należy uznać za związany z należącymi do Spółki budynkami mieszkalnymi. Bezspornie grunt ten jest terenem otwartym (nie jest ogrodzony, jak to jest w przypadku pozostałej części tej działki, zajętej na plac zabaw dla dzieci). Kolegium zaakcentowało przy tym, że choć strona twierdziła w toku postępowania podatkowego, że teren ten służy mieszkańcom do celów rekreacyjno-wypoczynkowych, to jednak w żadnym stopniu tego nie udowodniła. Organ podzielił ustalenia Burmistrza, że przedmiotowa nieruchomość jest ujęta w ewidencji środków trwałych. Natomiast Spółka, jako przedsiębiorca, powinna poczynić działania w celu gospodarczego zagospodarowania i wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w ramach zakresu swojej działalności gospodarczej wynikającej z KRS, bądź też rzeczywiście zagospodarować tę nieruchomość w ten sposób, aby można było stwierdzić, że grunt ten związany jest z budynkami mieszkalnymi, który to warunek nie był spełniony m.in. w roku 2018. Zdaniem SKO, w przypadku niemożności zagospodarowania w powyższy sposób przedmiotowej nieruchomości Spółka powinna rozważyć jej geodezyjny podział i sprzedaż, by nie generowała ona zbędnych kosztów. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie strony za przedsiębiorcę prowadzącą działalność zarobkową, pomimo specyfiki działalności strony oraz ustawowych uregulowań w tym przedmiocie, a w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (obecny tytuł ustawy: ustawa o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa) w brzmieniu niezmienionym od daty wejścia w życie ustawy, b) art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l. oraz art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r., poz. 221 ze zm.; dalej: u.p.p.), w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie skarżącej za przedsiębiorcę prowadzącego działalność zarobkową pomimo specyfiki działalności strony oraz ustawowych uregulowań w tym przedmiocie, a w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (obecny tytuł ustawy: ustawa o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa) w brzmieniu niezmienionym od daty wejścia w życie ustawy, c) art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., poprzez brak jego zastosowania w odniesieniu do części (2234 m2) działki nr [...], d) art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. oraz art. 3 u.p.p., poprzez jego błędne zastosowanie do części działki (2234 m2) nr [...], e) art. 5 ust. 1 pkt 1c u.p.o.l. oraz art. 3 u.p.p., poprzez brak ich zastosowania odnośnie części działki (2234 m2) nr [...]; 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 199 7r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez brak ustalenia i wyjaśnienia faktycznego przeznaczenia i sposobu wykorzystywania części działki nr [...] (2234 m2), w szczególności poprzez odmówienie wiary oświadczeniom skarżącej składanym w tym przedmiocie w toku postępowania, błędne przyjęcie, że działka nr [...] w części poza placem zabaw nie jest związana z budynkami mieszkalnymi, pomimo braku przeprowadzenia dowodu z oględzin działki nr [...] i pomimo wskazania przez organ I instancji, że Spółka jako towarzystwo budownictwa społecznego powołana została w celu popierania i rozwoju budownictwa mieszkaniowego i w konsekwencji nie uwzględnienie, że w związku z tym grunty w posiadaniu skarżącej od daty ich wniesienia do majątku Spółki mają charakter nieruchomości związanych z budownictwem mieszkaniowym i budynkami mieszkalnymi. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO jako niezgodnej z prawem, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na fakt, że strona zaskarżyła decyzję jedynie w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. co do części działki nr [...] o powierzchni 2234 m2, to istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w odniesieniu do ww. działki organy prawidłowo zastosowały stawkę przewidzianą jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę normatywną zaskarżonej decyzji Kolegium stanowi przepis art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i ust. 2a u.p.o.l. Dla rozstrzygnięcia spornego zagadnienia w pierwszej kolejności istotne jest rozważenie, czy skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. – w brzmieniu obowiązującym do 30 kwietnia 2018 r. – wyjaśniając pojęcie działalności gospodarczej wskazuje, że jest to działalność, o której mowa w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819; dalej u.s.d.g.), z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast po 30 kwietnia 2018 r. ww. przepis definiując działalność gospodarczą odsyła do art. 3 u.p.p. Z art. 2 u.s.d.g. wynika, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Natomiast art. 3 u.p.p. definiuje działalnością gospodarczą jako zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zgodnie z powyższymi regulacjami, każda działalność, bez względu na formę organizacyjną podmiotu, który ją wykonuje, jest uznana za działalność gospodarczą. Zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę, przesłanki spełnienia definicji działalności gospodarczej zostały wykazane zarówno przez Burmistrza, jak i SKO. Organy obu instancji akcentowały, że w przypadku skarżącej występują wszystkie znamiona takiej działalności. Zorganizowany charakter prowadzonej przez stronę działalności wynika z formy organizacyjno-prawnej jej wykonywania oraz funkcjonowania w oparciu o zdefiniowaną strukturę organizacyjną. Spółka posiada swoje organy i władze, tj. Prezesa i jego zastępcę oraz Radę Nadzorczą. Ponadto działalność skarżącej ma cechy ciągłości, nie jest bowiem okazjonalna. Spółka jest aktywna od 2001 r., a do jej zadań wynikających z wpisu do KRS należy wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi, powierzonymi oraz budowa i sprzedaż mieszkań w systemie deweloperskim. Już sam charakter tychże zadań świadczy o tym, że nie są one jednorazowe, mogą być one wykonywane w dłuższym okresie czasu. Natomiast wskazując na zarobkowy charakter prowadzonej przez stronę działalności organy ustaliły, że w roku 2018 r. osiągnęła zysk netto w wysokości 888 215,65 zł, który Spółka osiągnęła z tytułu najmu mieszkań i garaży będących własnością Spółki oraz zarządzania wspólnotami mieszkaniowymi. Niemniej jednak kwestionując spełnienie warunku zarobkowości prowadzonej przez siebie działalności Spółka szeroko akcentowała, że nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność zarobkową i winna być traktowana jako spółdzielnie mieszkaniowe. Powoływała się przy tym na regulację ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (obecnie o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa; Dz. U. z 2023 r., poz. 790 ze zm; dalej: u.s.f.r.m.), w szczególności, że towarzystwa budownictwa społecznego są podmiotami non profit. Opierając się na regulacji art. 24 ust. 2 i art. 28 ust. 1 i 2 ww. ustawy argumentowała, że dochody towarzystwa nie mogą być przeznaczane do podziału między wspólników i członków, lecz przeznacza się je na działalność statutową towarzystwa, natomiast wysokość czynszu jest ograniczona ustawowo, co świadczy o tym, że Spółka nie ma możliwości zarabiania, a tym samym prowadzona działalność nie ma cech zarobkowości. Zauważyć w tym miejscu należy, że działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest zaś działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit) (por. wyrok z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1954/10). W doktrynie rozróżnia się pojęcie zysku od zarobku, wskazując, że wyłącznie z tym drugim mamy do czynienia z działalnością "non profit", która wprawdzie jest zarobkowa, to jednak dochód z niej osiągnięty w całości jest przeznaczany na pokrycie kosztów oraz/lub realizację celów statutowych podmiotu działalność tę wykonującego (por. K. Kohutek (w:) M. Brożyna, M. Chudzik, K. Kohutek, J. Molis, S. Szuster, Komentarz do art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, stan prawny 1 maja 2005 r., Lex i powołana tam literatura). W stosunkach zewnętrznych wspomniana działalność w zasadzie niczym nie będzie odbiegać od działalności innych podmiotów prowadzących ją w celu osiągnięcia zysku (a nie "tylko" zarobku). Wskazane rozróżnienie na pojęcie zysku i zarobku ma zatem znaczenie jedynie w stosunkach "wewnętrznych" danego podmiotu, jako że przesądza o celach przeznaczenia wypracowanego dochodu (zarobku). Z zarobkowym charakterem działalności wiąże się uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Wymóg ten spełniony jest wówczas, gdy działalność gospodarcza realizowana jest poprzez odpłatne (ekwiwalentne) świadczenia wzajemne spełniane w ramach obrotu gospodarczego. Działalnością gospodarczą jest więc tylko działalność zewnętrzna ("między przedsiębiorcami") mająca na celu np. świadczenie usług osobom trzecim. Nie jest zaś działalnością gospodarczą działalność prowadzona na potrzeby samej osoby prawnej lub zrzeszonych w niej członków (por. postanowienie SN z 29 kwietnia 1998r., III CZP 7/98; OSNC 1998/11/188, wyrok NSA z 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07). Zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą. Taki charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 201/21). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że działalność skarżącej jak najbardziej nosi znamiona zarobkowości. Bezsporne jest, że Spółka wypracowała w 2018 roku zysk. To zaś, że wypracowany przez nią zysk nie może być dowolnie wykorzystany, o czym świadczy redakcja art. 24 ust. 2 u.s.f.r.m., nie powoduje automatycznie, że nie jest on zyskiem. Inne jest tylko jego przeznaczenie. Z powołanej ustawy wynika, że musi być on przekazany na realizację celów statutowych. Ustawowe ograniczenia w sposobie jego wykorzystania nie pozbawiają jednak zysku jego podstawowej funkcji służącej kontunuowaniu działalności. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że sam ustawodawca w ustawie z dnia w 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych uznał towarzystwa budownictwa społecznego za podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Artykuł 17 ust. 1 pkt 44 tej ustawy stanowi, że wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Powyższe oznacza, że działalność Spółki stanowi działalność gospodarczą zarówno na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona nastawiona była na osiągnięcie zysku, co niewątpliwie realizowała. Potwierdza to m. in. rachunek zysków i strat za 2018 r. Równocześnie, jak już wskazano, działalność skarżącej ma cechy stałości i ciągłości. Strona systematycznie wykonuje ustawowo nałożone na nią zadania, stąd też nie mają one charakteru okazjonalnego, czy jednorazowego. W konsekwencji powyższych ustaleń, na tle analizowanej sprawy istotnym jest rozważanie, czy SKO właściwie zastosowało w sprawie art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l. do części działki nr [...] o powierzchni 2234 m2. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z treści tego przepisu wynika ogólna zasada, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy należy traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. Zgodnie z jego treścią, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Niniejsze oznacza, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) nieruchomości skutkuje tym, że dany budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym miejscu należy uwzględnić, że w wyroku z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Trybunał stanął na stanowisku, że zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, a to prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał przypisał brakowi precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. TK uznał, że zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów. Z tezy wyroku TK z 24 lutego 2021 r. w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l.), co nie jest takie jednoznaczne w przypadku poprzedniego orzeczenia. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Jak wskazał NSA w wyroku z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 21/21 jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Mimo, że przywołany wyrok zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ma on uniwersalne znaczenie (zob. np. wyroki NSA: z 4 marca 2021r. sygn. akt III FSK 895/21, z 16 czerwca 2021r. sygn. akt III FSK 25/21 oraz III FSK 60/21). Zagadnienie znaczenia pojęcia "związania" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, doprecyzował wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, gdzie wskazano, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Powstaje oczywiście problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd prezentowany w literaturze, że trudno jest w tym zakresie wskazać uniwersalne kryterium, a właściwe rozwiązania powinny uwzględniać konkretne okoliczności faktyczne (zob. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, ibidem.). Niemniej jednak wydaje się, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. Uwzględniając powyższe rozważania, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że sporna część działki nr [...] o powierzchni 2234 m2 jest związana z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Jak słusznie zauważył organ, przedmiotowa działka została ujęta przez stronę w ewidencji środków trwałych. Zasadnie też Kolegium akcentowało, że Spółka jako przedsiębiorca, powinna poczynić działania w celu gospodarczego zagospodarowania i wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w ramach zakresu swojej działalności gospodarczej wynikającej z KRS, bądź też rzeczywiście zagospodarować tę nieruchomość w ten sposób, aby rzeczywiście można było stwierdzić, że grunt ten związany jest z budynkami mieszkalnymi. Jako przedmiot działalności strona w KRS uwzględniła bowiem m.in. roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, czy zarządzanie nieruchomościami na zlecenie. Słuszne było więc zapatrywanie organu, zgodnie z którym w przypadku niemożności zagospodarowania w powyższy sposób przedmiotowej nieruchomości, skarżąca powinna rozważyć jej geodezyjny podział i sprzedaż, by nie generować zbędnych kosztów. Za chybiony należy więc uznać zarzut Spółki, że SKO nie wykazało potencjalnego związku spornej nieruchomości z działalnością gospodarczą strony. W tym miejscu należy zauważyć, że sporna działka jest terenem otwartym, nie jest ona bowiem ogrodzona, jak w przypadku placu zabaw, który został usytuowany na jej terenie. Pomimo, że skarżąca twierdziła, że nieruchomość ta służy mieszkańcom do celów rekreacyjno-wypoczynkowych, to nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów. Tymczasem z analizy zdjęć i mapki wynika sposób wykorzystania przedmiotowej działki. Usytuowanie na niewielkiej części tej nieruchomości placu zabaw, który de facto zajmuje powierzchnię jedynie 300 m2, nie może automatycznie kwalifikować całości działki do wyłączenia unormowanego w art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi obejmuje nie tylko grunty zabudowane takimi budynkami, ale również grunty położone w otoczeniu budynków mieszkalnych, zapewniające właściwe z nich korzystanie. Chodzi przede wszystkim o grunty dające odpowiedni dostęp do budynków mieszkalnych oraz możliwość zaspokojenia gospodarczo i społecznie uzasadnionych potrzeb ich mieszkańców, np. place dla dzieci (por. wyroki NSA z 26 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1241/17; wyrok WSA w Lublinie z 18 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 54/21; dostępne na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przepisie tym ustawodawca stanowi o gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, nie zaś o działkach ewidencyjnych. Zatem w ocenie tut. Sądu nie do zaakceptowania jest pogląd, zgodnie z którym przeznaczenie jedynie niewielkiej części działki na zapewnienie właściwego korzystanie z budynku mieszkalnego czy niezbędną obsługę takiego budynku, np. na chodnik, boisko czy plac zabaw, oznaczałoby, że cała działka jest związana z tym budynkiem, a tym samym nie może być zaliczona do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stosownie do art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.. Uwzględniając powyższą regulację zasadnie organy wywiodły, że tylko część spornej działki związana jest z budynkiem mieszkalnym. Jedynie bowiem grunt spełniający kryteria z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., tzn. ten, na którym znajduje się plac zabaw, można opodatkować podatkiem od nieruchomości jak dla gruntów pozostałych, co też w sprawie organy prawidłowo uczyniły. Natomiast resztę działki nr [...] o powierzchni 2234m2 należało opodatkować według stawek najwyższych, bowiem jak wyżej ustalono, w rozpatrywanym przypadku istnieje związek spornej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tej też przyczyny zarzuty odnoszące się do zastosowanych stawek podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. c u.p.o.l.) należało uznać za chybione. Ponadto Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych niż podniesione w skardze naruszeń przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.