I SA/Go 310/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo – Akcyjna na niewykonanie przez Zarząd Województwa czynności nakazanej prawem polegającej na podjęciu uchwały w przedmiocie przyjęcia projektu objętego wnioskiem nr [...] do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 oddala skargę. P Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo Akcyjna (zw. dalej Skarżąca Spółka, Strona) wniosła skargę na niewykonanie przez Zarząd Województwa (zw. dalej Zarząd) czynności nakazanej prawem polegającej na podjęciu uchwały w przedmiocie przyjęcia projektu do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013. Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym: P Spółka Akcyjna złożyła, w ramach konkursu [...], wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Wzmocnienie pozycji na rynku spółki P S.A. poprzez stworzenie centrum usługowo-gastronomicznego – gm. [...]" (nr projektu [...]). Złożony wniosek przeszedł ocenę formalną i w związku z tym został skierowany do oceny merytorycznej, gdzie otrzymał ocenę pozytywną (113,5 pkt tj. powyżej 70% punktów do zdobycia) i został umieszczony na liście rezerwowej. Skarżący złożył środek odwoławczy w postaci protestu, który został rozpatrzony pozytywnie. Na skutek pozytywnie rozpatrzonego protestu przedmiotowy projekt został przekazany do ponownej oceny i tym razem uzyskał wynik negatywny (uzyskał jedynie 90,0 pkt czyli o 23,5 punkty mniej niż pierwotnie) i został odrzucony. W związku z powyższym, nie znalazł się na skorygowanej po dokonaniu powtórnej oceny merytorycznej wniosków złożonych w ramach konkursu nr [...] liście rezerwowej projektów, które otrzymały co najmniej 97,5 pkt. Pismem z dnia [...] marca 2010 r., podpisanym przez K.D. Zastępcę Dyrektora Departamentu Regionalnego Programu Operacyjnego, poinformowano Skarżącą Spółkę o negatywnej ocenie projektu. Wskutek złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargi, wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I SA/Go 960/10 Sąd stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Podpisana przez K.D. informacja z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie wyniku powtórnej oceny merytorycznej projektu nr [...], będąca aktem organu administracji publicznej, została dokonana z naruszeniem art. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 57 ust. 1 i ust. 5 ustawy o samorządzie województwa. Dodał ponadto, że z uwagi na formalny charakter uchybień powodujących uwzględnienie skargi, ocena zarzutów merytorycznych zawartych w skardze była przedwczesna. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Skarżąca Spółka wycofała ww. protest. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym poinformowała, że przedmiotowy projekt zostanie ujęty na liście rezerwowej dla konkursu nr [...] z ilością punktów otrzymaną podczas pierwotnie przeprowadzonej ocenie merytorycznej. Następnie, pismem z dnia [...] stycznia 2011r. P Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo Akcyjna wezwała do usunięcia naruszenia prawa i podjęcie przez Zarząd Województwa uchwały o przyjęciu projektu pt. "Wzmocnienie pozycji na rynku spółki P S.A. (obecnie P S.A. S.K.A.) poprzez stworzenie centrum usługowo-gastronomicznego – gm. [...]" objętego wnioskiem nr [...] do dofinansowania w ramach konkursu nr [...] dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013. W uzasadnieniu wskazała, że uchwałami Zarządu Województwa z dnia [...] marca 2010 r. oraz [...] lipca 2010 r. dofinansowanie otrzymały projekty znajdujące się na liście rezerwowej, które otrzymały co najmniej 112 pkt. Skoro więc projekt skarżącej Spółki uzyskał 113,5 pkt to, w jej ocenie, winien się znaleźć na liście projektów przyjętych do dofinansowania na co najmniej 23 pozycji, co więcej, otrzymana liczba punktów uzasadnia włączenie projektu na listę podstawową, a nie - jak wskazał organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. - na listę rezerwową. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poinformowano, że Zarząd Województwa podejmując decyzję o wybraniu projektów do dofinansowania kierował się listą projektów znajdujących się w danej chwili na liście rezerwowej oraz dostępnością środków w ramach Działania 2.2. W przypadku projektu złożonego przez Skarżącą Spółkę, zarówno w dniu [...] marca 201 r. jak i [...] lipca 2010r., nie znajdował się on na liście rezerwowej, gdyż w wyniku złożenia protestu, stracił on swoją pozycję na tej liście, a uzyskane w powtórnej ocenie merytorycznej 90 pkt nie pozwoliły na jego umieszczenie na skorygowanej liście rezerwowej, zaś decyzję o wycofaniu protestu złożono [...] grudnia 2010r. czyli już po uchwaleniu przez Zarząd rozszerzenia listy wniosków wybranych do dofinansowania. Zatem, w ocenie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia prawa. Jednocześnie poinformowano, iż nie ma możliwości przychylenia się do wezwania i podjęcia uchwały o dofinansowaniu projektu Skarżącej Spółki; potwierdzono, iż przedmiotowy projekt znajduje się na liście rezerwowej (z pierwotnie przyznaną punktacją), jednakże z braku środków finansowych pozwalających na kolejne dofinansowanie projektów znajdujących się na liście rezerwowej, zawarcie umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu obecnie jest niemożliwe. W skardze wniesionej na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U nr 142, poz. 1590 ze zm.) oraz na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zaskarżono niewykonanie czynności nakazanych prawem polegających na podjęciu uchwały w przedmiocie projektu pt "Wzmocnienie pozycji na rynku spółki P S.A. (obecnie P S.A. S.K.A.) poprzez stworzenie centrum usługowo-gastronomicznego – gm. [...]" objętego wnioskiem nr [...] do dofinansowania w ramach konkursu nr [...] dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013, wnosząc o nakazanie organowi podjęcia uchwały w ww. przedmiocie. W motywach w pierwszej kolejności opisała przebieg dotychczasowego postępowania oraz przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie a także wynikające z ich treści zasadnicze dyspozycje (art.5 pkt 2, art.18 pkt 2, art.20 ust.2 art.25 ust.1, art.26 ust.1 pkt 3-5, art.28 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 84 poz. 712 z 2009 r. ). Następnie zarzuciła, że żaden z opublikowanych dokumentów (wydruk ze strony internetowej organu, płyta CD zawierająca wszystkie opublikowane wówczas dokumenty) nie zawierał informacji, że po wniesieniu protestu wniosek zostanie ponownie zweryfikowany we wszystkich kryteriach oceny, a nie tyko w zakresie zakwestionowanym przez wnioskodawcę. W jej ocenie, sposób przeprowadzenia procedury odwoławczej uchybia nie tylko Wytycznym sporządzonym przez organ, Wytycznym MRR, ale i również podstawowym zasadom systemowym. Wskazała też, że utrata pozycji na liście rankingowej uzyskana po pierwotnej ocenie również nie była przewidziana w systemie realizacji opublikowanym przez organ. Podkreśliła, że mimo, że ustawodawca nie przewidział wprost konieczności utworzenia rezerw finansowych na podpisanie umów z wnioskodawcami, których projekty otrzymują ocenę pozytywną w wyniku procedury odwoławczej, to konieczność taka wynika z wykładni teologicznej ww. ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. Wskazał, że skoro ww. projekt zdobył 113,5pkt, powinien znaleźć się na liście projektów przyjętych do dofinansowania co najmniej na 23 pozycji. Otrzymana liczba punktów uzasadnia włączenie projektu na listę podstawową, a nie – jak wskazał organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2010r. – na listę rezerwową. W odpowiedzi, organ uznając zarzuty skargi za bezzasadne wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] maja 2011r. pełnomocnik Skarżącej Spółki podkreślił, że bezprawne jest usunięcie wniosków Skarżącej z listy rezerwowej argumentując to tym, że wskutek złożonego protestu projekty te utraciły swoje pozycje na tej liście. Również za niezgodną z prawdą uznał twierdzenia organu, że wszystkie środki finansowe zostały już rozdysponowane i alokacja przeznaczona na konkurs została wyczerpana; niemożliwym staje się więc objęcie przedmiotowych projektów dofinansowaniem. Wskazał przy tym, że [...] kwietnia 2011r. organ zmienił uchwałę z dnia [...] września 2009 r. ustalając nową, bo okrojoną o dwa projekty, listę projektów przyjętych do dofinansowania. Biorąc zaś pod uwagę wszystkie wnioski, które zostały usunięte z listy dofinansowania organ aktualnie dysponuje, według wyliczeń Skarżącej, kwotą w wysokości 3.965.162,03 zł. Z kolei pismem z dnia [...] czerwca 2011r. Skarżąca podniosła, że projekty nr 008 i 065 zostały usunięte z listy projektów wybranych do dofinansowania uchwałą z dnia [...] lipca 2010 r., tymczasem nie wynika to z treści tej uchwały, przynajmniej w zakresie opublikowanym na stronie WWW. Uchwała ta udzielała dofinansowania kolejnym 16 projektom z listy rezerwowe, nic natomiast nie mówiła o usuwaniu projektów ze sporządzonych wcześniej (w dniu [...] września 2009 r. i [...] marca 2010r.) list. Zastanawiającym dla skarżącej Spółki jest także to, że pomimo wcześniejszych kategorycznych zaprzeczeń organu jakoby posiadał on wolne środki w ramach Działania 2.2, w piśmie z dnia [...] maja 2011r. przyznaje, że dysponuje jednak pewną kwotą środków finansowych na dofinansowanie. Dodatkowo podniosła, że podstawą skargi sądowo-administracyjnej złożonej w niniejszej sprawie jest art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy o samorządzie województwa. Przyznaje przy tym, że istnienie lub brak środków pozwalających na dofinansowanie leży poza zainteresowaniem sądu administracyjnego i poza zakresem jego kognicji, z tym że sąd administracyjny w niniejszej sprawie nie ma nakazać złożenia określonego oświadczenia woli - co jest domeną sądów cywilnych, ma natomiast nakazać podjęcie uchwały odpowiedniej treści w zakresie wyboru projektów do dofinansowania. Sekwencja czynności, w ocenie Skarżącej, winna wyglądać następująco: a) Ustalenie regulaminu - organ, b) Złożenie wniosku - wnioskodawca, c) Ocena wniosku - organ, d) Wybór projektów do dofinansowania - uchwała organu, e) Zawarcie umowy cywilnoprawnej o dofinansowanie - strony, podkreślając przy tym, że żaden z ww. etapów nie może być zastąpiony bądź pominięty, zaś gdy organ dopuści się bezczynności na jakimkolwiek etapie wówczas sąd administracyjny na mocy art. 91 ust. 2 ustawy samorządowej może nakazać dokonanie organowi określonej czynności nakazanej prawem, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W jej ocenie, w niniejszej sprawie nie jest istotne wyłączenie zawarte w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poza tym wyłączenia o których mowa w cyt. wyżej przepisie dotyczą tylko rozstrzygnięć sądu w stosunku do zaskarżonych aktów, a nie w stosunku do bezczynności organów w wydaniu danego aktu. W związku z powyższym, w opinii Skarżącej, nie ma przeszkód aby w niniejszej sprawie zastosować, równolegle do art. 91 ust. 2, art. 149 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Po myśli § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712), kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Zwrócić przy tym uwagę należy, że skarga P Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo Akcyjna została wniesiona na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590) zw. dalej u.s.w. Zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 1, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z regulacji zawartej w art. 91 ust. 1 u.s.w., zgodnie z którym przepisy art. 90, przewidującego zaskarżalność aktów prawa miejscowego, stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Zaznaczyć należy, iż powyższa regulacja stanowi lex specialis w stosunku do art. 3 p.p.s.a. co w konsekwencji oznacza, że art. 90 u.s.w., jako przepis szczególny w zakresie w jakim określa przedmiot skargi do sądu ma pierwszeństwo przed regulacją zawartą w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Aktami prawa miejscowego, zgodnie z brzmieniem art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483) zw. dalej Konstytucja, są źródła powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Mogą być wydawane wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Wobec braku kompleksowej definicji "aktu prawa miejscowego" należy wskazać, że w doktrynie oraz orzecznictwie został wyrażony pogląd, zgodnie z którym będąc źródłami prawa powszechnie obowiązującego, akty prawa miejscowego muszą mieć charakter normatywny, abstrakcyjny i generalny. Charakter generalny mają te normy, które określają adresata przez wskazanie cech, nie zaś przez wymienienie z imienia (nazwy), z kolei abstrakcyjność normy wyraża się w określeniu postępowania w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie w jednej konkretnej sytuacji (por. P. Chmielnicki i in., Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, wyd. Lexis Nexis, 2005 r., s. 416). W świetle orzecznictwa, jeżeli akt prawotwórczy zawiera co najmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to jest to akt prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2002r. l SA 2160/01, LEX nr 81765). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd orzekający doszedł do przekonania, iż w świetle przedstawionych wyżej wywodów prawnych należy stwierdzić, że systemy realizacji programów operacyjnych nie mieszczą się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego określonego w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji. Uchwały, informacje i inne akty określające system realizacji programu operacyjnego nie stanowią aktów prawa miejscowego, bowiem nie zawierają ani jednej normy skierowanej na zewnątrz, mającej ponadto charakter generalny i abstrakcyjny; są podejmowane na poszczególnych etapach realizacji regionalnego programu operacyjnego i bez wątpienia dotyczą kwestii dofinansowania indywidualnej, imiennie oznaczonej osoby. Argumentem przeciwko uznaniu za akt prawa miejscowego systemów realizacji programów operacyjnych jest także sposób i forma ich publikacji przewidziana przez ustawodawcę. Uznać należy, że skoro ustawodawca nie przewidział obowiązku publikacji uchwał zarządu o systemie realizacji programu w trybie właściwym dla ogłaszania aktów prawa miejscowego stanowiącej, w myśl art. 88 Konstytucji warunek ich wejścia w życie, to tym samym nie zaliczył ich do aktów prawa miejscowego. Druga płaszczyzna rozpoznania sporu w niniejszej sprawie dotyczy uregulowań zawartych we wspomnianej już wcześniej ustawie z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która przewiduje możliwość sądowoadministracyjnej kontroli czynności podmiotów (m. in. instytucji zarządzających) wykonujących zadania w ramach programów polityki rozwoju. Zgodnie z przepisem art. 30c ust. 1 cyt. wyżej ustawy (dodanym na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Dz. U. Nr 216, poz. 1370), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin do wniesienia tej skargi wynosi 14 dni od otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej. Z omówionych wyżej przepisów wynika, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju bardzo ogranicza dopuszczalność sądowoadministracyjnej kontroli działań podejmowanych przez między innymi instytucję zarządzającą, nie przewidując możliwości zaskarżenia wszystkich działań podejmowanych w postępowaniu konkursowym, jak również i działań podejmowanych po zamknięciu tego postępowania i wyłonieniu beneficjentów. Jednocześnie w art. 30e odsyła ona w zakresie nieuregulowanym do odpowiedniego stosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów p.p.s.a. w tym art. 30e wymienionych. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie projekt Skarżącej Spółki uzyskując 113,5 pkt, pozytywnie przeszedł etapy oceny formalnej i merytorycznej, i został umieszczony na liście rezerwowej. Na skutek złożonego protestu, w wyniku powtórnej weryfikacji, projekt tym razem został oceniony negatywnie i został odrzucony. Niezadowolona z powyższego Spółka złożyła skargę, którą wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił i przekazał do ponownego rozpoznania sprawy tj. do ponownego rozstrzygnięcia protestu. Wtedy skarżąca wycofała swój protest zgłoszony wobec wniosku o dofinansowanie projektu. Regulamin konkursu, do którego stanęła skarżąca Spółka ubiegając się o dofinansowanie przewiduje jeden środek odwoławczy w postaci protestu, który może dotyczyć każdego etapu oceny projektu i jego wyników w zakresie formalnym i merytorycznym. Przysługuje on każdemu beneficjentowi, którego projekt nie uzyskał pozytywnego wyniku oceny, a po otrzymaniu informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu beneficjent ma prawo wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarżąca Spółka pismem z dnia [...] grudnia 2010r. wycofując swój protest, doprowadziła do powrotu do sytuacji pierwotnej tj. sprzed wniesienia owego protestu. Zatem, wycofanie złożonego wcześniej protestu wywołało skutek tak jakby protest w ogóle nie został złożony. Tym samym stwierdzić należy, że skarżąca Spółka nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jedynie na marginesie, Sąd stwierdza, że ma w niniejszej sprawie zastosowanie wspomniany wyżej art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż zdaniem Sądu reguluje on odpowiednie zastosowanie przepisów p.p.s.a. dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podejmowanych w trakcie postępowania odwoławczego i następującego po nim postępowania sądowoadministracyjnego, z wyłączeniem jednak art. 52-55, art. 61 § 3, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Dlatego też niezasadnym było przywołanie w złożonej skardze art. 52 § 4 p.p.s.a., skoro stosowanie tego przepisu zostało w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączone. Kończąc: nie można mówić o bezczynności organu w podjęciu uchwały w przedmiocie przyjęcia projektu do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013, skoro do takiego działania organ nie był zobowiązany. Organ nie ma bowiem prawa do samoistnego, nie znajdującego podstawy w normie ustawowej tj. bez wyraźnego upoważnienia ustawowego, kształtowania prawa w zakresie systemu realizacji programu poprzez podjęcie żądanej przez skarżącą Spółkę uchwały. Powyższe czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. /-/ D. Skupień /-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz