I SA/Go 313/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2018 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. G.S., reprezentowany przez adwokata wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok. Skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2018 r., jednakże w żaden sposób nie uzasadnił złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji ale i decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu Sądu w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a.. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Z ww. art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżący, co istotne reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji jednakże w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku. Nie wykazał zatem, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki te nie wynikają także z akt rozpoznawanej sprawy. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie jest wystarczające jedynie złożenie wniosku. Strona winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej przedstawiając konkretne zagrożenia płynące z wykonania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FZ 200/18 - cytowane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podkreślić także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.