I SA/Go 315/09

Dnia 13 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 20 maja 2009 r. na wskazaną decyzję pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że spłaca kredyty w wysokości 800 zł oraz 300 zł, ponosi opłaty za prąd, gaz telefon, wywóz nieczystości w kwocie łącznej około 540 zł. Na utrzymanie rodziny – skarżącej jej męża – pełnomocnika oraz ich syna pozostaje minimum socjalne. We wniosku wskazano także, że skarżąca jest bardzo chora i z tego tytułu otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny. Do wniosku dołączono dowody ponoszenia wymienionych opłat oraz kredytów. Z przedłożonych odpisów decyzji oraz orzeczenia wynika, że skarżąca jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art.61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znacznej szkody" oznacza każdą szkodę zarówno majątkową, jak też niemajątkową, bowiem przepis ustawy nie różnicuje rodzaju szkód, które mogą być wyrządzone w przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji. Nadto szkoda musi być tego rodzaju, iż nie da się ona wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Następuje to w przypadku zagrożenia utraty przedmiotu świadczenia, który jest niemożliwy do zastąpienia innym przedmiotem, którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, a także gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy też spowodowałoby to zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej i utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny. We wniosku i jego uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej powołuje się na okoliczności świadczące o trudnej sytuacji życiowej rodziny. Nie są one przez organ kwestionowane. Mogą mieć one jednak znaczenie dla ewentualnego prawa pomocy nie zaś instytucji wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie dotyczą jej przesłanek. Przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są bowiem identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, FZ38/04, niepubl.). We wniosku i jego uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej nie powołał się przesłanki wstrzymania ani też ich nie uzasadnił. To zaś uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Uwzględniając nawet, iż skarżący nie jest zawodowym pełnomocnikiem w sprawie nie da się dostrzec okoliczności, które mogłyby na szkodę lub nieodwracalne skutki naprowadzać. Z tych względów uznając wniosek za bezzasadny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono jak wyżej.