I SA/Go 32/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. W dniu 31 grudnia 2014 r. M.G. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] czerwca 2014r. nr [...] w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W wyniku podjętych czynności kontrolnych, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z dokonanym w okresie od [...] stycznia 2013r. do [...] września 2013r. obrotem suszem tytoniowym, które zakończyło się wydaniem przez niego w dniu [...] czerwca 2014r. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. Decyzja ta, po dwukrotnym jej awizowaniu w dniach 1 i 9 lipca 2014 r., została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". W dniu 13 października 2014 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, który uzasadnił brakiem winy w nieodebraniu wysłanej do niego decyzji. Wskazał, że w związku z częstymi i długimi wyjazdami już wiele miesięcy wcześniej upoważnił kolegę M.M. do odbioru korespondencji, ale przesyłek awizowany nie chciano mu w urzędzie pocztowym wydawać. W dniu 7 października 2014r. M.M. wydano korespondencję zawierającą tytuły wykonawcze wystawione w oparciu o decyzję z [...] czerwca 2014 r. i dopiero w tym dniu skarżący powziął informację o wydaniu tego orzeczenia. Postanowieniem z [...] listopada 2014r. Dyrektor Izby Celnej odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając zaskarżone postanowienie Dyrektor w pierwszej kolejności wyjaśnił, że instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych będących wynikiem nie wykonania czynności procesowej w terminie dla tej czynności wyznaczonym, jeżeli podmiot, który uchybił terminowi, nie ponosi w tym zakresie winy. Wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, podanie o przywrócenie terminu zostanie wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, a jednocześnie z wniesieniem podania dopełniono czynności dla której był określony termin. Przypomniał, że osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do stanu sprawy, Dyrektor wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] czerwca 2014 r. została uznana za doręczoną, w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 16 lipca 2014 r. Zatem skarżący miał prawo wnieść odwołanie do 29 lipca 2014 r. Składając je 13 października 2014 r., uchybił terminowi określonemu w art. 223 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu ww. terminowi. Organ przede wszystkim wykazał sprzeczne twierdzenia skarżącego co do powodów uchybienia terminu. We wniosku będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy skarżący wskazał bowiem na niemożność odbioru przez upoważnionego wcześniej pełnomocnika - kolegę M.M. korespondencji z Urzędu, spowodowaną sporządzeniem nieprawidłowego pełnomocnictwa pocztowego i jednoczesny brak możliwości osobistego stawienia się skarżącego, z uwagi na jego kilkumiesięczny pobyt za granicą. Z kolei, we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], przekazanym do sądu za pośrednictwem organu, jako przyczynę uchybienia terminowi wskazano "lekko wygięte drzwiczki do skrzynki pocztowej, co może wskazywać na nieuprawnione uzyskanie dostępu do niej". W odniesieniu do twierdzeń skarżącego, że od kilku miesięcy przebywa za granicą, w związku z czym nie mógł odbierać korespondencji, organ wskazał, że załączone do wniosku o powrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnictwo zostało udzielone przez M.G. adwokatowi w dniu [...] czerwca 2014 r.. Strona przebywała więc w tym czasie w Polsce, a w dniu 18 czerwca 2014r. (po dwukrotnym awizowaniu) odebrała postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego, w którym organ ten poinformował o zakończeniu postępowania dowodowego i wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zatem skarżący miał świadomość, że niebawem zostanie wydana decyzja kończąca postępowanie podatkowe i nie zgłaszał faktu wyjazdu z kraju oraz nie zgłosił Naczelnikowi faktu ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, a taki obowiązek wynika z przepisu art. 147 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od wykazanych wyżej przyczyn uniemożliwiających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Celnego pismem z [...] września 2014 r. poinformował pełnomocnika skarżącego - adwokata T.R. o wydaniu decyzji podatkowych, m.in. decyzji z [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 29 września 2014 r. Gdyby nawet przyjąć, że dopiero w tym dniu pełnomocnik skarżącego powziął informację o wydaniu decyzji, to ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu był dzień 6 października 2014 r. Tymczasem wniosek skarżącego złożony został 13 października 2014 r., zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Konkludując, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w sprawie wystąpiły jedynie dwie, z czterech przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. W złożonej w ustawowym terminie skardze M.G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie: - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez ustalenie w sposób dowolny, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. art. 191 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ, w szczególności dotyczącego weryfikacji okoliczności związanych z nieotrzymaniem przez skarżącego przesyłek do niego kierowanych, w tym nieprzesłuchanie świadka M.M. odpowiedzialnego za odbiór korespondencji skarżącego. Uzasadniając skargę M.G. podał, że w związku z częstymi i długimi wyjazdami wiosną 2014 r. upoważnił kolegę M.M. do obierania korespondencji, a wyjazd na przełomie czerwca i lipca 2014 r. był nieplanowany i wynikał z niepewnej sytuacji prawnej w kraju. W związku z powyższym dopiero w sierpniu 2014 r. do urzędu pocztowego przesłał pełnomocnictwo dla M.M. do odbioru korespondencji, w wyniku czego nastąpiło jednorazowe jej wydanie, a następnie zostało zakwestionowane, w związku z czym skarżący przesłał kolejne, tym razem notarialne pełnomocnictwo pocztowe. Nieodebranie korespondencji i niewniesienie środka zaskarżenia w terminie nie było więc przez niego zawinione. Ponadto organ błędnie uznał za niewiarygodne jego twierdzenie, jakoby nie było go w kraju w dniu doręczania decyzji z [...] czerwca 2014 r., skoro był w nim jeszcze w dniu 18 i 26 czerwca 2014 r. Organ nie wziął pod uwagę, że decyzję doręczono skarżącemu rzekomo dopiero 15 (lub jak twierdzi organ w innym miejscu 16) lipca 2014 r., kiedy nie było go w kraju. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło co najmniej do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Zaznaczył też, że dopiero 7 października 2014 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi, tj. kiedy M.M. wydano korespondencję zawierającą tytuły wykonawcze wydane w oparciu o skarżoną decyzję i kiedy powzięto informacje dotyczące przedmiotu i treści decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, wskazując na bezzasadność podnoszonych zarzutów, wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej - wydane na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej - odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wydanej w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. W myśl art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Stosownie zatem do przytoczonej wyżej regulacji - dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Spór pomiędzy stronami dotyczy drugiej i trzeciej przesłanki tj. dochowania 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a właściwie ustalenia momentu od którego ww. termin miał być liczony, jak również uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego. Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia należy przede wszystkim wyjaśnić, że powołana powyżej norma nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że jakiekolwiek niedbalstwo wnioskującego, każdy, nawet najlżejszy stopień jego zawinienia w uchybieniu terminu, dyskwalifikuje możliwość zastosowania wobec niego przedmiotowej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 kwietnia 1997r., III SA 1581/95; z 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99; z 16 maja 2006 r., II FSK 616/2005), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2004, s. 586; H. Dzwonkowki, (w:) C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 437). Nie ulega przy tym wątpliwości, że obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ administracji. To sam zainteresowany ubiegający się o zastosowanie wobec niego tej instytucji powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna i istniała cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe oznacza, że nie jest zatem wymagany dowód, lecz tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Z kolei, zadaniem organu w postępowaniu o przywrócenie terminu jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia. W rozpoznawanej sprawie, decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] czerwca 2014 r., którą strona zamierzała kwestionować w drodze odwołania, została prawidłowo doręczona skarżącemu 15 lipca 2014 r., w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Skarżący, co prawda, pośrednio kwestionuje skuteczność doręczenia tej decyzji w drodze tzw. doręczenia zastępczego, jednak w żaden sposób nie zdołał podważyć któregokolwiek z elementów warunkujących skuteczność doręczenia w świetle art. 150 Ordynacji podatkowej (niemożność doręczenia w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149, adresat był dwukrotnie w odpowiednich odstępach czasu zawiadamiany o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienia te były zamieszczane w wyznaczonych miejscach). Dochowanie powyższej procedury pozwalało na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia przesyłki z upływem czternastego dnia od chwili zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. W związku z powyższym, skarżącemu od 16 lipca 2014 r. rozpoczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął bezskutecznie 29 lipca 2014 r., gdyż skarżący nie złożył w terminie ustawowym środka odwoławczego. Dopiero 13 października 2014 r. skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na jego wniesienie. Trzeba także zauważyć, że zgodnie z treścią art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jest to termin nieprzywracalny i zanim organ rozpatrzy zasadność złożonego podania o przywrócenie terminu, jest obowiązany zbadać, czy składając to podanie wnioskodawca zachował termin określony w ww. przepisie. Jeżeli organ stwierdzi, że podatnik nie zachował terminu do wniesienia tego podania, odmawia przywrócenia terminu bez konieczności oceniania czy wnioskodawca uprawdopodobnił brak swojej winy, o którym mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejsze sprawie kwestię zachowania terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej rozpatrzył, trafnie stwierdzając, że skarżący terminu tego nie zachował. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił znaczenie i skutki prawne pisma Naczelnika Urzędu Celnego z [...] września 2014 r., w którym poinformowano pełnomocnika skarżącego o wydaniu w dniu [...] czerwca 2014 r. decyzji m.in. o numerze [...] w oparciu o protokół kontroli nr [...]. Prawidłowo Dyrektor stwierdził, że w dniu doręczenia pełnomocnikowi ww. pisma, tj. w dniu 29 września 2014 r., ustała w istocie przyczyna uchybienia terminu. Strona powzięła bowiem już w tym dniu informację o wydaniu decyzji wymiarowych kończących postępowania podatkowe w oparciu o wskazany protokół kontroli w zakresie podatku akcyzowego w stosunku do suszu tytoniowego od [...] stycznia do [...] września 2013 r., czyli m.in. za okres objęty decyzją wymiarową, którą skarżący kwestionuje w drodze odwołania, a jak już wcześniej wykazano, nie było żadnych faktycznych przeszkód, które uniemożliwiałyby dowiedzenie się przez pełnomocnika co do rozstrzygnięcia, jak i treści zapadłej decyzji. Tym bardziej, że pełnomocnictwo do reprezentowania interesów skarżącego "w sprawach administracyjnych, celnych, skarbowych, w szczególności w sprawie prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego [...]" adwokat T.R. otrzymał [...] czerwca 2014 r. Zatem stwierdzenie przez organ wniesienia podania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z uchybieniem terminu wskazanego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej powinno skutkować odmową przywrócenia terminu właśnie z powodu upływu nieprzywracalnego terminu do wniesienia podania w tym zakresie. Jednakże działający w niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał również analizy przyczyn niedochowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania, dochodząc do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu tego terminu. Stanowisko to Sąd w pełni podziela. Podane przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania nie uprawdopodobniają wcale, że uchybienie to nastąpiło bez winy skarżącego, w rozumieniu tej kategorii na gruncie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Wręcz przeciwnie - prowadzą do wniosku o niezachowaniu jakiejkolwiek staranności. Przede wszystkim podnieść należy, że generalnie wyjazdy, bez względu na ich charakter, czas trwania, nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu procesowego. Skarżący wyjeżdżając na granicę, jak sam oświadczył na dłuższy, bo kilkumiesięczny pobyt, powinien był podjąć wszystkie możliwe środki aby zapewnić sobie wiedzę w zakresie prowadzonego wobec niego postępowania wymiarowego oraz zagwarantować ochronę swoich praw, tym bardziej, że przed wyjazdem został mu dwukrotnie (tj. 5 i 18 czerwca 2014 r. daty doręczenia postanowień) wyznaczony przez organ pierwszej instancji 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na przepis art. 147 Ordynacji podatkowej, który w § 1 zobowiązuje stronę postępowania podatkowego, w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, chyba że doręczenie, następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu w sprawie. Wprawdzie skarżący takiego pełnomocnika nie ustanowił, jednak nie można zarzucić mu, że całkowicie zaniedbał swoje interesy, bowiem w dniu [...] czerwca 2014 r., zatem jeszcze przed wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej w dniu [...] czerwca 2014 r. decyzji podatkowej, ustanowił w sprawie profesjonalnego pełnomocnika - adwokata T.R.. Jednakże o fakcie tym ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie poinformowali organu prowadzącego postępowanie, w którym pełnomocnik reprezentował już skarżącego. Pełnomocnictwo przedłożone zostało organowi dopiero 5 listopada 2014 r. (w piśmie z [...] października 2014 r. kancelaria pełnomocnika wskazana została jedynie jako adres do doręczeń). W ocenie Sądu istotne jest, że ani skarżący, ani jego pełnomocnik niezwłocznie po jego umocowaniu, nie podjęli żadnych kroków, aby dowiedzieć się jakie czynności podjął organ w związku z zakończeniem postępowania dowodowego, nie uznali za konieczne ustalenie co zawierały awizowane przesyłki, których odbioru odmówiono M.M., nie podjęli również - odpowiednio wcześnie - żadnych innych działań (np. w formie kontaktu telefonicznego), co bez wątpienia umożliwiłoby podjęcie dalszych czynności, w szczególności również terminowe złożenie odwołania. W rozpoznawanej sprawie nie bez znaczenia są także sprzeczności w wyjaśnieniach skarżącego, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, w zakresie umocowania M.M., okoliczności odbioru przez niego korespondencji i późniejszej odmowy wydawania przesyłek przez Pocztę Polską, ponieważ nawet skuteczne udzielenie zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. 2004 nr 5, poz. 34 ze zm.) nie spowodowałoby doręczenia decyzji pełnomocnikowi pocztowemu, bowiem przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące doręczeń (art. 144 i nast.) nie przewidują możliwości dokonywania doręczeń za pośrednictwem pełnomocników pocztowych. Zasadnie również organ podkreślił różnice we wskazaniu przyczyn uchybienia terminowi w rozpatrywanym przez organ wniosku i we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2014 r. W ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy przyjął, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą przemawiać za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. Nie odpowiadają one bowiem kryterium uprawdopodobnienia braku winy - przesłance, która jak już wcześniej zasygnalizowano, wiąże się z miernikiem dochowania szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Należy bowiem podkreślić, że podmiot wyjeżdżając za granicę w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego powinien tak zorganizować swoje sprawy aby zapewnić ochronę swoich interesów, w szczególności powinien przewidzieć skutki swojej nieobecności, z uwzględnieniem ewentualnych skutków wynikających z doręczenia przychodzącej podczas jego nieobecności korespondencji, w tym decyzji administracyjnych. Opisane zaś działania, a niekiedy zaniechania skarżącego świadczą jednoznacznie o niedochowaniu nawet minimum staranności w tej materii. Dodać przy tym należy, że w przypadku, gdy strona postępowania podatkowego jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu, należy mieć na uwadze również działania czy zaniechania jego pełnomocnika. One bowiem obciążają mocodawcę, nie uwalniając tym samym strony od winy w niezachowaniu terminu. Należy zatem stwierdzić, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.