I SA/Go 320/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za sierpień, wrzesień, listopad 2006 r., od stycznia do listopada 2007 r., od lutego do grudnia 2008 r., od stycznia do lipca oraz wrzesień i listopad 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E.K. wniosła skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do listopada 2007 r., od lutego do grudnia 2008 r., od stycznia do lipca, wrzesień i listopad 2009 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej w zakresie zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące sierpień, wrzesień i listopad 2006 r. W przedmiotowej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach uzasadnienia wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ma już bowiem informacje o wystawieniu przeciwko niej tytułów wykonawczych na podstawie zaskarżonej decyzji i wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Egzekucja należności doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia. Jej bardzo skromny majątek w postaci ruchomości może zostać zlicytowany, a na jego przywrócenie nie ma środków finansowych. Egzekwowanie należności, z uwagi na ich wysokość, doprowadzi do braku środków do podstawowej egzystencji. Wraz ze skargą skarżąca złożyła także wniosek o przyznanie jej prawa pomocy na urzędowym formularzu, w którym wskazała, że nie posiada żadnego majątku (ani ruchomości ani nieruchomości) i osiąga comiesięczny dochód z tytułu wykonywania umowy zlecenia w wysokości 1.100,00 zł, który jest jednocześnie jedynym źródłem utrzymania jej oraz jej męża. Nadto skarżąca oświadczyła, że jej mąż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Małżonek skarżącej posiada nieruchomość rolną wraz z budynkiem gospodarczym adaptowanym na dom jednorodzinny (adaptacja rozpoczęta w 2011r. w stanie nieukończonym) oraz samochód marki [...] rok prod. 2001. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołała się na trudną sytuację majątkową. Podniosła, że jej bardzo skromny majątek w postaci ruchomości może zostać zlicytowany, a na jego przywrócenie nie ma środków finansowych. Wyraziła przekonanie, że egzekwowanie należności, z uwagi na ich wysokość, doprowadzi do braku środków do podstawowej egzystencji. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżąca nie wskazała, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu złożonego wniosku wysnuła jedynie hipotetyczne przypuszczenie o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków. Z oświadczenia złożonego przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu wynika, że jedynym dochodem gospodarstwa domowego skarżącej oraz jej męża jest jej dochód uzyskiwany z tytułu umowy zlecenia. Jej małżonek nie uzyskuje żadnego dochodu i jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku. Wskazała jednak, że małżonek posiada nieruchomość rolną wraz z budynkiem. Jednakże z dokumentów przesłanych przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego rozpoznającego wniesiony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy, wynika, że wbrew wcześniejszym oświadczeniom skarżącej na rachunek bankowy małżonka wpływają regularnie kwoty w różnej wysokości z tytułu wpłat własnych oraz przychodów uzyskiwanych z najmu nieruchomości (mieszkanie i garaż). Mimo, że saldo na rachunkach skarżącej i jej małżonka na początku i końcu każdego z badanych miesięcy (lipiec, sierpień, wrzesień i początek października 2016 r.) nie jest wysokie, to jednak należy zauważyć, że suma uznań wpływów na rachunku małżonka skarżącej, prowadzącego z nią wspólne gospodarstwo domowe, wahała się od 2.260,45 zł (za okres [...] października 2016 r.) do 8.820,00 zł (wrzesień 2016 r.). Dodać przy tym należy, że w tych samych okresach na rachunkach bankowych skarżącej nie odnotowano żadnych operacji inicjowanych przez zewnętrzne wpłaty, a jedynie naliczenie prowizji za prowadzenie rachunku na rzecz banku. Analiza sytuacji finansowej skarżącej wykazała zatem, że mimo wszczętej egzekucji, jej egzystencja nie jest zagrożona, zatem jej twierdzenia w tym zakresie należało uznać za nieuzasadnione. Podkreślić nadto należy, że skarżąca wskazując na hipotetyczne wyrządzenie jej szkody poprzez konieczność zapłaty zobowiązania, nie wykazała, na czym ta szkoda miałaby polegać oraz czy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie lub też czy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Również z akt administracyjnych dołączonych do sprawy, jak i akt sądowych nie wynika, aby zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.