I SA/Go 324/17
PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2018-02-12
Skład orzekający: Referendarz sądowy Damian Bronowicki
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy strona została już zwolniona od kosztów sądowych w poprzednim postępowaniu, wniosek o zwolnienie od kosztów w kolejnym postępowaniu powinien zostać umorzony jako zbędny, a wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego powinien zostać rozpoznany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym?Ratio decidendi
Postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy umorzyć, jeśli strona została już wcześniej zwolniona od kosztów w tym samym postępowaniu, co czyni wniosek zbędnym. Wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego, złożony przez stronę już zwolnioną od kosztów, należy rozpoznać jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jeśli sytuacja majątkowa strony nadal uniemożliwia jej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.Stan faktyczny
Skarżący L.K. i W.K. złożyli wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skarżący wykazali trudną sytuację majątkową, która była już przedmiotem analizy w poprzednim postępowaniu, w którym zostali zwolnieni od kosztów sądowych. Obecnie ponownie wnieśli o zwolnienie od kosztów, co zostało uznane za zbędne, oraz o ustanowienie doradcy podatkowego.Rozstrzygnięcie
1. Umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. 2. Ustanowiono dla skarżących doradcę podatkowego.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków L.K. i W.K. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi L.K. i W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: 1. Umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. 2. Ustanowić dla skarżących doradcę podatkowego.
Skarżący zgodnie wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Z ich oświadczeń wynika, że są małżeństwem, mieszkają razem i wspólnie utrzymują dwoje uczących się dzieci. Są właścicielami domu mieszkalnego. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez skarżącą a wynoszącego 2.686,31 zł oraz renty otrzymywanej przez skarżącego w wysokości 651,50 zł.
Wśród zobowiązań i stałych wydatków wymienili spłacany kredyt hipoteczny w dolarach oraz dwa kredyty zaciągnięte m.in. na studia córki oraz kredyt w zakładzie pracy. Do kosztów zaliczyli:, prąd ok. 400 zł, woda 300 zł, gaz 400-500 zł, inny opał 500 zł, utrzymanie córki na studiach.
Trudna sytuacja majątkowa skarżących jest znana orzekającemu. Była bowiem przedmiotem analizy pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, w postępowaniu zakończonym wydaniem 5 września 2017 r. postanowienia o sygn. akt I SA/Go 324/17. Orzeczeniem tym, zwolniono skarżących od kosztów sądowych. Oznacza to, że L. i W.K. są zwolnieni, w niniejszym postępowaniu, od obowiązku uiszczania wszystkich wpisów i opłat kancelaryjnych. Zatem żądanie skarżących w tym zakresie jest całkowicie spełnione, a rozpoznanie tej części ich wniosku - zbędne.
Zgodnie z art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skarżący wnieśli również o ustanowienie doradcy podatkowego.
W sytuacji gdy strona jest już zwolniona orzeczeniem od kosztów sądowych i składa wniosek o ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego, żądanie to należy potraktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i rozpoznać zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Stosownie do treści tego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przypadku skarżących, na obecnym etapie postępowania zasadne jest ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Jak wskazano w ww. postanowieniu z 5 września 2017 r., z przedstawionych przez skarżących dokumentów oraz oświadczeń wynika, że nie mają oszczędności a ich stałe, podstawowe wydatki pochłaniają całość dochodów.
Z nadesłanych 5 lutego 2018 r. formularzy PPF wynika, że sytuacja majątkowa skarżących nie uległa poprawie.
W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zaś po wydaniu wyroku przez sąd I instancji skarżącym może być niezbędna pomoc profesjonalnego pełnomocnika.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło