I SA/Go 325/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] sierpnia 2016r. K.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Skarżący w uzasadnieniu złożonej skargi przytoczył obszerną argumentację na poparcie jej zasadności. W oparciu o nią wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz na podstawie art. 61 § 3 w zw. z ar. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718.) – zw. dalej P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący argumentował, że natychmiastowa egzekucja wysokich zobowiązań podatkowych może nieść ze sobą nieodwracalne skutki w postaci utraty środków utrzymania oraz miejsca zamieszkania dla skarżącego i syna, którym się opiekuje. Dodatkowo powołując się na dane zawarte we wniesionym wraz ze skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że osobiście opiekuje się niepełnosprawnym synem, a źródłem finansowym ich wspólnego utrzymania jest wyłącznie otrzymywane przez skarżącego świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 1.300 zł miesięcznie. W złożonym urzędowym formularzu ppf skarżący wskazał, że nie posiada żadnych nieruchomości, jakichkolwiek zasobów finansowych ani przedmiotów wartościowych. Oświadczył również, że wspólne gospodarstwo prowadzi jedynie z niepełnosprawnym synem. Do wniosku dołączył zaświadczenie z Urzędu Miasta z [...] sierpnia 2016 r. wraz z kopią decyzji Burmistrza Miasta z [...] maja 2014r. potwierdzające wysokość otrzymywanego przez niego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzupełnieniu danych oraz oświadczeń zawartych we wniosku ppf pełnomocnik skarżącego w piśmie z [...] października 2016r. oświadczył, że skarżący jest żonaty z G.K., jednakże postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt [...] orzeczono separację między małżonkami i od tego czasu skarżący nie utrzymuje kontaktu z żoną i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Uzasadniając go skarżący stwierdził, że natychmiastowa egzekucja wysokich zobowiązań podatkowych może nieść ze sobą nieodwracalne skutki w postaci utraty środków utrzymania oraz miejsca zamieszkania dla niego i niepełnosprawnego syna. Dodatkowo powołując się na dane zawarte w wniesionym wraz ze skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że osobiście opiekuje się synem, a jedynym źródłem utrzymania ich gospodarstwa domowego jest otrzymywane przez skarżącego świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 1.300 zł miesięcznie. Nadto z danych zawartych w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku ani zasobów finansowych. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżący nie wskazał, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wprawdzie skarżący wyraził obawę, że egzekucja należności podatkowych może spowodować utratę źródła utrzymania jego oraz jego syna, jednakże mając na uwadze oświadczenie skarżącego, że otrzymywane świadczenie pielęgnacyjne jest jedynym źródłem finansowania egzystencji jego oraz jego syna oraz normę wynikającą z art. 10 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599), należało stwierdzić, że wskazane przez skarżącego niebezpieczeństwo nie jest realne. Zgodnie z powołanym wyżej art. 10 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów, świadczenia z pomocy społecznej oraz świadczenie wychowawcze. Powyższe oznacza, że z mocy samej ustawy tego rodzaju świadczenia nie podlegają egzekucji co powoduje, że w stosunku do tych świadczeń organ egzekucyjny nie może podejmować żadnych czynności egzekucyjnych. Nadto należy wskazać, że skarżący w żadnym zakresie nie uzasadnił, na czym w jego sprawie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.