I SA/Go 326/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2014 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. od dochodu nieznajdujacego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.K. wniósł skargę na Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodu nieznajdujacego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego wzywanie go do uiszczenia całej należności wynikającej z decyzji mimo nierozpoznania przedmiotowej skargi jest przedwczesne. Skarżący wskazał, że kwota 43.157 zł jest kwotą znacznie przekraczającą jego możliwości finansowe. Jej zapłata wiązałaby się z koniecznością zaciągnięcia długotrwałych zobowiązań pieniężnych oraz z niezwłoczną sprzedażą posiadanych dóbr najprawdopodobniej po cenach niższych niż rynkowe. Skarżący zaznaczył, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji zostałby z perspektywą konieczności spłaty zaciągniętych pożyczek i brakiem możliwości odzyskania sprzedanych rzeczy. Tym samym wszczęcie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji narażałoby go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z regulacją § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać również trzeba, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że kwota 43.157 zł jest kwotą znacznie przekraczającą jego możliwości finansowe. Jej zapłata wiązałaby się zatem z koniecznością zaciągnięcia długotrwałych zobowiązań pieniężnych oraz z niezwłoczną sprzedażą posiadanych dóbr najprawdopodobniej po cenach niższych niż rynkowe. Skarżący podniósł również, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji zostałby z perspektywą konieczności spłaty zaciągniętych pożyczek i brakiem możliwości odzyskania sprzedanych rzeczy. Tym samym wszczęcie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji narażałoby go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołane przez skarżącego argumenty są bardzo ogólne i czysto teoretyczne. Skarżący powołując się na brak możliwości finansowych pozwalających uiścić przedmiotowe zobowiązanie nie przedłożył żadnych dokumentów pozwalających zobrazować podnoszoną przez niego sytuację finansową (np. aktualnych dochodów, ich źródła czy stanu majątkowego). Trudno zatem przyjąć, że podniesione przez skarżącego argumenty wskazują na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.