I SA/Go 326/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz grudzień 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K.K., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz grudzień 2011r. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach uzasadnienia wniosku skarżący powołał się na trudną sytuację zdrowotną i majątkową. Podniósł, że z powodu konieczności sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym synem utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 1300 zł miesięcznie. W ocenie skarżącego natychmiastowa egzekucja wysokich zobowiązań podatkowych może nieść za sobą nieodwracalne skutki w postaci utraty środków utrzymania oraz miejsca zamieszkania dla skarżącego i jego syna, którym się opiekuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z kolei zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zaznaczy należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołał się na trudną sytuację zdrowotną i majątkową. Podniósł, że z powodu konieczności sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym synem utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 1300 zł miesięcznie. W ocenie skarżącego natychmiastowa egzekucja wysokich zobowiązań podatkowych może nieść za sobą nieodwracalne skutki w postaci utraty środków utrzymania oraz miejsca zamieszkania dla skarżącego i jego syna, którym się opiekuje. Z analizy akt zgromadzonych w niniejszej sprawie, w tym dokumentów przedstawionych przez skarżącego, do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący nie ma majątku, w tym oszczędności. Nie pracuje i opiekuje się niepełnosprawnym synem, z którym utrzymują się wyłącznie ze świadczenia pielęgnacyjnego wynoszącego 1.300 zł miesięcznie. Skarżący od 2004 r. jest w sądowej separacji z żoną i nie utrzymuje z nią żadnych kontaktów. W ocenie Sądu skarżący, pomimo, że wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że zgodnie z regulacją art. 10 § 4 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. nr 599) nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów, świadczenia z pomocy społecznej oraz świadczenie wychowawcze. Nadto stosownie do postanowień art. 8 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlegają egzekucji administracyjnej: przedmioty urządzenia domowego, pościel, bielizna i ubranie niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny, a także ubranie niezbędne do pełnienia służby lub wykonywania zawodu (pkt 1), zapasy żywności i opału, niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny na okres 30 dni (pkt.2), dokumenty osobiste, po jednej obrączce zobowiązanego i jego współmałżonka, wykonanej z metali szlachetnych, ordery i odznaczenia oraz przedmioty niezbędne zobowiązanemu i członkom jego rodziny do nauki lub wykonywania praktyk religijnych, a także przedmioty codziennego użytku, które mogą być sprzedane znacznie poniżej ich wartości, a które dla zobowiązanego mają znaczną wartość użytkową (pkt 9), rzeczy niezbędne ze względu na ułomność fizyczną zobowiązanego lub członków jego rodziny (pkt.13). Skarżący twierdzi, że nie posiada innych źródeł dochodu niż zasiłek pielęgnacyjny. Z jego oświadczeń wynika również, że nie posiada majątku ruchomego ani nieruchomości. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem przyjąć, iż ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, skoro zadeklarowana przez niego sytuacja majątkowa i uzyskiwane dochody sprawiają, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji będzie niedopuszczalne z uwagi na ograniczenia przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych też względów nie można uznać, że skarżący wykazał możliwość spowodowania, przez wykonanie zaskarżonej decyzji, trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.