I SA/Go 334/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji 1. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. nr [...]. 2. Określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca – K.S. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił K.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. na kwotę 531,20 zł. W związku z pismem skarżącej z dnia [...] grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] wykreślając w uzasadnieniu decyzji na stronie 5 wierszu 5-11 "decyzję nr [...] z dnia [...].01.2007 r. wydaną przez Starostę, który zmienił decyzję Starosty z dnia [...].11.2003 r. nr [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej "nadbudowę na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym oraz zadaszenie nad istniejącym tarasem na działce nr [...]" wydaną K. i J.S., w zakresie projektu budowlanego dotyczącego zmiany funkcji poddasza na poddasze mieszkalne". Powyższe wykreślenia zastąpił treścią "decyzję nr [...] z dnia [...].09.2003 r. wydaną przez Prezydenta Miasta z wniosku Państwa K. i J.S. , zam. Ul. [...] o warunkach zabudowy polegającej na nadbudowie dachu stromego na istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, na działce ewid. [...]". W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2007r. skarżąca przedłożyła w związku z przeprowadzonymi czynnościami sprawdzającymi zeznań PIT-37 za lata 2004-2005 spisanego w dniu [...] września 2003r., natomiast decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2003r. K.S. przedłożyła do protokołu przesłuchania Strony z dnia [...] października 2009 r. dot. określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. Na postanowienie to Skarżąca złożyła zażalenie, zarzucając, iż wykreślenie wierszy 5-11 na str. 5 nie jest oczywistą omyłką, tylko próbą sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z [...] października 2009r. W ocenie Skarżącej organ na podstawie przedłożonych przez nią dokumentów tworzy nowe uzasadnienie nie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a jedynie komplikuje jej charakter. Ponadto stwierdziła, że: - na wezwanie z dnia [...].08.2009 r. zgłosiła się podczas biegu siedmiodniowego terminu od momentu jego odebrania, a nie dopiero [...].09.2009 r.; - pismo z dnia [...].10.2003 r. nr [...] jest nieistotne w sprawie, ponieważ dot. przedłużenia terminu do załatwienia sprawy a w decyzji błędnie przytoczono jego datę; - organ I instancji nie ustosunkował się do zarzutu dot. błędów rachunkowych w uzasadnieniu decyzji oraz wykonanej opinii techniczno-finansowo- ogólnobudowlanej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że na mocy art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz oczywiste omyłki w wydawanej przez organ decyzji. Tryb ten ma na celu wyeliminowanie z decyzji drobnych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Służy więc skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną. Nie zmienia bowiem merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, ale prostuje zawarte w jej treści błędy rachunkowe i inne omyłki. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszych wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różnego rodzaju błędy pisarskie, komputerowe itp. W ocenie organu usunięcie wiersza 5-11 strony 5 decyzji i zastąpienie go inną treścią nie odnosiło się do przesłuchania z dnia 22 października i nie zmieniało jego opisu w uzasadnieniu decyzji, a miało jedynie charakter porządkujący kolejność w jakiej zostały przedłożone dokumenty. W złożonej skardze Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z uzasadnieniem postanowienia i "podtrzymuje zażalenie z [...] stycznia 2010 r. w sprawie sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 roku w uzasadnieniu decyzji." Skarga została uzupełniona pismem Strony z dnia [...] maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu odnosi się do kwestii czy organy podatkowe w sposób prawidłowy zastosowały regulację z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z która, organ podatkowy może z urzędu lub wniosek strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Zatem art. 215 § 1 daje możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek powstałych w wydanej decyzji. Nie określa jednak, podobnie jak inne przepisy Ordynacji podatkowej, pojęć "błąd rachunkowy" i "oczywista omyłka". Przyjmuje się, że błędem rachunkowym w rozumieniu art. 215 jest omyłka w działaniu matematycznym, którą wprowadzono do decyzji. Natomiast oczywistymi omyłkami o których mowa w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, są w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, zły dobór słów (tak. A.Kobat w Komentarzu do Ordynacji podatkowej, S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, LexisNexis Warszawa 2010 str.858). Taki sposób rozumienia "oczywistej omyłki" przedstawił również organ odwoławczy, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził "pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różnego rodzaju błędy pisarskie, komputerowe itp." Zatem nawet dla organu odwoławczego "oczywistą omyłką" jest błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Z takim poglądem należy się zgodzić. Jednak wbrew temu w rozpoznawanej sprawie, dokonano sprostowania omyłki, która nie posiadała ustawowego wymogu "oczywistości". Do "oczywistej omyłki" nie można bowiem zaliczyć wykreślenia danych dotyczących określonej decyzji i wpisania w to miejsce danych dotyczących innej decyzji. Nawet gdyby uznać, że wystąpiła omyłka, to z pewnością nie była ona "oczywista". Organ odwoławczy uznał, że dokonane "przez organ I instancji sprostowanie, nie odniosło się do przebiegu przesłuchania z dnia [...].10.2010 r. i nie zmieniało jego opisu w uzasadnieniu decyzji, a miało jedynie charakter porządkujący kolejność w jakiej zostały przedłożone, decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003 r. nr [...] oraz decyzja Starosty z dnia [...].02.2003 r. nr [...] i zmieniająca ją decyzja Starosty z dnia [...].01.2007 r. nr [...]". Stwierdzić należy, że instytucja sprostowania z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, nie służy do "porządkowania kolejności" przedkładanych w toku postępowania dokumentów. Organ odwoławczy prawidłowo dalej stwierdził, że "zarzuty zażalenia Podatnika dotyczące błędnego wskazania w decyzji organu I instancji daty przedłożenia dokumentów przez panią S. na wezwanie organu z dnia [...].08.2009 r. oraz nieprawidłowego wskazania daty pisma nr [...] wykraczają poza zakres niniejszego postępowania i zostaną rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym". Taki sam pogląd organ odwoławczy winien zaprezentować odnosząc się do wniesionego w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. żądania dotyczącego "wyjaśnienia sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009 r., zawartego w uzasadnieniu decyzji". Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie. Działając na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił także postanowienie organu I instancji, gdyż jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Na mocy art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej organ winien uwzględnić wyżej przedstawiony pogląd. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Krystyna Skowrońska-Pastuszko |Jacek Niedzielski |