I SA/Go 341/13

I SA/Go 341/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "T" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wartości celnej towaru oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2013r. nr [...] skarżące Przedsiębiorstwo "T" sp. z o.o. wniosło jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej, uczyni ją deficytową oraz narazi skarżącą na finansowe, niczym nie uzasadnione straty. Istnieje również realna obawa spowodowania nieodwracalnej szkody skarżącej, bowiem z racji wielości trwających sporów byt finansowy Spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej, nie wyłączając jej całkowitej likwidacji. Skarżąca wskazała również, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zgodny z art.244 tiret 2 Rozporządzenia Rady / EWG / nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny / Dz. Urz. Nr L 302 z 19.10.1992 roku / Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej P.p.s.a.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art.61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, okoliczności związane z ryzykiem handlowym, przytoczone przez skarżącą spółkę na poparcie wniosku nie należą do przesłanek warunkujących pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Tym samym, fakt ich zaistnienia nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu tego wniosku Skarżąca nie wykazała jednak przede wszystkim, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, choć na tę przesłankę w swoim wniosku się powołuje nazywając szkodę tę "nieodwracalną". W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżona w niniejszym postępowaniu decyzja została podjęta w trybie nadzwyczajnym i co do zasady nie jest to decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, a te zostało określone w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Nawet gdyby jednak skarżąca spółka uiściła całe objęte ostateczną decyzją zobowiązanie podatkowe, a następnie okazałoby się, iż jest ono nienależne, organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami. Dodać bowiem należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie przemawia to jednak za przyznaniem ochrony tymczasowej. Skarżąca również jedynie bardzo ogólnikowo wskazuje, że z racji wielości trwających sporów finansowych byt Spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności. Na konkretny związek skarżonej decyzji z zagrożeniem bytu Spółki nie wskazuje. Także sformułowanie dotyczące wielości trwających sporów finansowych jest całkowicie nieprecyzyjne, ponieważ nie daje wiedzy na temat tego z kim te spory są prowadzone oraz czego dotyczą. Z tak lakonicznego uzasadnienia trudno wywnioskować, dlaczego istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258), czego w niniejszej sprawie zabrakło. W kwestii zaś powołanego w uzasadnieniu art. 244 tiret 2 Rozporządzenia Rady / EWG / ustanawiające WKC, należy przede wszystkim podkreślić, że przepis ten odnosi się jedynie do organów celnych i tylko te organy są zobligowane do wstrzymania wykonania decyzji celnych na podstawie tego przepisu. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji celnej jest również zgodnie z prawem wspólnotowym, dopuszczalne w postępowaniu przed sądami, ale na innej podstawie. Zważywszy na powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.