I SA/Go 343/08

I SA/Go 343/08 Dnia 29 maja 2008 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M.. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Składając w dniu [...] lutego 2008 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] M.M. wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody finansowej w postaci aktualnego prowadzenia przeciwko niemu egzekucji administracyjnej w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie jest nieuzasadnione. Sąd zważył: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania, nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione. Nadto należy podkreślić, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty bądź czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Rozpoznając niniejszy wniosek należy zauważyć, iż skarżący składając go powołał się w pierwszej kolejności na przepis art. 61 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dający organowi, który wydał zaskarżony akt w pierwszej kolejności możliwość rozpoznania wniosku o wstrzymanie. Skoro zatem skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skierował je najpierw do organu powołując przepis cyt. wyżej art. 61 § 2, organ ten wniosek ten winien rozpoznać. Tymczasem organ odwoławczy tego nie uczynił, a brak tego rozstrzygnięcia spowodował, iż obowiązkiem rozpoznania wniosku obciążony został Sąd. Zdaniem Sądu podstawową kwestią jaką należy podnieść w niniejszej sprawie jest brak wykonalności zaskarżonego postanowienia, o wstrzymanie wykonania którego wnosił skarżący. Zaskarżone postanowienie stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Tego rodzaju postanowienie nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie jest wykonalne. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie jest wykonalne niemożliwym jest wstrzymanie jego wykonania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.