I SA/Go 347/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 11 września 2009 r. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "B" Spółki Akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2002 i 2005 postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ustalonego na 500 zł, skarżąca spółka wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych twierdząc, iż nie ma środków wystarczających na ich poniesienie, co jest wynikem trwającej od 5 lat egzekucji, w toku której zajęto i sprzedano cały majątek ruchomy i nieruchomy spółki. Na wezwanie wystosowane w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej cyt. jako "p.p.s.a.") skarżąca spóła przedstawiła deklarację o wysokości dochodu, w której wykazano za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2009 r. stratę w wysokości 25.042,16 zł (przychody: 24.792,76, koszty uzyskania przychodów: 49.834,92 zł). Spółka złożyła nadto odpis rocznego zeznania w podatku dochodowym za rok 2008, w którym wykazała stratę wynoszącą 27.114,94 zł. Nadto złożyła odpisy deklaracji miesięcznych dla podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2009 r. Łącznie za te trzy miesiące zadeklarowano podlegającą opodatkowaniu sprzedaż oraz świadczenie usług o wartości 18.659 zł. Prezes zarządu skarżącej oświadczył jednocześnie, że rachunek bankowy spółki jest zajęty przez komornika i nie ma na nim żadnych środków. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zwolnienie od kosztów sądowych dopuszczalne jest wówczas, gdy z porównania sytuacji majątkowej strony z wysokością obciążających ją kosztów wynikałoby, że pokrycie kosztów sądowych z majątku strony jest niemożliwe i jednocześnie strona nie posiada możliwości zgromadzenia środków niezbędnych na sfinansowanie kosztów sądowych. Z oświadczeń i przedstawionych przez spółkę dokumentów taki stan rzeczy niezbicie nie wynika. Nie ma wprawdzie podstaw do kwestionowania jej oświadczenia skarżącej o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w ramach którego sprzedano majątek spółki oraz zajęto jej rachunki bankowe, lecz te okoliczności nie mogą stanowić samoistnej podstawy do uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Analiza przedstawionych przez spółkę odpisów deklaracji podatkowych dowodzi bowiem, iż spółka nie jest pozbawiona jakichkolwiek źródeł finansowania. Niezmiennie wykazuje bowiem stratę, czyli ujemną różnicę pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania. Z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) wynika natomiast, iż za koszty uzyskania przychodu uznać można jedynie wydatki faktycznie poniesione. Przedstawiona prowizoryczna deklaracja o wysokości poniesionej straty wskazuje, iż do końca lipca 2009 r. spółka wydatkowała łącznie 49.834 zł. Nie twierdziła przy tym, by koszty uzyskania przychodów obejmowały wartości nie stanowiące wydatków (np. odpisów amortyzacyjnych). Skarżąca twierdziła zresztą, iż cały jej majątek został zajęty i sprzedany w toku egzekucji. Także przedstawione odpisy deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) potwierdzają dokonywanie wydatków. Za miesiące od maja do czerwca 2009 r. spółka zadeklarowała bowiem nabycie towarów i usług o wartości netto łącznie 7.894 zł. Zadeklarowała również dostawę towarów i usług o wartości netto 18.659 zł. Regularne czynienie przez spółkę wydatków przewyższających wartość uzyskiwanych przychodów uprawnia wniosek, iż spółka posiada źródła finansowania tych wydatków. Z tej przyczyny twierdzenia skarżącej o niemożności poniesienia kosztów sądowych są niewiarygodne. Uwzględniając powyższe orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).