I SA/Go 347/09

Dnia 16 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "B" S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2002 i 2005. postanawia 1) zwolnić skarżącą od wpisu od skargi; 2) w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, ustalonego na 500 zł skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych twierdząc, iż nie ma środków wystarczających na ich poniesienie, co jest wynikiem trwającej od 5 lat egzekucji w toku której zajęto i sprzedano cały majątek ruchomy i nieruchomy spółki. W dniu 11 września 2009r. Referendarz odmówił przyznania prawa pomocy wskazując na niewiarygodność oświadczenia strony o niemożności poniesienia kosztów sądowych. Z przedstawionych odpisów deklaracji VAT-7 wynika, że skarżąca dokonuje wydatków jak również wykazuje dostawę towarów. Regularne czynienie przez spółkę wydatków przewyższających wartość uzyskiwanych przychodów uprawnia wniosek, iż spółka posiada źródła finansowania tych wydatków. Od postanowienie Referendarza skarżąca złożyła sprzeciw. Podała, że pomimo sprzedania przez komornika nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego, skarżąca nadal ponosi koszty związane z tymi nieruchomościami. W uzupełnieniu oświadczenia skarżąca wskazał, że wydatki wykazane w deklaracji związane były z nieruchomościami sprzedanymi przez komornika. Wydatki finansowane były z uzyskiwanego czynszu z wynajmu sprzedanych przez komornika nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art.260 p.p.s.a. wniesienie sprzeciwu ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis art.246 §2 p.p.s.a. wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie prawnej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Prawo pomocy w istocie swej ma stanowić zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Ma bowiem umożliwiać realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania. Z drugiej jednak strony, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005roku, FZ 478/04 (niepubl.) podkreślił, że opłaty sądowe, do których także zalicza się wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art.84 ustawy zasadniczej. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Mając na względzie powyższe rozważania, w oparciu o okoliczności sprawy, a szczególnie sytuację majątkową skarżącej, Sąd doszedł do przekonania, że strona, zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Już sam charakter sprawy (umorzenie zaległości podatkowych), wskazuje na to, że skarżąca ma problemy płatnicze. Poza sporem jest okoliczność, że skarżąca posiada znaczne zobowiązania, a trudności skarżącej nie mają charakteru przejściowego. Ze złożonych deklaracji wynika, że co prawda jakieś przychody skarżąca uzyskuje, jednakże koszty znacznie je przekraczają. W ocenie Sądu, przedwczesnym byłoby jednak zwalnianie skarżącej w całości z kosztów postępowania, z tego też względu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, a w pozostałym wniosek oddalono. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. art.246 §2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. .