I SA/Go 347/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę. W dniu 30 maja 2014 r. wpłynęło, nadesłane przez Dyrektora Izby Skarbowej, pismo J.L. z dnia [...] marca 2014 r., zatytułowane skarga/zażalenie, w którym wskazano, że dotyczy postanowienia organu II instancji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. W piśmie tym skarżący zarzucił, że ww. rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom prawa, gdyż narusza w sposób istotny przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że wystąpiły również inne liczne naruszenia, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne liczne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie przewodnim z dnia [...] maja 2014 r., wraz z którym przesłano ww. skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, w świetle powołanych przez stronę argumentów, zakwalifikował powyższe wystąpienie jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. W związku z powyższym, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwego trybu postępowania, przekazał przedmiotowy środek prawny Ministrowi Finansów, celem rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że przedmiotowe rozstrzygnięcie wraz z aktami sprawy, Ministerstwo Finansów Departament Administracji Podatkowej, pismem Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., przekazało Dyrektorowi Izby Skarbowej, zwracając jednocześnie pismo strony z dnia [...] marca 2014r., adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zgodnie z zarządzeniem Sędziego z dnia 6 czerwca 2014 r. wezwano organ do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, odpowiedzi na ww. skargę oraz akt administracyjnych sprawy. W nadesłanej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że zgodnie z art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "u.p.e.a."), w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżący skorzystał z prawa wniesienia do Ministra Finansów zażalenia przewidzianego w art. 54 § 5 u.p.e.a. W wyniku rozpatrzenia ww. zażalenia, w dniu 9 maja 2014 r. Minister Finansów wydał postanowienie nr [...], na które skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd dokonuje jej oceny pod kątem formalnym. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nadmienić również należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] oddalające skargę J.L. na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego w postaci zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego. Stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z regulacją § 5 tego przepisu w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W myśl art. 23 § 1 u.p.e.a. - nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 23 § 5 u.p.e.a). Wobec powyższego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną służyło skarżącemu prawo wniesienia zażalenia do organu nadzoru – ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o czym skarżący został w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo pouczony. Z nadesłanej przez organ odpowiedzi na skargę oraz z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika również, że skarżący z przysługującego mu prawa skorzystał bowiem Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności przekazał przedmiotową skargę, uznając ją za zażalenie na postanowienie z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] Ministrowi Finansów, który postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Z akt niniejszej sprawy wynika również, że J.L. wniósł skargę na ww. postanowienie Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zaistniałej sytuacji Sąd przyjął, że skarga J.L. z dnia [...] marca 2014 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] została wniesiona do tutejszego Sądu z pominięciem ustawowego trybu do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, jest zatem niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a postanowił jak w sentencji.