I SA/Go 348/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi S.B., K.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatników przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę. Skarżący – S.B. i K.B. – dalej zwani Stroną, Skarżącymi - działając poprzez swojego pełnomocnika złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2018 r. wydaną w przedmiocie zabezpieczenia na majątku Strony przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. wobec Skarżących wszczęte zostało postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Postępowanie to zostało wszczęte wobec wykrycia nieprawidłowości w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej u K.B.. Kontrolę zakończono [...] września 2016 r. Postępowanie podatkowe wszczęte zostało wobec Skarżących z uwagi, że za 2015 r dokonali wspólnego opodatkowania dochodów w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W toku prowadzonej kontroli ustalono, że K.B. prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą: • nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwot stanowiących przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z wystawionych faktur sprzedaży, • odliczył w księdze przychodów i rozchodów faktury dot. zakupów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. faktury dotyczące nabycia usług telekomunikacyjnych, które dotyczyły użytkowania telefonu należącego do jego małżonki. • odliczył w księdze przychodów i rozchodów faktury wystawione przez P.H.U. I.S., dot. zakupów, które budzą wątpliwości i nie odzwierciedlają rzeczywiście wykonanych usług, • nie wykazał w remanencie końcowym całego towaru handlowego, • nie wykazał w księdze przychodów i rozchodów sprzedaży towarów sprzedanych w systemie ratalnym. Organ wskazał, że po uwzględnieniu wskazanych nieprawidłowości podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 r. po odliczeniach wyniósł 25.129,44 zł, a kwota do zapłaty 22.884 zł. Dalej wskazał, że w złożonym do Urzędu Skarbowego zeznaniu podatkowym za 2015 r. Skarżący wykazali kwotę zwrotu podatku w wysokości 1.678 zł, która została zwrócona [...] maja 2016 r. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając w dniu [...] lutego 2018 r. decyzję o zabezpieczeniu, objął zarówno zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. jak i nienależnie otrzymany zwrot w łącznej wysokości 24.562 zł. Od decyzji tej zostało złożone odwołanie. W dniu [...] maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał decyzję w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że określenie decyzją o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania, ma wyłącznie charakter informacyjny, w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Z kolei uzasadniając obawę niewykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego, organ odniósł łączną kwotę przewidywanych zobowiązań podatkowych do wartości mienia Skarżących z uwzględnieniem ustanowionych na nim obciążeń. W tym zakresie organ oparł się na danych będących w jego posiadaniu w szczególności o transakcjach CZM oraz danych z Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości. Ponadto organ wskazał, że wysokość uzyskiwanych przez Skarżących dochodów w latach ubiegłych również nie potwierdza możliwości uregulowania przedmiotowego zobowiązania. Organ dodatkowo wskazał, że wobec K.B. prowadzone jest postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2014 r. i 2015 r. W związku z ustaleniami w tych postępowaniach Naczelnik Urzędu Skarbowego również dokonał zabezpieczenia na majątku K.B. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2014r. w przybliżonej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 24.544 zł. W złożonej skardze Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, - art. 187 § 1 ww. ustawy, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 191 ww. ustawy, poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, -art. 121 § 1 ww. ustawy, poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, - art. 120 ww. ustawy, poprzez naruszenie zasady legalizmu, - art. 33 ww. ustawy, poprzez przyjęcie błędnego założenia, że zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania ewentualnego zobowiązania podatkowego. Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący wskazują na brak wykazania w zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ odwoławczy przyjął, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 Ordynacji podatkowej. Strona wskazała, że zapłata kwoty dwudziestu paru tysięcy złotych przez dwojga zobowiązanych prowadzących normalną aktywność zawodową i posiadających przeciętny na poziomie społeczeństwa stan majątkowy, sama w sobie nie stanowi podstawy do twierdzenia, jakoby zapłata takiego zobowiązania była z jakichkolwiek powodów wątpliwa. Zdaniem Strony każdy normalnie funkcjonujący człowiek, prowadzący normalną aktywność zawodową czy gospodarczą jest w stanie zapłacić taką kwotę. Ponadto Strona wskazała, że co do oceny sytuacji majątkowej nie jest istotna cena zakupu mieszkania i wysokość wpisanej hipoteki, tylko jego wartość rynkowa i wysokość faktycznego zadłużenia, zabezpieczonego na tej nieruchomości. Wartość rynkowa nieruchomości na dzień wydania decyzji to 130.000 zł, natomiast wysokość zadłużenia to mniej niż 70.000 zł Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"). Wyjaśnione zostały motywy podjętej decyzji, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności zabezpieczenia na majątku Skarżących określonej w decyzji organu I instancji przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w łącznej wysokości 28.067 zł w tym należność główna w kwocie 24.562 i odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 3.505 zł. Organy podatkowe, w świetle ustaleń kontroli podatkowej przyjęły, że w sprawie wystąpiły podstawy do wydania zaskarżonej decyzji w świetle art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 2, art. 33 § 3 i art. 33 § 4 pkt 2 Op. W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec K.B. stwierdzono, że nie zaewidencjonował on w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwot stanowiących przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z wystawionych faktur sprzedaży, odliczył w księdze przychodów i rozchodów faktury dotyczące zakupów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odliczył w księdze przychodów i rozchodów faktury wystawione przez P.H.U. I.S., dotyczące zakupów, które budzą wątpliwości i nie odzwierciedlają rzeczywiście wykonanych usług, nie wykazał w remanencie końcowym całego towaru handlowego, nie wykazał w księdze przychodów i rozchodów sprzedaży towarów sprzedanych w systemie ratalnym. Skarżący uznają natomiast, że w sprawie nie wykazano, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, biorąc pod uwagę niewielką kwotę przybliżonej wartości zobowiązania i sytuację majątkową Strony (własność nieruchomości o znacznej wartości i aktywność zawodową), która daje gwarancję prawidłowego wykonania ewentualnego zobowiązania przez Skarżących. Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej Op), zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji (§ 2): 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu (...) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (§ 3). W takim przypadku, organ na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu (§ 4): 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98). Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Zdaniem Sądu, organy trafnie przyjęły, że została spełniona przesłanka dokonania zabezpieczenia wymieniona w art. 33 § 1 Op (uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jak szeroko prezentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 Op ma jedynie charakter tymczasowy i pomocniczy w stosunku do postępowania wymiarowego. Zatem brak jest podstaw prawnych, aby w razie wydania decyzji o zabezpieczeniu przed wydaniem decyzji wymiarowej organ podatkowy szczegółowo i wnikliwie uzasadniał merytorycznie wysokość zobowiązania podatkowego, którego wymierzenia ma zamiar dokonać w odrębnej decyzji. W postępowaniu zabezpieczającym organy podatkowe nie muszą udowadniać nierzetelności rozliczenia podatkowego, wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia zobowiązań powstałych w wyniku nierzetelności podatnika. Takie okoliczności wystąpiły zaś w realiach rozpoznawanej sprawy. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że warunkiem do wydania decyzji zabezpieczającej zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika, jest obawa niewykonania przez podatnika ciążącego na nim zobowiązania podatkowego w przyszłości. Okoliczności faktyczne, z których organ podatkowy może wywieść wniosek, że zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia, oceniane są w każdym przypadku odrębnie, a decyzja organu podatkowego wydana w tym zakresie musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, świadczących o tym, że w danej sprawie może nie dojść do wykonania zobowiązania z przyczyn dotyczących podatnika. Podstawowa przesłanka zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa niewywiązania się podatnika z obowiązku podatkowego, określona jest pojęciem ogólnym, niezdefiniowanym precyzyjnie, a jedynie przybliżonym przez dwa podane w przepisie przykłady, co oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy, a więc także odwołując się do okoliczności innych, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu było podważenie przez organ podatkowy prawidłowości rozliczeń, dokonywanych przez K.B. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec Skarżących, toczy się postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015r., wszczęte postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. Postępowanie podatkowe wszczęto z uwagi na wykryte nieprawidłowości, w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej u K.B.. Kontrolę zakończono w dniu [...] września 2016 r. Postępowanie podatkowe prowadzone jest wobec Skarżących w związku z tym, że ww. za 2015 r. dokonali wspólnego opodatkowania dochodów w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec nieprawidłowości, które organ I Instancji stwierdził w toku kontroli, poczynił ustalenia w zakresie dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w poszczególnych miesiącach 2015 r., natomiast mając na uwadze okoliczność, że Skarżący za 2015r. dokonali wspólnego opodatkowania dochodów, organ pierwszej instancji wskazał rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wykazano wynikające z kontroli ustalenia dotyczące charakteru prowadzonej działalności oraz podstawy opodatkowania. Przedstawione zostało również wyliczenie przewidywanego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. oraz odsetki za zwłokę należne od tego zobowiązania. Obawę niewykonania przewidywanego obowiązku wywiedziono natomiast z dokonanej oceny sytuacji finansowej i majątkowej Skarżących. Zdaniem Organu sytuacja finansowa Stron nie gwarantuje uregulowania przedmiotowego zobowiązania. W zaskarżonej decyzji oceniając sytuację finansowo-majątkową wskazano, że jak wynika z informacji o transakcjach CZM oraz danych z Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, Skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego z udziałem w gruncie, położonego w [...] o powierzchni 67,1 m2 o szacunkowej wartości (wartości zakupu) 97.000 zł. Nieruchomość ta jest obciążona hipoteką na rzecz [...] S.A. Oddział w kwocie 190.000,00 zł, ustanowioną tytułem zabezpieczenia kredytu. Podane przez Skarżących informacje odnośnie wzrostu wartości ww. nieruchomości i wysokości aktualnego zadłużenia hipotecznego, w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione, na co zasadnie zwrócił uwagę organ. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Strona skarżąca do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazała majątku, ani nie przedłożyła w tym zakresie żadnych dokumentów, w szczególności wskazujących na zdolność finansową w zakresie zaspokojenia przewidywanego zobowiązania podatkowego. W ramach prowadzonej kontroli, pomimo wezwania przez organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] września 2016r., nie złożyła oświadczenia na formularzu ORD-HZ o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki, przymusowej, i rzeczach ruchomych, oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Strona skarżąca nie skorzystała również z prawa złożenia wniosku o zabezpieczenie w jednej z form wskazanych w art. 33d ustawy Ordynacja podatkowa. Zasadnie więc organ wskazuje, że w sytuacji prowadzenia wobec podatnika kontroli, w toku której dokonano ustaleń wskazujących na powstanie zobowiązań podatkowych, to Stronie takiego postępowania powinno zależeć na wykazaniu dobrej woli w zakresie wypełnienia obowiązków podatkowych. W związku z brakiem współpracy ze strony Skarżących w zakresie ustalenia składników majątku i ich wartości, organ podatkowy we własnym zakresie dokonał ustaleń, opierając się na będących w jego posiadaniu dokumentach. Niezależnie jednak od powyższego, z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości wpisana pozostaje hipoteka w kwocie, która wyczerpuje wartość ww. nieruchomości. Podkreślić należy, że dla oceny ewentualnej możliwości zaspokojenia się wierzyciela podatkowego z nieruchomości stanowiącej własność podatnika zasadnicze znaczenie ma sam fakt istnienia hipoteki na nieruchomości. W aktualnym stanie prawnym obciążenie nieruchomości hipoteką przysługującą innemu wierzycielowi, korzystającemu z pierwszeństwa zaspokojenia, co do zasady powoduje bowiem brak możliwości uzyskania przez wierzyciela podatkowego zaspokojenia należności podatkowych z tej nieruchomości. Zobowiązane w podatku dochodowym powstaje z mocy prawa, a tym samym ewentualna decyzja nie będzie kreować nowego zobowiązania. To zaś, wobec tego, iż zobowiązanie dotyczy okresu przeszłego sprawia, że takie działanie podatnika może wskazywać na istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu trafnie też organ odwoławczy za istotne uznał prowadzenie postępowania egzekucyjnego celem wyegzekwowania zobowiązań, wobec innych wierzycieli w tym Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział – należność główna w wysokości 9.138,05 zł; Naczelnik Urzędu Skarbowego - podatek od towarów i usług za maj 2016 r. w wysokości 1.418 zł.. W zaskarżonej decyzji przedstawiono również dane w zakresie uzyskiwanych przez Skarżących dochodów w latach ubiegłych. Wysokość, dochodów nie potwierdza możliwości uregulowania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Oceny tej nie zmienia twierdzenie Strony, że kwota dwudziestu paru tysięcy nie jest duża. Możliwości finansowe Skarżących zostały ocenione na podstawie znanych organowi danych z których wynika, że kwota ta w porównaniu z osiągniętymi dochodami z lat poprzednich jest znaczna. Organ wskazał, że łączny roczny dochód małżonków wyniósł w latach: 2013 – 38.285,91 zł; 2014 – 29.113,11 zł; 2015 – 36.863,59 zł.; 2016 – 32.879,04 zł; 2017 – 39.563,28 zł. Powyższe wskazuje, że przy uzyskiwaniu dochodów rocznych w wysokościach wykazywanych w deklaracjach podatkowych, zapłata zobowiązania w kwocie "dwudziestu paru tysięcy" uprawdopodabnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Istotne w tej mierze jest także to, że wobec K.B. prowadzone są także postępowania podatkowe w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2014r. i 2015 r. W związku z ustaleniami w ww. postępowaniach, Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. dokonał zabezpieczenia na majątku K.B. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2014 r. w przybliżonej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi od tych zobowiązań na dzień wydania ww. decyzji w łącznej kwocie 24.544,00 zł. Zwiększa to łączną kwotę należności, które K.B. będzie zobowiązany zapłacić na rzecz budżetu państwa i potwierdza obawę niewykonania przez Skarżących zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. Wobec okoliczności nieposiadania przez Stronę skarżącą majątku, pozwalającego na zaspokojenie w ewentualnym przyszłym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązań podatkowych, wysokości dochodów Strony skarżącej osiągniętych za lata 2013-2017, stwierdzonych w toku postępowania podatkowego działaniach polegających na zaniżaniu podstawy opodatkowania w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, w ocenie Sądu organ uprawdopodobnił uzasadnioną obawę niewykonania przez Skarżących zobowiązania podatkowego. W świetle powyższego niezasadne są więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawdy materialnej, nierozpatrzenia całego materiału dowodowego czy też naruszenie zasady legalizmu. Powyższe z kolei potwierdza, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 33 Op jest chybiony. Wskazany w powyższym przepisie warunek wydania decyzji o zabezpieczeniu, polegający na uzasadnieniu obawy, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie uregulowane, został w przedmiotowej sprawie spełniony. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że obawę niewykonania przewidywanego obowiązku wywiedziono zarówno z charakteru dokonanych przez Stronę skarżącą czynności, niewystarczającego majątku, który w ewentualnym, przyszłym postępowaniu egzekucyjnym mógłby przyczynić się do zaspokojenia przedmiotowych zobowiązań podatkowych oraz dokonanej oceny sytuacji finansowo-majątkowej Strony skarżącej w odniesieniu do wysokości kwoty przewidywanych należności. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazali, że wbrew temu, co wynika z zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw do uznania, że nie zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. W tych okolicznościach za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 33 § 1 w zw. z 191 Op. Organy podatkowe w realiach niniejszej sprawy dokonały obliczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego skarżącej oraz kwoty odsetek za zwłokę od tego zobowiązania na podstawie danych wynikających z ustaleń dokonanych w toku kontroli podatkowej, które to okoliczności zostały co najmniej uprawdopodobnione. Uznać zatem należy, że organy te w realiach niniejszej sprawy spełniły obowiązek wynikający z przepisów art. 33 § 4 Op. Wykazały też, iż zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, wskazując okoliczności potwierdzające zasadność tych twierdzeń. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadzono czynności, w wyniku których ustalono sytuację finansowo-majątkową Skarżących, w celu uprawdopodobnienia trudności w realizacji zobowiązań w przyszłości, a decyzja zawiera wskazanie okoliczności, które uzasadniają dokonanie zabezpieczenia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Powyższe przesądziło o uzasadnionej obawie niewykonania przedmiotowego obowiązku podatkowego. Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art.151 P.p.s.a skargę należało oddalić.