I SA/Go 353/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 7 maja 2010 r. wniosku I.P. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Do skargi na wskazaną na wstępie decyzję skarżący dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 0,58 ha określonej jako "nieużytki". Nie posiada innego majątku ani oszczędności. Jest żonaty. Jego żona nie pracuje i przysługuje jej z tego tytułu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 717 zł. On sam natomiast prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi mu miesięcznie dochód w wysokości 3000 zł brutto. Skarżący podniósł jednak, że z uwagi na trudności gospodarcze wyprzedaje majątek służący prowadzeniu działalności gospodarczej i zmuszony był rozwiązać umowy o pracę z pracownikami. Przedstawił jednocześnie informację o wysokości dochodu za 2009 roku, z której wynika, że zadeklarował stratę w wysokości 211.875,06 zł. W odpowiedzi na wezwanie wystosowane w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący przedstawił: - wyciąg z rachunku bankowego zaświadczający, że na koniec marca 2010 roku saldo na jednym rachunku bankowym wynosiło 3063 zł, na drugim natomiast 3361 zł; saldo na rachunku bankowym żony skarżącego jest natomiast ujemne; - wydruk z ksiąg podatkowych - "podsumowanie księgi przychodów i rozchodów", z którego wynika, że za pierwsze trzy miesiące bieżącego roku skarżący wykazał stratę z działalności gospodarczej wynoszącą -42.772,49 zł; - odpisy deklaracji miesięcznych dla podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od października do marca 2010 roku, z których wynika, że sumaryczna wartość dostawy towarów i usług we wszystkich okresach rozliczeniowych wyniosła netto 333.780 zł, a wartość netto nabytych towarów i usług 213.639 zł; - oświadczenie, że miesięczne koszty utrzymania rodziny wynoszą 2.430 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżący nie wykazał powyższych przesłanek. Z oświadczenia skarżącego oraz przedłożonych przez niego dokumentów wynikają istotne sprzeczności. Skarżący twierdził bowiem, że jego dochody wynoszą 3.000 zł miesięcznie. Przedstawiona dokumentacja tego jednak nie potwierdza. Wynika z niej, że działalność gospodarcza przynosi stratę (ujemną różnicę pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania). Złożone dokumenty zaświadczają nadto, iż skarżący, pomimo braku zasobów gotówkowych, finansuje wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uprawnia to wniosek, ze posiada niewskazane we wniosku źródła finansowania swych wydatków. Nie wskazał jednocześnie, czy i w jakiej części koszty uzyskania przychodu w roku 2009 i 2010 obejmowały wartości nie stanowiące wydatków (np. odpisy amortyzacyjne). Takiego charakteru wydatków nie potwierdza zresztą obliczenie dochodu (k. 47 akt). Należy przy tym zauważyć, że wyliczona ich średnia miesięczna wysokość jest wielokrotnie wyższa od potencjalnie należnych w niniejszej sprawie kosztów sądowych. Uwzględniając bowiem wartość należności określonych zaskarżoną decyzją, wpis od skargi - stanowiący jedyną opłatę podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania - winien wynieść 255 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Należało zatem przyjąć, że nie wykazano by uiszczenie wpisu od skargi wykraczało poza możliwości finansowe skarżącego. W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji.