I SA/Go 355/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę. T.P. (zw. dalej: stroną, skarżącą) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor IS, organ II instancji, organ odwoławczy) nr [...] z [...] maja 2009r. uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej: Naczelnik US, organ I instancji) Nr [...] z [...] marca 2009r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych za czynności egzekucyjne dokonane na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] listopada 2006r., zaktualizowanego w dniu [...] czerwca 2007r., i przekazujące jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Naczelnik US wystawił w dniu [...] listopada 2006r. tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący zobowiązanie podatkowe skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. w kwocie 550.703,00zł., ustalone decyzją Naczelnika US nr [...] z [...] października 2006r. Tytuł ten skierował następnie do wykonania w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny zawiadomieniem Nr [...] z [...] grudnia 2006r., doręczonym stronie 17 grudnia 2006r., dokonał zajęcia wierzytelności z jej rachunku bankowego w [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę prawną egzekucji doręczono skarżącej [...] grudnia 2006r. W dniu [...] grudnia 2006r. poborca skarbowy Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia samochodu osobowego o nr rej. [...], pozostawiając zajętą ruchomość pod dozorem strony. Dnia [...] czerwca 2007r. Naczelnik US wystawił aktualizację tytułu wykonawczego Nr [...]. Strona [...] czerwca 2008r. dokonała wpłaty na rachunek Naczelnika US pozostałej części zaległości objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym w związku z czym postępowanie egzekucyjne zakończyło się. Następnie, działając przez pełnomocnika złożyła do organu I instancji wniosek z [...] czerwca 2008r. o sporządzenie i doręczenie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji, Naczelnik US postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2008r. określił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z majątku skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z [...] listopada 2006r. na kwotę 38.160,36zł. Strona zaskarżyła zażaleniem powyższe orzeczenie. Po jego rozpoznaniu Dyrektor IS postanowieniem Nr [...] z [...] grudnia 2008r. uchylił rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w całości, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik US postanowieniem z [...] marca 2009r. nr [...], określił wysokość kosztów egzekucyjnych na kwotę 38.166,65zł. Również i tym razem strona reprezentowana przez pełnomocnika skorzystała z możliwości wniesienia zażalenia. W motywach uzasadnienia podkreśliła, iż w rozważanej sprawie koszty egzekucyjne określono w oparciu o pierwotny tytuł wykonawczy Nr [...] z [...] listopada 2006r., który obejmował zobowiązanie podatkowe ustalone nieostateczną decyzją podatkową. Podkreśliła, że "obywatel RP może być obciążony kosztami, które znajdują swe uzasadnienie w aktach administracyjnych o charakterze ostatecznym". Toteż, wyłącznie decyzja Dyrektora IS Nr [...] z [...] czerwca 2007r. oraz aktualizacja tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2007r. mogą wyznaczać koszty egzekucyjne ją obciążające. Wskazała, że ponieważ czynności egzekucyjne, skutkujące powstaniem kosztów egzekucyjnych podjęte zostały na podstawie pierwotnego tytułu wykonawczego, sporządzonego w oparciu o decyzję nieostateczną, to organ egzekucyjny winien ponieść konsekwencje skierowania do egzekucji decyzji nieostatecznej, wyeliminowanej z obrotu prawnego w wyniku kontroli instancyjnej, również w zakresie kosztów egzekucyjnych. Strona powołując brzmienie art.64 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny pobiera opłaty za poszczególne czynności egzekucyjne, jeżeli nie później niż po upływie 14 dni od dnia dokonania pierwszego zajęcia nieruchomości, rzeczy lub prawa majątkowego nadał w placówce pocztowej za pokwitowaniem lub doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego lub zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, zarzuciła doręczenie aktualizacji tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2007r. z naruszeniem w/w terminu. Wskazała, że aktualizację tytułu wykonawczego doręczono jej [...] czerwca 2007r., podczas gdy zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło [...] grudnia 2006r., a zajęcie ruchomości - [...] grudnia 2006r. Okoliczność ta, w jej ocenie, przesądza o braku podstaw prawnych obciążenia jej zarówno opłatą manipulacyjną, jak i opłatą za czynności egzekucyjne. Podważając z kolei zasadność pobrania od niej kosztów egzekucyjnych dodatkowo podniosła, że o wadliwości ustaleń organu I instancji świadczy fakt, iż w sprawie wystąpiły okresy bezodsetkowe. W kwestii opłaty manipulacyjnej wyjaśniła natomiast, iż w świetle art.64 §10 w związku z art.64 §6 w/w ustawy, jest ona należna wyłącznie w przypadkach, w których należne są opłaty za poszczególne zajęcia. Z kolei w piśmie z [...] maja 2009r., stanowiącym uzupełnienie zażalenia strona podważając zasadność zajęcia samochodu osobowego stanowiącego przedmiot współwłasności jej oraz Banku, zarzuciła bezpodstawne naliczenie i pobranie kosztów egzekucyjnych z w/w tytułu. Odnośnie kosztów zajęcia rachunku bankowego w kwocie 27.246,60zł. zarzuciła natomiast podjęcie w/w czynności z naruszeniem zasad celowości i gospodarności. albowiem zajęcie skierowane zostało do rachunku, na którym brak było środków pieniężnych. W kolejnym piśmie, z [...] maja 2009r. skarżąca wniosła o ustalenie zakresu umocowania Komornika Skarbowego w kontekście prawnej i faktycznej możliwości podpisywania przez niego rozstrzygnięć w imieniu organu egzekucyjnego. Wskazała, że w treści uzasadnienia faktycznego nie znajduje się żadnego odesłania do jakiegokolwiek aktu prawnego z którego rzekome umocowanie miałoby wynikać. Dyrektor IS po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału oraz stawianych w zażaleniu zarzutów postanowieniem z [...] maja 2009r. nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia w pierwszym rzędzie omówił brzmienie stosownych przepisów prawa. W tym względzie wskazał na art.64c (w szczególności §7 i §8), artr.64 (konkretnie §1 pkt 4 i 5; §2; §4 - §9) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – regulujące problematykę kosztów egzekucyjnych. Następnie, odnosząc powyższe normy prawne do stanu sprawy wskazał, że sentencja zaskarżonego postanowienia obejmuje kwotę pobranych kosztów egzekucyjnych w wysokości 38.166,65zł., podczas gdy z uzasadnienia w/w postanowienia wynika, że kwota kosztów należnych jest wyższa i wynosi 38.175,40zł. Z uwagi na powyższe wyjaśnił, że rozstrzygnięcie o którym mowa w art.64c §7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji służy określeniu kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym, czyli kosztów należnych. O wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych zobowiązany informowany jest bowiem w formie zwykłego pisma, stosownie do §8 powołanego przepisu. Postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych służy weryfikacji kwoty pobranych kosztów egzekucyjnych. Weryfikacja ta dokonać się może natomiast wyłącznie poprzez wykazanie, w formie podlegającego kontroli instancyjnej postanowienia, kwoty kosztów należnych. Dyrektor IS wskazał nadto, że prawidłowe rozpatrzenie sprawy wymaga ponownego przeliczenia przez organ I instancji wysokości opłat należnych za poszczególne czynności, w szczególności zaś za zajęcie rachunku bankowego oraz za zajęcie ruchomości. Organ pierwszej instancji nie ustalił bowiem wysokości opłaty za zajęcie ruchomości, stosownie do art.64 §1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w konsekwencji nie dokonał wyboru opłaty wyższej, stosownie do art.64 §5 powołanej ustawy. Podkreślił, że opłaty za poszczególne zajęcia ustala się według stawek określonych przez ustawodawcę w art.64 §1 w/w ustawy, na dzień zajęcia. Dlatego, dla prawidłowego określenia wysokości należnych kosztów egzekucyjnych istotne znaczenie ma nie tylko stawka opłaty za zajęcie, ale również z uwagi na narastające odsetki od kwoty głównej egzekwowanej zaległości istotne jest prawidłowe ustalenie wysokości odsetek. Zaznaczył, że należy tego dokonać według stanu na dzień zajęcia. Tym samym, przyjęty przez organ I instancji sposób ustalenia opłaty za zajęcie spowodował zaniżenie kwoty kosztów egzekucyjnych, gdyż nie uwzględnia on części odsetek za okres od dnia [...] grudnia 2006r. do dnia [...] grudnia 2006r. Organ odwoławczy wskazał również, że ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik US poza uwzględnieniem w/w wskazówek winien również rozważyć, a następnie przedstawić w wydanym na nowo rozstrzygnięciu okoliczności mające wpływ na kwotę odsetek przyjętych za podstawę określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że w sprawie wystąpił okres podlegający wyłączeniu z naliczania odsetek. W kwestii zarzutu podniesionego w piśmie z [...] maja 2009r., iż zaskarżone postanowienie podpisane zostało przez osobę nieuprawnioną organ wyjaśnił, że Komornik Skarbowy Urzędu Skarbowego posiada upoważnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego do podpisywania postanowień w/w organu egzekucyjnego w sprawie kosztów egzekucyjnych. W skardze na powyższe orzeczenie strona zarzuciła naruszenie: 1/ art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art.110 oraz art.126 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek wydania zaskarżonego postanowienia w oderwaniu od uprzednio wyrażonej opinii i stanowiska w ramach postanowienia Dyrektora IS z [...] grudnia 2008r.; 2/ art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art.138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego "wskutek uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy podjęcie rozstrzygnięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tak w całości, jak i w znacznej części; 3/ art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art.6-9 i art.11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego "wskutek nie dającego się w żaden sposób zweryfikować twierdzenia o rzekomych uprawnieniach Komornika Skarbowego Z.U. do reprezentowania organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego, w tym do redagowania i podpisywania w jego imieniu postanowień ". Strona podkreśliła, iż organ będąc związany, stosownie do art.110 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowieniem z [...] grudnia 2008r. wydanym w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora IS w wyniku rozpoznania jej zażalenia z [...] marca 2009r. na postanowienie Naczelnika US z [...] marca 2008r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych, dokonując kontroli instancyjnej postanowienia wydanego przez w/w organ egzekucyjny w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie uwzględnił stanowiska wyrażonego uprzednio w postanowieniu z [...] grudnia 2008r. W ocenie Strony w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora IS mowa jest o zupełnie innych stanach faktycznych i prawnych aniżeli w postanowieniu Dyrektora IS z [...] grudnia 2008r. Strona zarzuciła jednocześnie, iż uzasadniając postanowienie z [...] maja 2009r. organ odwoławczy nie wskazał na konieczność uwzględnienia przez Naczelnika US wskazówek zawartych w ostatecznym postanowieniu tego organu z [...] grudnia 2008r., przez co zwolnił organ pierwszej instancji z w/w obowiązku. Strona skarżąca podniosła nadto, iż w sprawie nie wystąpiła konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, co oznacza, iż uchylenie przez Dyrektora IS postanowienia organu pierwszej instancji w całości z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ było nieuprawnione. W ocenie Strony skarżącej materiał dowodowy był bowiem kompletny i pozwalał na podjęcie przez organ odwoławczy postanowienia orzekającego co do istoty sprawy. W kwestii uprawnień Komornika Skarbowego, do podpisania postanowienia z [...] marca 2008r., Strona podniosła, iż w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor IS nie powołał się na jakikolwiek dokument z którego to umocowanie miałoby wynikać, a akta sprawy nie zawierają potwierdzenia w/w okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W świetle przepisów art.1 §1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art.145 §1 pkt1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a. Należy również wskazać, iż zgodnie z art.134 §1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; nie stwierdził ponadto naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało bądź mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w tym przepisów wskazanych przez skarżącą. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd oceniał je przez pryzmat art.138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga bowiem dotyczy zasadniczo tej jednej kwestii - mianowicie zasadności orzeczenia przez Dyrektora IS na podstawie wyżej wskazanego przepisu. Zgodnie z powołaną normą prawną, organ odwoławczy uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Odnosząc się do kwestii naruszenia wyżej wymienionego przepisu należy wskazać, iż niewątpliwie wydanie decyzji (postanowienia) kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie ww. artykułu, jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z art.18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.), jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym, odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasadniczo nie regulują kwestii związanych z rodzajem rozstrzygnięć, jakie mogą być podjęte przez organ odwoławczy na skutek rozpatrzenia środków zaskarżenia składanych przez uprawnione podmioty w toku postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji organ odwoławczy na skutek rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiotowej sprawie zobowiązany jest do wydania jednego z rodzajów rozstrzygnięć określonych w przepisie art.138 w związku z art.144 kodeksu postępowania egzekucyjnego. Zasadą jest, że postanowienie (decyzja) wydane przez organ II instancji w zasadzie winno dotyczyć dwóch kwestii, a mianowicie rozpoznania i rozstrzygnięcia po raz drugi sprawy oraz po drugie, ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu (zażaleniu). Należy jednakże zauważyć, że zasada ta w znacznie ograniczonym zakresie odnosi się do postanowienia (decyzji) kasacyjnego wydanego w trybie art.138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy sprawa nie została wyjaśniona przez organ I instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia – organ II instancji nie może podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego bez narażenia się na zarzut rażącego naruszenia art.138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy działając na podstawie wskazanej normy prawnej nie dokonuje w takim orzeczeniu po raz drugi rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie to ma charakter wyłącznie formalny. Przekazując sprawę, organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu jednak o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Takie też uwagi Dyrektor IS poczynił w zaskarżonym orzeczeniu. W ocenie Sądu, w omawianej sprawie powołany przepis został zastosowany prawidłowo, bowiem organ odwoławczy wykazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Jak wynika z treści zaskarżonego orzeczenia, postępowanie zakończone postanowieniem Naczelnika US z [...] marca 2009r. miast kwoty należnych kosztów egzekucyjnych obejmowało bowiem kwotę kosztów pobranych. Trzeba zgodzić się z organem, że podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy w powyższej sytuacji doprowadziłoby do wydania orzeczenia wykraczającego poza przedmiot postępowania organu I instancji, a w konsekwencji do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego– sformułowanej w art.15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, Dyrektor IS podkreślił, że koniecznym dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy jest uprzednie ustalenia przez organ I instancji wysokości opłat za poszczególne czynności, stosownie do art.64 §1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Dla osiągnięcia tego celu należało natomiast w pierwszej kolejności określić prawidłową wysokość odsetek od zaległości podatkowych należnych według stanu na dzień zajęcia. W ocenie sądu, nieuzasadnionym jest zarzut dotyczący braku ustosunkowania się przez Dyrektora IS do kwestii uwzględnienia zaleceń organu odwoławczego wyrażonych w postanowieniu z [...] grudnia 2008r. Należy się bowiem zgodzić z organem odwoławczym, że z brzmienia art.138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika między innymi, że przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji organ odwoławczy może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dyrektor IS uchylając postanowienie z [...] sierpnia 2008r. z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji skorzystał z w/w możliwości, wskazując na konieczność rozważenia wpływu unormowania art.64 §5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z [...] listopada 2006r. Dokonując kontroli instancyjnej postanowienia Naczelnika US z [...] marca 2009r., wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor IS stwierdził natomiast niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu i w związku z powyższym uchylił zaskarżone postanowienie przekazując po raz kolejny sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia szczegółowo opisał, na czym polegały wady uchylonego postanowienia. Co do zarzutu, że w zaskarżonym orzeczeniu była mowa o zupełnie innych stanach faktycznych i prawnych, aniżeli w wydanym pierwotnie w omawianej sprawie ostatecznym postanowieniu Dyrektora IS z [...] grudnia 2008r., to stwierdzić wypada, że w istocie, strona skarżąca w ogóle nie wyjaśniła swojego stanowiska. Jednakże, należy przyznać rację Dyrektorowi IS, że uchylając postanowienia z [...] sierpnia 2008r., a następnie z [...] marca 2009r. ograniczył się on jedynie do wskazania wad postępowania, skutkujących koniecznością wyeliminowania tych orzeczeń z obrotu prawnego w celu ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Organ natomiast nie zajmował w nich merytorycznego stanowiska, którym byłby związany na kolejnych etapach postępowania. Powyższe zaś oznacza, jak zasadnie spostrzegł Dyrektor IS, że w/w zarzuty nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Jako chybiony należy także uznać zarzut związany z kwestionowaniem przez skarżącą umocowania Komornika Skarbowego do podpisania zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego. Zgodnie z wyjaśnieniami organu odwoławczego, wskazana osoba dysponuje upoważnieniem Naczelnika US do podpisywania postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym. Wynika to z zakresu jej czynności, obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności jako pracownika zatrudnionego na stanowisku Komornika Skarbowego w Urzędzie Skarbowym, podpisanego przez Naczelnika US z dnia [...] lutego 2006r. Dyrektor IS wskazał jednocześnie, że dysponuje zakresem upoważnień udzielonych przez Naczelników US województwa lubuskiego zatrudnionym w poszczególnych urzędach Komornikom Skarbowym. Weryfikacja w w/w zakresie dokonywana jest bowiem przez niego w każdej sprawie, niezależnie od zarzutów podnoszonych w złożonych środkach zaskarżenia. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, na który zwrócił uwagę organ II instancji - podpis Komornika Skarbowego – Z.U., złożony na zaskarżonym postanowieniu został opatrzony pieczęcią imienną, w treści której znajduje się również zapis, iż działa on z upoważnienia Naczelnika US, co stanowi stosowną informację dla odbiorcy postanowienia, że Komornik Skarbowy posiada upoważnienie do podpisywania rozstrzygnięć organu egzekucyjnego. Kierując się zatem przedstawionymi względami, skoro ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia zgłoszonego w niej żądania Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami), skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił. (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-) Alina Rzepecka (-) Jacek Niedzielski