I SA/Go 355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "T" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wartości celnej towaru oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedsiębiorstwo "T" sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] określającej skarżącej wartość celną towaru oraz wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej, uczyni ją deficytową oraz narazi skarżącą na finansowe, niczym nie uzasadnione, straty. Wskazała również, że istnieje realna obawa spowodowania nieodwracalnej szkody, bowiem z racji wielości trwających sporów byt finansowy spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, nie wyłączając jej całkowitej likwidacji. Skarżąca stwierdziła również, że wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest zgodny z art. 244 tiret drugi rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 302 z 19.10.1992 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– powoływanej dalej jako "P.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Skarżąca wskazując na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że jej wykonanie spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej, uczyni ją deficytową oraz narazi na finansowe, niczym nie uzasadnione, straty. Wskazała, że istnieje realna obawa spowodowania nieodwracalnej szkody, bowiem z racji wielości trwających sporów byt finansowy spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, nie wyłączając jej całkowitej likwidacji. Stwierdziła również, że wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest zgodny z art. 244 tiret drugi rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 302 z 19.10.1992 r.) W ocenie Sądu, okoliczności związane z ryzykiem handlowym, przytoczone przez skarżącą spółkę nie należą do przesłanek warunkujących pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Tym samym, fakt ich zaistnienia nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu tego wniosku. Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, choć na tę przesłankę w swoim wniosku się powołuje nazywając szkodę tę "nieodwracalną". Wskazane przez skarżącą okoliczności, na obecnym etapie postępowania, są tylko hipotetyczne. Dodać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie przemawia to jednak za przyznaniem ochrony tymczasowej. Nadto podkreślić trzeba, że skarżona decyzja została podjęta w trybie nadzwyczajnym i co do zasady nie jest to decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, które to zostało określone w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Nawet gdyby skarżąca spółka uiściła całe objęte ostateczną decyzją zobowiązanie podatkowe, a następnie okazałoby się, że jest ono nienależne, organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami. Także podniesiona przez skarżącą okoliczność wielości trwających sporów finansowych jest nieprecyzyjna, ponieważ nie daje wiedzy na temat tego z kim te spory są prowadzone oraz czego dotyczą. Z tak lakonicznego uzasadnienia trudno wywnioskować, dlaczego istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W kwestii zaś powołanego w uzasadnieniu art. 244 tiret 2 Rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego WKC, należy podkreślić, że przepis ten odnosi się jedynie do organów celnych i tylko te organy są zobligowane do wstrzymania wykonania decyzji celnych na podstawie tego przepisu. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji celnej jest również zgodnie z prawem wspólnotowym, dopuszczalne w postępowaniu przed sądami, ale na innej podstawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.