I SA/Go 356/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. J.O. 4 października 2016r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 12 akt sądowych) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia, w którego uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została mu doręczona 29 sierpnia 2016 r. Zatem ustawowy termin na jej zaskarżenie upłynął 28 września 2016 r. Skarżący wskazał, że w ww. terminie nie zdołał wnieść skargi, albowiem 26 września 2016 r. zapadł na ogólny rozstrój zdrowia połączony z wysoką gorączką i koniecznością leżenia, na dowód czego przedłożył zaświadczenie lekarskie potwierdzające jego niezdolność do pracy od dnia 26 września 2016 r. do dnia 4 października 2016 r. Kontynuując skarżący wskazał, że jest osobą samotną, więc nie mógł się posłużyć innymi osobami w celu dochowania 30-dniowego terminu do złożenia skargi. Skargę wniósł 4 października 2016 r. korzystając z polepszenia stanu zdrowia. Skarżący podkreślił, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wysłał w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi i wraz z wnioskiem dokonał czynności, dla której był uchybiony termin tj. złożył skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu należało uznać za zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 zw. dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w jego uchybieniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja został doręczona skarżącemu 29 sierpnia 2016r. (potwierdzenie odbioru na k. 380 akt administracyjnych). W rozpatrywanej sprawie skarżący miał świadomość o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, gdyż jak sam wskazał we wniosku o jego przywrócenie wiedział, że termin do wniesienia skargi upływał 28 września 2016 r. Jednakże z uwagi na nagłe pogorszenie stanu zdrowia nie wniósł skargi w terminie. Z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący był niezdolny do pracy w terminie od 26 września 2016 r. do 4 października 2016 r. ze wskazaniem, że powinien w tym czasie leżeć. Wniosek o przywrócenie terminu złożył 4 października 2016 r. wraz ze skargą, a więc z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Zatem w ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ustawowym terminie. Ponadto biorąc pod uwagę ogół okoliczności zaistniałych w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie uchybił terminowi z własnej winy. Z pewnością nagła choroba, na którą skarżący zapadł, nie mogła być przez niego przewidywana i nie mógł zapobiec jej skutkom takim jak nie złożenie skargi. Dodatkowo należy wskazać, że z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący zachorował przed upływem terminu do wniesienia skargi, a biorąc pod uwagę jego oświadczenie, że jest osobą samotną, Sąd przyjął, że rzeczywiście nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich, by skargę wnieść w ustawowym terminie. Na uwagę jednak zasługuje fakt, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi, gdy tylko pozwolił mu na to stan zdrowia, tj. 4 października 2016 r. i stosownie do normy art. 87 § 4 dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, tj. wniósł skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.